ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τη «Μόλλυ Σουήνη» σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη 13 Νοεμβρίου 2017

Μια τρυφερή παράσταση που πραγματεύεται εύστοχα το ζήτημα της «τυφλότητας» και της ...ταυτότητας.

 Ποιοι είμαστε και πώς χτίζουμε την προσωπική μας ταυτότητα; Πόσο ευπροσάρμοστοι είμαστε στις αλλαγές και πόσο μπορούμε να απαρνηθούμε την πραγματικότητα έτσι όπως την έχουμε στήσει στο μυαλό μας; Πόσο εύκολο είναι να  επαναπροσδιορίσουμε τα ειωθότα πλαίσια και να ζήσουμε ξαφνικά μία ζωή τελείως διαφορετική, μια ζωή πλημμυρισμένη από διαφορετικές αισθήσεις; Σ΄αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει η Μόλλυ Σουήνη περνώντας από το σκοτάδι στο... φως.

Ο Βορειοϊρλανδός Μπράιαν Φρίελ, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του σύγχρονου θεάτρου, εμπνευσμένος από μια αληθινή ιστορία, αυτή όπου μία τυφλή κοπέλα ξαναβρίσκει το φως της στα 40 της χρόνια, συνθέτει μέσα από τρεις παράλληλους μονολόγους μια άκρως συμβολική αλληγορία για τον «κίνδυνο» της ουτοπικής προσδοκίας και για τον συγκινητικό αγώνα του ανθρώπου να διατηρήσει κάτω από αντίξοες συνθήκες την ταυτότητά του.
 
Η Μόλλυ, που είναι τυφλή από την ηλικία των δέκα μηνών, πείθεται από τον Φρανκ, το σύζυγό της, να υποστεί μια χειρουργική επέμβαση με σκοπό να μπορέσει ξανά να δει. Ένας «αποσυρμένος», αλλά με ένδοξο παρελθόν οφθαλμίατρος, ο κ. Ράις, αναλαμβάνει το χειρουργείο. Η Μόλλυ μετά την επέμβαση βλέπει μεν, βρίσκεται δε «εξόριστη» σ’ έναν κόσμο μέσα στον οποίο αδυνατεί να υπάρξει. Ο λόγος;  Όλη η προηγούμενη ζωή της έχει φτιαχτεί και στηθεί πάνω σ΄ένα διαφορετικό είδος «όρασης», αυτό που υπαγορεύουν οι αισθήσεις της όσφρησης, της αφής και κυρίως της ενσυναίσθησης. Πρέπει λοιπόν να ξαναφτιάξει τον κόσμο γύρω της και να επαναπροσδιορίσει τα πάντα, να δώσει άλλους ορισμούς στους ανθρώπους, τους χώρους, ακόμη και στα ίδια της τα συναισθήματα.

Η Ιώ Βουλγαράκη στηριζόμενη πάνω στην εμποτισμένη με αναπάντεχο χιούμορ μετάφραση του Αργύρη Ξάφη, καταπιάστηκε με ξεχωριστή ευαισθησία και τρυφερότητα με το κείμενο του Φρίελ και αφορμώμενη από το ζήτημα της τυφλότητος της ηρωίδας έφερε στο προσκήνιο το θέμα της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου. Του πώς μπορεί να «διαχειριστεί» τα σκοτάδια της ζωής του, του πώς μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί μέσα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο που τον περιβάλλει και του πόσο τυφλός είναι τελικά απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και στις διαφορετικές πραγματικότητες που ο ίδιος στήνει.
Γεμάτος χρώματα και αισθήσεις ο κόσμος που είχε στήσει στο μυαλό της η Μόλλυ, πολύχρωμο και αέρινο το απλό σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού, πολύχρωμα και τα ρούχα των τριών ηρώων που ερμήνευαν τους ρόλους τους πίσω από χρωματιστές κουρτίνες και πάνω σε τρία -επίσης- χρωματιστά σκαμπό αποκαλύπτοντας σταδιακά το δράμα της.
 
Η Δέσποινα Κούρτη έδωσε μια εύθραυστη, σχεδόν σπαρακτική ερμηνεία, στο δύσκολο ρόλο της Μόλλυ καταφέρνοντας τελικά να ισορροπήσει στις αναδυόμενες διαρκώς «περί τυφλότητος και ταυτότητος» αντιθέσεις. Ο Αργύρης Ξάφης στο ρόλο του αισιόδοξου και παρορμητικού συζύγου της Μόλλυ, έδωσε μία ολοκληρωμένη ερμηνεία που τη χαρακτήριζε η φυσικότητα, αλλά και μία συγκινητική ρεαλιστική γλυκύτητα. Λιγότερο πειστικός στο ρόλο του γιατρού ο Δημήτρης Γεωργιάδης, δεν εμβάθυνε όσο θα έπρεπε στη  πληγωμένη ψυχοσύνθεση του ήρωά του και δεν ακολούθησε τους συμπρωταγωνιστές του στα ερμηνευτικά τους κρεσέντα.
 
 Γιατί να δω την παράσταση:
- Γιατί αγγίζει με ξεχωριστή τρυφερότητα και ευαισθησία την έννοια της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου και σκιαγραφεί εύγλωττα τον αγώνα του να ισορροπήσει μέσα στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον του. 
- Για τις εξαιρετικές ερμηνείες του Αργύρη Ξάφη και της Δέσποινας Κούρτη

Γιατί να μη τη δω:
- Λόγος ουδείς...

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_loula_pateraki_ergotaksio_kokkini_site_07_photo_evi_fylaktou Είδα: το «Εργοταξιο Λούλα Αναγνωστάκη- Η κόκκινη παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Η πολιτική χροιά των έργων της Αναγνωστάκη σε μία αμφιλεγόμενη προσέγγιση. Main_georgia_mavragani_par_ola_ayta_site_04_photo_haris_akriviadis_christina_zaxopoulou-1 Είδα: το «Παρ’ όλα αυτά» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη Μια παράσταση- μαρτυρία για τον καρκίνο, ένα βιωμένο, αναποδογυρισμένο και ξαναχτισμένο παρόν που δεν έχει «καθαρίσει» εντελώς (για κάποιες τουλάχιστον) ακόμα. Main_loula_pateraki_ergotaksio_lefki_site_03_photo_evi_fylaktou Είδα: Το «Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη – Η λευκή παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Μια παράσταση που μιλάει εύστοχα για τη ματαιότητα, τη ζωή, τον θάνατο, αλλά και τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα στη συγγραφέα παρασύροντας και βυθίζοντας το κοινό μέσα στον κόσμο της. Main_novosibirsk_state_academic_drama_theatre_timofey_kulyabin_tris_aderfes_site_5_photo_viktor_dmitriev-1 Είδα: τις «Τρεις αδελφές» σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν Μια παράσταση ποιητικού ρεαλισμού μαρτυρία καλού ρωσικού θεάτρου. Main_giannis_moschos_h_-poli_site_22 Είδα: την «Πόλη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου Ουσιαστική και καλαίσθητη πρόταση στο θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη. Main_slider Είδα: το «Φαρενάιτ 451» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Το προφητικό βιβλίο του Ρέι Μπράντμπουρι στην πρώτη, χορταστική θεατροποίηση του στην ελληνική σκηνή.
#load_content_with_ajax