Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Εβίτα» με τη Νάντια Μπουλέ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα 12 Μαΐου 2017

Κομψή και καλόγουστη η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα.

Για πρώτη φορά είδα την «Εβίτα» στο περίφημο αθηναϊκό ανέβασμα της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Το πόσο απαιτητικός και δύσκολος είναι ο ρόλος όταν τον ερμηνεύεις όπως πρέπει, το κατάλαβα όταν είδα μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις με δύο μεγάλες ερμηνεύτριές της, την Πάτι Λουπόν και την Ιλέιν Πέιτζ  - ας μην γελιόμαστε, η δική μας Εβίτα παρά την ακτινοβολία της ήταν ανεπαρκής και χορευτικά και τραγουδιστικά. Το 2012 είχα την τύχη να παρακολουθώ και ένα νέο ανέβασμα του μιούζικαλ, στη Νέα Υόρκη, με την Ελενα Ρότζερ (μία γυναίκα… μινιατούρα με φοβερό όμως τσαγανό) και τον Ρίκι Μάρτιν ως Τσε Γκεβάρα.

Πρόκειται λοιπόν για ένα έργο που τολμώ να πω πως κατέχω, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που πήγαινα κρατώντας μικρό καλάθι στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά όπου φιλοξενείται το νέο ελληνικό ανέβασμά του. Επειδή γνωρίζω πολύ καλά τις τεράστιες δυσκολίες που έχει η παραγωγή του καλύτερου (μαζί με το «Jesus Christ Super Star») έργου του Αντριαν Λούιντ Γουέμπερ. Η έκπληξη ήταν πολύ ευχάριστη. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβας, έχοντας προσαρμόσει το μιούζικαλ στα ελληνικά μέτρα παρουσίασε μια «Εβίτα»… δωματίου (έστω πιο μικρής κλίμακας από εκείνη που θα βλέπαμε σε μια σκηνή του Μπρόντγουεϊ) η οποία όμως μπορούσε να σταθεί δίπλα σε παραγωγές με περισσότερα χρήματα. Αξιολογώντας στο έπακρο ένα σχετικά μικρό, αλλά ταλαντούχο θίασο (όλοι οι ηθοποιοί έπαιζαν, τραγουδούσαν και χόρευαν) και βρίσκοντας έξυπνες και καλόγουστες λύσεις σε «προβλήματα» της σκηνικής δράσης,  δημιούργησε μια τρίωρη παράσταση που όχι μόνο κυλάει σαν νεράκι και δεν κουράζει καθόλου αλλά και εντυπωσιάζει για την αρτιότητά της. Λειτουργική η απόδοση κειμένου του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, υποδειγματική η μουσική διδασκαλία και η διεύθυνση ορχήστρας του Αλέξιου Πρίφτη.

Ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα μπορούσε βεβαίως να επιτύχει χωρίς τους κατάλληλους (για το απαιτητικό είδος) ηθοποιούς. Ο Αιμιλιανός Σταματάκης επιβεβαίωσε ερμηνεύοντας τον Τσε Γκεβάρα εκείνο που είχαμε υποπτευθεί από όταν τον είχαμε δει στις ανεκδιήγητες «Καμπάνες του Εντελβάις» του Νίκου Καρβέλα: πως είναι γεννημένος για μιούζικαλ. Τραγούδησε, έπαιξε και χόρεψε θαυμάσια. Εντυπωσιακός φωνητικά και ο Μιχάλης Ψύρρας ως Περόν. Ο Αλεξ Οικονόμου και ο Ιαν Στρατής, δύο παιδιά που έγιναν γνωστά μέσα από τηλεοπτικά talent shows, απέδειξαν πως δικαίως ξεχώρισαν, ενώ η Μαρία Δελετζέ ως ερωμένη του Περόν ερμήνευσε συγκινητικά το τρυφερό τραγούδι της. Ο Αρης Πλασκασοβίτης είναι ένας από τους λίγους έλληνες ηθοποιούς που νιώθουν τόσο άνετα στο μουσικό θέατρο και αυτό φάνηκε σε όλες τις σκηνές του.

Και φτάνουμε στη Νάντια Μπουλέ, την «Εβίτα» της παραγωγής. Εχοντας παρακολουθήσει παλαιότερες εμφανίσεις της σε μιούζικαλ («Rocky Horror Show», «Nine», «Sweet Charity»…), ήξερα πως και μπορεί να τραγουδήσει και να χορέψει καλά και διαθέτει το σκηνικό πείσμα που είναι απαραίτητο όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις τόσο δύσκολους ρόλους. Αυτή ακριβώς η δυσκολία του ρόλου, ήταν και ο παράγοντας που εν προκειμένω με έκανε επιφυλακτικό: θα μπορούσε να πάρει την παράσταση πάνω της και να λάμψει ως πρωταγωνίστρια; Θα κατάφερνε να φτάσει ως το τέλος χωρίς να κουραστεί; Τα κατάφερε! Ακόμα και τις 2-3 φορές που έπειτα από σκηνές μεγάλων τραγουδιστικών απαιτήσεων αισθανόμουν πώς θα ήταν δύσκολο να συνεχίσει χωρίς να της μείνει η χορδή στο χέρι, με έναν παράδοξο τρόπο, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα συνερχόταν και συνέχισε εξίσου δυναμική όπως όταν πρωτομπήκε στη σκηνή.  Το ταλέντο και την ενέργεια τα έχει. Ηταν όμως προφανές και πως είχε δουλέψει πολύ σκληρά. Αυτό που κατάφερε η Μπουλέ ως «Εβίτα» ήταν ένας μικρός άθλος. Ακόμα και αν δεν έχει το εκτόπισμα της μεγάλης δραματικής ηθοποιού (γιατί και αυτό το θέλει ο ρόλος), όχι μόνο κέρδισε το κοινό με την συγκινητική προσπάθειά της, αλλά και απέσπασε (το βράδυ που ήμουν εκεί) το ενθουσιώδες χειροκρότημά του, κυρίως μετά την δυσκολότατη σκηνή της μετάβασης της Εύας Ντουάρτε (στη συνέχεια Περόν) από το χωριό της στο Μπουένος Αϊρες και μετά το τραγούδι «You must love me» που είχε γράψει ο Γουέμπερ για την κινηματογραφική «Εβίτα» του, τη Μαντόνα, το οποίο ερμήνευσε καταπληκτικά. Αξια!

Γιατί να τη δω:

1. Γιατί είναι το ωραιότερο (μαζί με το «Jesus Christ Super Star») έργο του Γουέμπερ.
2. Για την κομψή και καλόγουστη σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα.
3. Για την αξιόλογη συνολική δουλειά όλου του θιάσου, αλλά και για την φιλότιμη (και σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένη) προσπάθεια της Νάντιας Μπουλέ σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο.  

Γιατί να μην τη δω:

1. Γιατί, πιθανώς, δεν σας αρέσει το θέατρο μετά μουσικής - η «Εβίτα» δεν έχει σχεδόν καθόλου πρόζα, είναι όλη τραγουδιστή.

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: τo «Heisenberg» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια γλυκιά, ανθρώπινη αν και χαμηλών τόνων, παράσταση. Main_img_1869 Είδα: τη «Μόλλυ Σουήνη» σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη Μια τρυφερή παράσταση που πραγματεύεται εύστοχα το ζήτημα της «τυφλότητας» και της ...ταυτότητας. Main_dscf2864 Είδα: τον «Δον Κιχώτη» σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου Μία φανταχτερή και καθ' όλα έντιμη παιδική παράσταση. Main_at171011_1823a Είδα: τo «7 χρόνια» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Καλοστημένο και καλοπαιγμένο δράμα αγωνίας πάνω σε σύγχρονα αδιέξοδα. Main_irma_6_low_2__copy Είδα: την «Κατάρα της Ίρμα Βεπ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Διασκεδαστικό, ανάλαφρο, καλοκουρδισμένο, αν και κάπως παλιομοδίτικο. Main_seafarer_print_stavroshabakis-10 Είδα: τo «Φάρο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη Ενα επιτυχημένο πείραμα πάνω σε μια απρόσμενη δραματουργία που υπολογίζει πολλά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.
#load_content_with_ajax