ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Ορκισμένη Παρθένα» σε σκηνοθεσία Ενκε Φεζολλάρι 18 Ιουλίου 2017

Μία αποπροσανατολισμένη μέσα στην πληθώρα των νοημάτων της παράσταση.

Την «Ορκισμένη Παρθένα» της Αλβανίδας συγγραφέως και δημοσιογράφου Ελβίρα Ντόνες επέλεξε και σκηνοθέτησε φέτος στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών ο Ενκε Φεζολάρι.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιλογή και έργο βαθιά πολιτικό και αντιπατριαρχικό, καθώς καταπιάνεται με μία παράδοση αιώνων στη γειτονική Αλβανία που «έδινε» το δικαίωμα σε κάποιες γυναίκες να απαρνούνται τη γυναικεία τους υπόσταση, να ορκίζονται αγαμία και να «γίνονται άνδρες» σε μία καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία, οι κανόνες της οποίας ανέφεραν ρητά ότι οι γυναίκες αποτελούσαν απλώς και μόνο περιουσία των συζύγων τους. Οι ορκισμένες παρθένες ή «μπουρνέσες» κέρδιζαν αυτόματα το δικαίωμα ψήφου, είχαν πολύ κοντά μαλλιά, φορούσαν ρούχα αντρικά και μπορούσαν να οδηγήσουν αυτοκίνητο, να πίνουν αλκοόλ, να καπνίζουν, αλλά και να έχουν όπλο.  Η παράξενη αυτή, σχεδόν απόκοσμη, παράδοση προέρχεται από έναν φυλετικό κώδικα του 15ου αιώνα, σύμφωνα με τον οποίο οι οικογένειες που έχασαν στη μάχη όλους τους άνδρες του σπιτιού, θα μπορούσαν να αναθέσουν το ρόλο του «προστάτη» στη μεγαλύτερη σε ηλικία κόρη τους.

Στο έργο της Ντόνες,  η ορκισμένη παρθένα Χάνα/Μαρκ, είναι μία ιδιόμορφη βαλκάνια Αντιγόνη (αυτό διαβάζουμε στο δελτίο τύπου), που αποφασίζει να ορθώσει το ανάστημά της και να διαμαρτυρηθεί ενάντια στον ανορθολογισμό της εξουσίας. Ζει με τον θείο της (έμεινε από μικρή ορφανή), ο οποίος κάνει μάλιστα την υπέρβαση και συναινεί να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Όταν όμως θελήσει να την παντρέψει χωρίς τη θέλησή της – και μετά από μία απόπειρα βιασμού-  αποφασίζει να «θάψει» το δικό της σώμα, στα πέτρινα τοπία της Σκόδρας, στη Βόρεια Αλβανία. Δέχεται να αποποιηθεί τη γυναικεία της φύση, να ουδετεροποιηθεί πίσω από το ανδρικό της όνομα Μαρκ, για να εξασφαλίσει το ελάχιστο που οφείλεται σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και στην ελευθερία.  Υιοθετώντας αυτόν τον ιδιόρρυθμο τρόπο για να παρακάμψει τη βία ενός πατριαρχικού, ολοκληρωτικού καθεστώτος, όπως της Αλβανίας του Χότζα, δομεί τελικά μια καθ’ όλα διακριτή και σεβαστή ταυτότητα. Ταξιδεύοντας, όμως, στην Αμερική για να ξαναβρεί τους αγαπημένους της, θα έρθει αναπόφευκτα αντιμέτωπη με τη σύγκρουση ανάμεσα στη φύση της και την αρσενική φυλακή στην οποία κλείστηκε. Και ο Δυτικός κόσμος θα της φερθεί πολύ σκληρά.

Ο Ένκε Φεζολλάρι καταπιάστηκε με το ευαίσθητο και εξαιρετικά πρωτότυπο αυτό θέμα -με το οποίο έχει και έντονο συναισθηματικό δεσμό λόγω καταγωγής-  και προσπάθησε να το απογειώσει μετατρέποντάς το σε μία εξωστρεφή και εξόχως βροντερή... πληθωρική παράσταση. Σ΄ ένα υποβλητικό πέτρινο σκηνικό που παρέπεμπε εύστοχα σε φυλακή, έστησε και έντυσε τους ηθοποιούς του (σκηνικά – κοστούμια: Δάφνη Κολυβά, Εβελίνα Δαρζέντα) σαν καρικατούρες και τους έβαλε να «φωνάζουν» τα λόγια της θεατρικής του διασκευής. Τους εγκλώβισε με τις σκηνοθετικές του οδηγίες κινησιολογικά, πρόσθεσε διάφορες αψυχολόγητες εξυπνακίστικες «εντυπωσιακές» σκηνές (με αποκορύφωμα αυτές που οι πρωταγωνιστές σπάνε τσιμεντόλιθους από τα νεύρα τους) και υπό μουσική υπόκρουση που παρέπεμπε σε σαπουνόπερα, στις κρίσιμες στιγμές της ψυχολογικής τους εξωτερίκευσης, τους έβαλε να επαναλαμβάνουν τα λόγια τους αυτιστικώς και μεγαλοφώνως.
Την ίδια στιγμή «έμπλεξε» μεταξύ τους πολλά σύμβολα, νοήματα και ιδέες. Ο παραλληλισμός με την τραγικότητα του μεγαλείου της Σοφόκλειας Αντιγόνης δεν έγινε αισθητός και «έμπαζε» από παντού, ενώ η κριτική στο Κομμουνιστικό καθεστώς του Χότζα, η θέση της γυναίκας -που την πήγαιναν ως σφάγιο ντυμένη νύφη μ’ ένα φυσίγγι στο πέπλο του νυφικού της στον μέλλοντα γαμπρό- και παράλληλα τα δηκτικά σχόλια ενάντια στις παρωπίδες της παράδοσης και της πατριαρχίας ναι μεν ήταν σαφή, δε συνιστούσαν ωστόσο έναν ενιαίο νοηματικό ιστό -πέρα από την ιστορία της Χάνα αυτή καθεαυτή- που να διατρέχει την παράσταση και να διατηρεί το ενδιαφέρον στη θέαση.

Αυτό ίσως συνετέλεσε και στο αποδιοργανωθούν και να χάσουν την εσωτερική τους ένταση όλες οι ερμηνείες του πολύ αξιόλογου καστ. Ο Στάθης Σταμουλακάτος σ΄ένα ρόλο που τον ξέρει πολύ καλά από το «Στέλλα Κοιμήσου» – αυτόν του αυταρχικού πάτερ φαμίλια -  δεν έπεισε καμία στιγμή, η Αντζελα Μπρούσκου στους πολλαπλούς της ρόλους ήταν άτεγκτη και φώναζε αδικαιολόγητα δυνατά. Άνισος και ολίγον αποπροσανατολισμένος ο Γιώργος Παπαπαύλου, άχρωμος ο Αντώνης Φραγκάκης και αδιάφορες οι Μαρία Σκαφτούρα και Γεωργιάννα Νταλάρα.

Η μόνη που διεσώθη από αυτήν την καταστροφική ερμηνευτική… λαίλαπα ήταν η Παρθενόπη Μπουζούρη που κατάφερε να εσωτερικεύσει (μάλλον με δική της πρωτοβουλία) σε μεγάλο βαθμό την τραγικότητα της Χάνα και να εξωτερικεύσει σε ισορροπημένες δόσεις την ψυχοσύνθεση της προσφέροντάς μας ψήγματα συγκίνησης.

Συμπέρασμα: Η παράσταση που έστησε ο Ένκε Φεζολλάρι έμοιαζε να μη στηρίζεται πάνω σε μια συγκεκριμένη σκηνοθετική λογική, έμοιαζε να είναι βαρυφορτωμένη με πολλά ευρήματα και τεχνικές ατάκτως ερριμμένες, γεγονός που αποσυντόνισε και τους ίδιους τους ηθοποιούς. Κρίμα, γιατί το θέμα του έργου ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον.

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_00 Είδα: τoν «Οιδίποδα Επί Κολωνώ» σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη Επίπεδο ανέβασμα που θυσιάζει τη συνάντηση άξιων συντελεστών. Main_mideiat%cf%83stavroshabakis_(3_of_42) Είδα: τη «Μήδεια» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη Ενδιαφέρουσα ανάγνωση μεν που δεν απογειώθηκε συναισθηματικά. Main_%c2%a9patroklos_skafidas_6632 Είδα: την «Αλκηστη» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Για την ώρα, η καλύτερη παράσταση των φετινών Επιδαυρίων. Main_pantelis_dentakis_site_13_photo_kiki_pap Eίδα: τον «Κύκλωπα» σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη Ο Παντελής Δεντάκης κατάφερε να στήσει μία παράσταση γρήγορη με ενδιαφέρουσες εικόνες. Main_peace_press_2_photo_patroklos_skafidas Είδα: την «Ειρήνη» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. Μείγμα καλών προθέσεων που καταλήγει σ' ένα άνισο αποτέλεσμα. Main_dimitris_kourtakis_aris_servetalis_site_2_photo_kiki_pap Είδα: Το «Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου» σε σκηνοθεσία Δ. Κουρτάκη Ο καλύτερος θεατρικός επίλογος για το φετινό φεστιβάλ Αθηνών.
#load_content_with_ajax