ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Καινούργια σελίδα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου 24 Νοεμβρίου 2017

Κομψή, καλοκουρδισμένη και καλοπαιγμένη απόδοση μιας κλασικής ρομαντικής κομεντί.

Μετά από οκτώ χρόνια κρίσης και μιας ταυτόχρονης στροφής στο σοβαρό ή σοβαροφανές ρεπερτόριο, η επιλογή μιας κλασικής ρομαντικής κομεντί  (που γνώρισε μεγάλες δόξες στις εμπορικές σκηνές και τους μεγάλους θιάσους κατά τις προηγούμενες “ξέγνοιαστες” δεκαετίες) μοιάζει ανεπίκαιρη έως και ανεδαφική. Υπό αυτές τις συνθήκες, η παράσταση του Γιάννη Μόσχου πάνω στο έργο του Νιλ Σάιμον έχει πετύχει εις διπλούν το στοίχημα της. 

Καταρχάς, γιατί καταφέρνει να “σπάσει” το θεματολόγιο των καιρών μας παραδίδοντας τελικά μια παράσταση που να αφορά. Και, κατά δεύτερον, γιατί παραδίδει μια πραγματικά καλή παράσταση. Η, εκ πρώτης όψεως, ανέμελη δραματουργία του Σάιμον – το “προξενιό” ανάμεσα στο συγγραφέα και πρόσφατα χήρο Τζορτζ Σνάιντερ με την ηθοποιό Τζένι Μαλόουν που καταλήγει σ' έναν κεραυνοβόλο έρωτα και σ' έναν εξίσου αστραπιαίο γάμο, πάντα υπό τη σκιά του πένθους – εστιάζεται στο θέμα της μοναξιάς. «Η μοναξιά είναι η μεγαλύτερη μάστιγα τη σήμερον ημέρα» γράφει ο Νιλ Σάιμον στα τέλη της δεκαετίας του '70, μια διαπίστωση που φαντάζει απείρως πιο καίρια σήμερα, στα χρόνια της ακραίας ατομικότητας. Ο Γιάννης Μόσχος διαβάζει το έργο ως την προσπάθεια δύο ανθρώπων που διψούν ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν, απαλλαγμένοι από τα τραύματα του παρελθόντος• κι αυτή τελικά είναι μια δραματική όσο και αέναη προσπάθεια για τους ανθρώπους κάθε εποχής. Δεν απεμπολεί βεβαίως, το κυρίαρχο μοτίβο του έργου που είναι το τρυφερό χιούμορ, αφού στη βάση της η ιστορία (εν μέρει αυτοβιογραφική) είναι αποτυπωμένη από την πιο φωτεινή της πλευρά.

Την ίδια ώρα, η σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου – αν και κλασικότροπη αναφορικά με παλαιότερες σκηνοθεσίες του - διέπεται από πολύτιμες αξίες: Παρουσιάζει ολοκληρωμένους χαρακτήρες (το πρωταγωνιστικό παζλ συμπληρώνουν ο αδελφός Σνάιντερ, Λίο και η φίλη της Τζένι, Φέι), καλά δουλεμένο ρυθμό, είναι κομψή και καλαίσθητη παρά τον περιορισμένο χώρο του «Μικρού Γκλόρια» (σκηνικά και κοστούμια από την Τίνα Τζόκα) και διαθέτει εύθυμες, καλοκουρδισμένες ερμηνείες τόσο αναφορικά με την κωμική όσο και με τη δραματική υφολογία του έργου.

Ο Ταξιάρχης Χάνος κρατάει ωραία τις ισορροπίες στο ρόλο του Τζορτζ Σνάιντερ – παρότι διατηρεί ένα είδος αμηχανίας στην παρουσία του ως εραστή – ενώ η Μαρία Καλλιμάνη, μολονότι δεν είναι συνηθισμένη στο πιο ανάλαφρο θέατρο, εμφανίζεται δυναμική, σπιρτόζα και με αυτοπεποίθηση στο ρόλο της Τζένι Μαλόουν. Με αβίαστη κωμικότητα επιβάλλονται στη σκηνή η Αντρή Θεοδότου -  μια στ' αλήθεια μπριόζα και όχι όσο αναγνωρισμένη όσο θα της άξιζε ηθοποιός  - αλλά και ο Αγγελος Μπούρας, εξίσου κεφάτος και δροσερός.
Εν ολίγοις, απολαυστικό, ευφρόσυνο θέατρο, που αναβλύζει συναισθηματική ζεστασιά και κλείνει πονηρά το μάτι στη θετική πλευρά της ζωής τώρα που τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.
 

Γιατί να το δω:
1. Για τις απολαυστικές ερμηνείες.
2. Για τη ζεστασιά και την ευφορία της παράστασης.
3. Για την καλαισθησία και τον κινηματογραφικό ρυθμό της.
Γιατί να μην το δω:
1. Δεν συντρέχει κανείς προφανής λόγος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ethniko_theatro_thanos_papakonstadinou_ilektra_press_01_photo_elina_giounanli-1 Είδα: την «Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου Ο σκηνοθέτης πραγματοποιεί το επιδαύριο ντεμπούτο του κάτω από πολύ καλές συνθήκες. Main_blindspot_theatre_group_michalis_konstantatos_site_19_photo_pinelopi_gerasimou Είδα: τους «Βρικόλακες» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κωνσταντάτου Μια εμπνευσμένη παράσταση στην οποία φωτίζεται όλος ο ψυχικός και μη συνειδητός κόσμος των ηρώων. Main_slider Είδα: την «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια Αρτιο αποτέλεσμα σε μια από τις παραστάσεις που θα ξεχωρίσουν αυτό το καλοκαίρι. Main_slider Είδα: τον «Πλούτο» σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς Μία εύστοχη διασκευή με εξαιρετικές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών. Main_cezaris_grauzinis_agamemnon_site_29_photo_evi_fylaktou Είδα: τον «Αγαμέμνονα» σε σκηνοθεσία Τσεζάρε Γκραουζίνις Η σκηνοθετική γραμμή λοιπόν αντικατέστησε τις πράξεις με το λόγο, αλλά όπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του, το θέατρο είναι μίμηση πράξεων. Main_slider Είδα: τις «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου Μια συνταρακτική τελετουργική απόδοση της τραγωδίας του Ευριπίδη.
#load_content_with_ajax