Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Τριστάνο» σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη 29 Μαΐου 2018

Η σχετικά άγνωστη νουβέλα του Τόμας Μαν σε μια θεατροποίηση καλών προθέσεων.

Αναπαρίσταται ο Τόμας Μαν; Αυτή η απορία συνοδεύει την παρακολούθηση της παράστασης που έχει σκηνοθετήσει η Μαρία Μαγκανάρη, φιλική (ειδικά τα τελευταία χρόνια) στη βορειοευρωπαϊκή λογοτεχνία και δραματουργία.

Η μικρή νουβέλα του, που έγραψε στις αρχές του 20ου αιώνα ως συνήχηση της διάσημης όπερας του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη» συναντά σε πολλά σημεία το «Μαγικό βουνό» του, τόσο σε θεματικό επίπεδο, αφού κι εδώ εξετάζει κεντρικά ζητήματα της ευρωπαϊκής κουλτούρας (την αισθητική, τη φιλοσοφία, την τέχνη και ειδικότερα τη μουσική), σε επίπεδο τοπίου (αφού επίσης διαδραματίζεται στο χώρο ενός σανατορίου), όσο και σε ψυχαναλυτική διάθεση και εσωτερικότητα.
Στο επίκεντρο της δράσης του βρίσκεται η παντρεμένη μ’ έναν αστό επιχειρηματία, Γκαμπριέλε Κλετεριάν, η οποία μόλις έχει γεννήσει τον «υγιή» γιο της, ενώ η ίδια πάσχει μάλλον από φυματίωση και η τύχη της καθορίζεται από τη θυελλώδη γνωριμία της με τον μονήρη συγγραφέα Ντέτλεβ. Και μολονότι ο «Τριστάνος» είναι ένα πολύ πιο συμπυκνωμένο κείμενο -συγκριτικά πάντα με τον ογκωδέστατο τόμο του «Μαγικού Βουνού»- επιχειρεί επίσης να προσδιορίσει τη σχέση της ομορφιάς, του πνεύματος, του λόγου απέναντι στον φόβο της πραγματικότητας.
Η δυσκολία, ωστόσο, στην αναπαράστασή του φαντάζει εξίσου μεγάλη, όσο αν το ερώτημα ετίθετο και για τη θεατροποίηση του «Μαγικού βουνού». Πώς καλύπτονται όλες αυτές οι πτυχές και οι θεμελιώδεις προβληματισμοί του βιβλίου από μια παράσταση μιας και κάτι ώρας; Είναι αναμενόμενο, όπως και συνέβη, αρκετά να θυσιαστούν.

Αν και η ανάγνωση της Μαρίας Μαγκανάρη θα μπορούσε να αιτιολογηθεί σαν μια ονειρική, ποιητική αφήγηση πάνω στον «Τριστάνο», η προσαρμογή του κειμένου αφήνεται συχνά σε εκκρεμότητα, χάνεται η ροή και τελικά δίνεται η εντύπωση πως η δραματουργία δεν έχει συνοχή. Σωτήρια αποδεικνύεται η επιλογή να προβληθεί εμφατικά η χαρακτηριστική ειρωνεία του Τόμαν Μαν, που αποκαθιστά εν μέρει το ενδιαφέρον παρακολούθησης της.

Καθώς το κυρίως σώμα της παράστασης πάσχει, τα ωφέλιμα στοιχεία της είναι, μοιραία, μεμονωμένα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει η αισθητική όψη της που προωθείται τόσο από τις εντυπωσιακές προβολές (Σκηνικά: Διδώ Γκόγκου, Ελένη Κανακίδου, Σόνια Σαμαρτζίδου) όσο και από τους υποβλητικούς φωτισμούς (Μαρία Γοζανίδου). Το απροσδόκητο είναι ότι διακρίνονται και ερμηνείες. Από την πενταμελή ομάδα των καλών ηθοποιών ξεχωρίζουν η Σύρμω Κεκέ στον ρόλο της Γκαμπριέλε για την αξιοσημείωτη φυσικότητα, ο Κώστας Κορωναίος για το σουρεαλιστικό ξέσπασμα στο μονόλογο του ως σύζυγος Κλετεριάν και κυρίως η ίδια η σκηνοθέτις Μαρία Μαγκανάρη για τον αέρα και την κομψότητα με την οποία κυοφορεί την ζωογόνα ειρωνική διάθεση του έργου.
Σε τελική ανάλυση, μια παράσταση καλών προθέσεων μα μερικού ενδιαφέροντος.

Γιατί να το δω:
1. Για τους καλούς ηθοποιούς.
2. Για την ωραία αισθητική της παράστασης.
Γιατί να μην το δω:
Γιατί η δραματουργία πάσχει.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_proton_theatre_kornel_bourdicho_apomimisi_zois_site_2-1 Είδα: την «Απομίμηση ζωής» σε σκηνοθεσία Κόρνελ Μούντρουτσο Εντυπωσιακά σκηνικά ευρήματα και ελλιπής δραματουργία σε μια παράσταση που διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή. Main_loula_pateraki_ergotaksio_kokkini_site_07_photo_evi_fylaktou Είδα: το «Εργοταξιο Λούλα Αναγνωστάκη- Η κόκκινη παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Η πολιτική χροιά των έργων της Αναγνωστάκη σε μία αμφιλεγόμενη προσέγγιση. Main_georgia_mavragani_par_ola_ayta_site_04_photo_haris_akriviadis_christina_zaxopoulou-1 Είδα: το «Παρ’ όλα αυτά» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη Μια παράσταση- μαρτυρία για τον καρκίνο, ένα βιωμένο, αναποδογυρισμένο και ξαναχτισμένο παρόν που δεν έχει «καθαρίσει» εντελώς (για κάποιες τουλάχιστον) ακόμα. Main_loula_pateraki_ergotaksio_lefki_site_03_photo_evi_fylaktou Είδα: Το «Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη – Η λευκή παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Μια παράσταση που μιλάει εύστοχα για τη ματαιότητα, τη ζωή, τον θάνατο, αλλά και τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα στη συγγραφέα παρασύροντας και βυθίζοντας το κοινό μέσα στον κόσμο της. Main_novosibirsk_state_academic_drama_theatre_timofey_kulyabin_tris_aderfes_site_5_photo_viktor_dmitriev-1 Είδα: τις «Τρεις αδελφές» σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν Μια παράσταση ποιητικού ρεαλισμού μαρτυρία καλού ρωσικού θεάτρου. Main_giannis_moschos_h_-poli_site_22 Είδα: την «Πόλη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου Ουσιαστική και καλαίσθητη πρόταση στο θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη.
#load_content_with_ajax