Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Γάμο της Μαρία Μπράουν» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα 06 Δεκεμβρίου 2017

Ατμοσφαιρική, καλοστημένη μεταφορά του κινηματογραφικού αριστουργήματος.

Είναι διαφορετικό να ανεβαίνει μια οποιαδήποτε κινηματογραφική ταινία στο θέατρο από το να θεατροποιείται μια ταινία του Ράινερ Φασμπίντερ. Η καλλιτεχνική καταγωγή του Γιώργου Σκεύα ως κινηματογραφιστή του επιτρέπει να το γνωρίζει αυτό καλά  και τελικά να διαχειρίζεται με συνέπεια, αλλά όχι φόβο την ανάθεση του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων. Καταρχάς, υπογράφει ένα καινούργιο θεατρικό έργο. Η διασκευή του κινηματογραφικού σεναρίου παρακολουθεί με ευαισθησία το πρωτότυπο, αποτυπώνει επαρκώς τους ήρωες και την ιστορική συγκυρία που τους διαμορφώνει αμετάκλητα αλλά την ίδια ώρα βρίσκει κι εξόδους διαφυγής από αυτό (δεν είναι λίγες οι διακειμενικές αναφορές) σε μια, μάλλον αναγκαία, προσπάθεια σκηνικής μεταφοράς και πόσο μάλλον μεταφοράς για το συγκεκριμένο, «ειδικό» χώρο.

Με αυτήν την καλή αφετηρία, ο Γιώργος Σκεύας – λαμβάνοντας υπόψη την προέλευση του υλικού του – δίνει μια κινηματογραφική δομή στη σκηνοθεσία του, τεμαχίζοντας την πλοκή σε διακριτά κεφάλαια, στήνει με δεξιοτεχνία κοντινά “πλάνα” (οφείλει πολλά στους προσεγμένους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη), ενθέτει καλόγουστες βίντεο – προβολές ιστορικού υλικού, κατασκευάζει μια, σχεδόν, νουάρ, υποβλητική ατμόσφαιρα και διατηρεί το εσωτερικό, εγκεφαλικό τέμπο που θα ταίριαζε σ' ένα περιβάλλον σαν το προαναφερθέν. Δε λείπουν εδώ, κάποια προβλήματα στη ροή (τα περισσότερα τεχνικού χαρακτήρα) αλλά καθώς είναι πολύ νωρίς ακόμα για την “ηλικία” της παράστασης εκτιμούμε πως είναι ζήτημα χρόνου να καλυφθούν.

Η οδηγία του γι' αυτόν τον υπόκωφο ρυθμό φαίνεται πως επεκτείνεται και στις ερμηνείες – στιλ που τελικά δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από εκείνο το οποίο υιοθέτησαν οι πρωταγωνιστές της ταινίας. Η Λένα Παπαληγούρα στο ρόλο της Μαρία Μπράουν κατορθώνει να χαρτογραφήσει την τραγική πορεία της ηρωίδας της: Ενός κοριτσιού που αναζητώντας μια θέση στο άρμα της επιβίωσης σε καιρό πολέμου χάνει ολοκληρωτικά τον εαυτό της καθώς σταδιακά αφομοιώνεται πλήρως από το μοντέλο της ανασυγκροτούμενης Γερμανίας. Κι αν κάπου αμφιταλαντεύεται σε σκηνική αυτοπεποίθηση, κατά την ανάδειξη της σε επιτυχημένη business woman - που παρόλα αυτά βουλιάζει στη δυστυχία -  εμφανίζει αξιοσημείωτη δυναμική. Η σωματική της συστολή αναπληρώνεται από τον παγερό κυνισμό που θαυμάσια φωλιάζει στο βλέμμα της, λες κι εκεί εκδηλώνεται όλο το συναισθηματικό φορτίο της Μαρία Μπράουν. Μαζί με τον Μάξιμο Μουμούρη (εμφανίζεται στο ρόλο του Χέρμαν Μπράουν) συστήνουν ένα ωραίο ζευγάρι καθώς εκείνος κατευθύνει την ερμηνεία του από το βάρος μιας ολοκληρωτικής ματαίωσης. Η απαράμιλλη φυσικότητα στο παίξιμο του Γιάννη Νταλιάνη, η μεστή και κοφτερή παρουσία του Γιώργου Συμεωνίδη και η καθαρότητα του Νίκου Γεωργάκη εφάπτονται απόλυτα με τη σκηνοθετική επιταγή. Φανερά έως και αδικαιολόγητα, σε στιγμές, γκροτέσκα η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη – κυρίως παίζοντας το ρόλο της γραμματέα κι όχι αυτόν της μητέρας.
Αν ο εννιαίος υποκριτικός κώδικας ήταν στόχος της σκηνοθεσίας μοιάζει να μην έχει επιτευχθεί. Σίγουρα, όμως, όλη η πρωταγωνιστική ομάδα (ο καθένας με το ερμηνευτικό του ιδίωμα) φέρουν το αίτημα του έργου: Σκιαγραφούν ήρωες που ελπίζουν για την ευτυχία, που περιμένουν το θαύμα  - κι αν ακόμα εργάζονται γι' αυτό - τελικά η ζωή τους προσπερνά επιδεικτικά, υπακούοντας στους δικούς της νόμους.
Στις αρετές του ανεβάσματος πρέπει οπωσδήποτε να αθροιστούν τα καλόγουστα κοστούμια και το σημειολογικής αξίας σκηνικό που κυριαρχεί σ' ένα τραπέζι μπιλιάρδου (όλα από τον Αγγελο Μέντη) αλλά και η θαυμάσια πρωτότυπη μουσική που συνεθεσε η Σήμη Τσιλαλή.

Γιατί να το δω:
-Για το καθαυτό εγχείρημα της θεατροποίησης.
-Για το σύνολο των καλών ερμηνειών.
-Για την ωραία ατμόσφαιρα.
Γιατί να μην το δω:
-Για τα προβλήματα στη ροή της παράστασης.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_fidanaki2 Είδα: το «Φιντανάκι» σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά Εύστοχη ανάγνωση της ηθογραφίας του Χορν που κάπου πλήττεται από διάθεση αυτοαναφορικότητας. Main__patroklos_skafidas-0460 Είδα: το «Πέερ Γκυντ» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη Το ποίημα που παρακολουθήσαμε απείχε αρκετά από το να είναι το μεγαλειώδες έπος που έγραψε ο Ιψεν. Main_shoushou08%cf%84c Είδα: τη «Μαντάμ Σουσού» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Η Δήμητρα Παπαδοπούλου «πλάθει» από την αρχή τον ρόλο. Main_greek_freak4 Τι κράτησα από το «Greek Freak- Fire and Fury» του Σίμου Κακάλα Εξαιρετικοί στις ερμηνείες τους οι Μωραϊτης και Βαλάσογλου. Main_lakissofia_print%c2%a9stavroshabakis-3_copy Είδα: το «Α-πε-λπι-σί-το» με τον Λάκη Λαζόπουλο και τη Σοφία Φιλιππίδου Μία επιθεώρηση δωματίου από έναν ώριμο και ειλικρινή Λ. Λαζόπουλο. Main_demons_printt_%ce%94stavroshabakis-22 Είδα: τους «Δαιμονισμένους» σε σκηνοθεσία Κονσταντίν Μπογκομόλοφ Μία ασύνδετη παράσταση με γερό υπόβαθρο.
#load_content_with_ajax