Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Αλκηστη» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου 31 Ιουλίου 2017

Για την ώρα, η καλύτερη παράσταση των φετινών Επιδαυρίων.

Η σημαντικότερη σκηνοθετική εργασία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Το ευγενέστερο ντεμπούτο που θα μπορούσε να έχει ένας δημιουργός στην επιδαύρια ορχήστρα. Η καλύτερη – τουλάχιστον για την ώρα – παράσταση του φετινού Φεστιβάλ. Εγκυρες όλες οι παραπάνω επευφημίες για την «Αλκηστη» του Εθνικού Θεάτρου, μα δεν πρέπει να μας διαφύγει μια ακόμα· ενδεχομένως η εξέχουσα: Η «Αλκηστη» της φέρει την ατμόσφαιρα των επιδαύριων παραστάσεων του Λευτέρη Βογιατζή.

Από την πρώτη σκηνή, όπου στο σιωπηλό κοίλον κυριαρχεί ο ήχος από το φτυάρισμα του τάφου της ηρωϊδας και το χώμα δημιουργεί ένα θολό τοπίο απαλής πάχνης μέχρι την τελευταία, εκείνη της (ψυχικά) έρπουσας αποχώρησης του βασιλιά Αδμητου και της “νεκραναναστημένης” γυναίκας του προς τα επιδαύρια ερείπια, αποτυπωνόταν η ίδια αίσθηση· το αισθητικό και ποιητικό ίχνος, η λόξα και η παραδοξότητα των αναγνώσεων του. Νόμιμο και θεμιτό αν σκεφτεί κανείς πως η Κατερίνα Ευαγγελάτου, από τα πρώτα της βήματα, θήτευσε ως βοηθός σκηνοθέτη του Λευτέρη Βογιατζή.
Και πολύ περισσότερο, αισιόδοξο και ενθαρρυντικό αν αναλογιστεί κανείς πως η θνητότητα του θεάτρου (και των ανθρώπων που την υπηρετούν) βρίσκει θαυμαστούς τρόπους να παρατείνει το βίο της – και μάλιστα μέσα από ένα έργο που συνομιλεί με αυτό ακριβώς: Με τις οδύνες των θνητών, είτε ζήσουν (λίγο παραπάνω) είτε πεθάνουν.

Στο έργο του Ευριπίδη, η επικίνδυνη ακροβασία ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο ξεκινά από τη θαρραλέα απόφαση της Αλκηστης να θυσιαστεί προκειμένου να ζήσει ο άνδρας της Αδμητος και κορυφώνεται με την, καθόλα, άνανδρη αποδοχή της θυσίας από τον τελευταίο. Από τη στιγμή, που η Αλκηστη «λογαριάζεται στους νεκρούς», είναι η  ζωή κι όχι ο θάνατος που σαρκάζει ανελέητα τον ανθρώπινο βίο. Τι να την κάνεις τη ζωή αν είναι ατιμασμένη και ποτισμένη στη δειλία; Ο Αδμητος μένει ζωντανός για να διαχειριστεί αυτά τα αμείλικτα ερωτήματα ενώ η Αλκηστη πεθαίνει ένδοξα, κερδίζοντας την αθανασία. Καθώς ο Ευριπίδης αναδεικνύει τη γελοιότητα και το ναρκισσισμό της ύπαρξης έναντι στο μεγαλείο του θανάτου, παραδίδει ένα κείμενο που διατηρεί μια εκπληκτική, κοφτερή ισορροπία: Ούτε τραγωδία, ούτε κωμωδία, «μια διαλεκτική σύνθεση κωμικών και τραγικών στοιχείων». Το έργο δηλαδή μοιάζει με την επώνυμη ηρωίδα του, «μπορείς να την πεις και ζωντανή και πεθαμένη».

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου εκμεταλλεύεται κάθε σπιθαμή που της προσφέρει αυτή η απολαυστική αμφισημία και δημιουργεί μια παράσταση σε διαρκή συναγερμό. Σ' ένα περιβάλλον διάχυτης ειρωνείας, όπου τα πάντα μοιάζουν να είναι διπλής ανάγνωσης - φως και σκοτάδι, κωμωδία και δράμα - η σκηνοθέτις αφηγείται την ευριπίδεια ιστορία εύρυθμα, ευρηματικά, εμπνευσμένα, χωρίς στιγμή να θυσιάζει την ποιητική ισχύ, το οντολογικό βάθος ή την πολιτική ευρωστία του κειμένου.
Ακόμα και αποκομμένη από το συναισθηματικό φορτίο του φόρου τιμής στον Βογιατζή, η σκηνοθεσία της επενδύει στο λυρισμό. Εχοντας πολύτιμο αρωγό τον αψεγάδιαστο κινησιολογικό σχεδιασμό της Πατρίσιας Απέργη και τη σπουδαία ρετρό jazz σύνθεση του Γιώργου Πούλιου δουλεύει πάνω σε μια ποιητική εικονοποιία την οποία και κορυφώνει στην έξοχη σκηνή του θρήνου, που θα εισβάλλει ακαριαία στην παραστατική ανθολογία.

Την ίδια ώρα, η πολιτική διάσταση καραδοκεί παντού: Στο χρονικό και αισθητικό τοπίο της παράστασης – ένα αναγνωρίσιμο τυραννικό καθεστώς των 70s (κοστούμια Βασιλικής Σύρμα) – και στις ερμηνευτικές παραπομπές που έχουν κάτι από την υστερία των εξαγγελμάτων του Γεώργιου Παπαδόπουλου. Στον πυρήνα της ανάγνωσης φυσικά, προβάλλουν ο υπαρξιακός πλούτος του έργου. Εκεί η Κατερίνα Ευαγγελλάτου “σκάβει” στην ψυχή των ηρώων χωρίς να απωθεί την διασκεδαστική υφή της διαδικασίας.
Οφείλει, φυσικά, πολλά στους πρωταγωνιστές της: Στον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο που ως Αδμητος, θαρρείς, ενσωματώνει την όλη αμφιταλάντευση του έργου· άνθρωπος και ανθρωπάκι, μαζί γελοίος και τραγικός καθώς συνειδητοποιεί πως «ζει πέρα από τη μοίρα και παρακάμπτει το πεπρωμένο του» -  μια παράφορη ερμηνεία. Ο Γιάννης Φέρτης ως βασιλιάς Φέρης, ωραίος στην disco περιβολή του, συμβάλλει τα μέγιστα και με καλά αντανακλαστικά σ' ένα θαυμάσιο αγώνα λόγου με τον Αδμητο, όπου αποδομείται εντελώς το σχήμα της εξουσίας. Ο Δημήτρης Παπανικολάου, μια σκηνική παρουσία μεταξύ μπουλουξή του τότε και Joker του σήμερα, ερμηνεύει με θαυμαστό σατιρικό τέμπο τον, από μηχανής ημίθεο, Ηρακλή που σώζει τη μέρα μεν επαναφέροντας την Αλκηστη από τον Αδη αλλά ξεγυμνώνει εκ νέου τη φύση των θνητών, περιπαίζοντας τους. Η Κίττυ Παϊταζόγλου ως Αλκηστη είναι η δύναμη που πυροδοτεί το μύθο. Παρά το σύντομο πέρασμα της, προλαβαίνει να δώσει μια εικόνα της ηρωίδας, εύθραυστης σαν μπιμπελό εποχής – είναι άραγε η ευθραυστότητα του ήθους που την οδηγεί; - ενώ στη στιγμή της ανάστασης ερμηνεύει ακόμα με το σώμα μιας κέρινης κούκλας, κορυφώνοντας την παγερή ειρωνεία του κειμένου. Καίριες και σατιρικής υφής και οι ερμηνείες του Κώστα Βασαρδάνη ως Απόλλωνα και του Σωτήρη Τσακομίδη ως Θανάτου.
Ο Χορός τέλος - ένα φρέσκο, ασκημένο σύνολο νεαρών ανδρών - είναι παρών κυρίως μέσα από την κινησιολογική δυναμική του, διατρέχοντας και κατοικώντας με πυγμή την ορχήστρα της Επιδαύρου.
Εκεί στήνεται και το, υψηλού συμβολισμού, σκηνικό της Εύας Μανιδάκη: Ενας χωμάτινος τύμβος που υψώνεται σαν μυρμηγκοφωλιά για να υποδεχτεί στο κέντρο του ένα περήφανο κυπαρρίσι· τόπος προσκυνήματος μα και πεδίο των μεγαλύτερων μαχών του ανθρώπου.
Αυτονόητο πως, για όλα τα παραπάνω, επείγει να αναζητήσετε την «Αλκηστη» στους υπόλοιπους σταθμούς της περιοδείας της.

Γιατί να το δω:
-Για το επιτυχημένο πείραμα της υφολογικής ακροβασίας.
-Για την ευφυή ερμηνεία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου.
-Για το φίνο, εντελές, αποτέλεσμα.
-Για την αναβίωση αισθήσεων από τις παραστάσεις του Λευτέρη Βογιατζή.

Γιατί να μην το δω:
-Γιατί κάνει μικρή περιοδεία.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%a5%cf%80%cf%8c%ce%ba%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%b7_%ce%a1%ce%ad%ce%bd%ce%b7_%ce%a0%ce%b9%cf%84%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%ae_%ce%a5%ce%bf-%ce%ba%ce%b9-%cf%87%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: το «Υο κι χι» σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός δεν βγήκε στην υπόκλιση της πρεμιέρας της «Yo Κι Χι» στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής Σκηνής. Main_''lyssasmenh_gata''_new_____photo_2 Είδα: τη «Λυσσασμένη Γάτα» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη Ένα κλασικό και στιβαρό ανέβασμα με τρεις καλές ερμηνείες. Main_slider Είδα: τo «Heisenberg» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια γλυκιά, ανθρώπινη αν και χαμηλών τόνων, παράσταση. Main_img_1869 Είδα: τη «Μόλλυ Σουήνη» σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη Μια τρυφερή παράσταση που πραγματεύεται εύστοχα το ζήτημα της «τυφλότητας» και της ...ταυτότητας. Main_dscf2864 Είδα: τον «Δον Κιχώτη» σε σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου Μία φανταχτερή και καθ' όλα έντιμη παιδική παράσταση. Main_at171011_1823a Είδα: τo «7 χρόνια» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Καλοστημένο και καλοπαιγμένο δράμα αγωνίας πάνω σε σύγχρονα αδιέξοδα.
#load_content_with_ajax