ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Πόλη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου 13 Ιουνίου 2018

Ουσιαστική και καλαίσθητη πρόταση στο θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη.

Η ειρωνεία με τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη είναι πως ενώ γράφτηκαν στον απόηχο μιας οδυνηρής εποχής - και νομιμοποίησαν τα τραύματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου που ακολούθησε – βρίσκουν διαρκώς νόημα και χώρο σ' αυτή την κοινωνικά και πολιτικά ταραγμένη χώρα. Κι έτσι το φεστιβαλικό αφιέρωμα στη μνήμη της συγγραφέα που έφυγε από τη ζωή το περασμένο φθινόπωρο είναι απλώς μια εύσχημη αφορμή για να υπενθυμίσει πόσο απελπιστικά παρόντα είναι τα ζητήματα που απασχολούν την ελληνική πραγματικότητα.

Ο Γιάννης Μόσχος, που επιστρέφει στο δεύτερο έργο της τριλογίας - μετά την «Παρέλαση» του «Αμόρε» - φαίνεται να προσεγγίζει εντατικότερα τα ίχνη του εθνικού τραυματισμού στις ψυχές των ανθρώπων παρά τον πραγματικό τόπο όπου το δράμα εκτυλίσσεται, σε ένα περιβάλλον δηλαδή οικείου αστικού εγκλεισμού. Η πόλη δεν είναι ακριβώς μια κουκκίδα στον ελληνικό χάρτη – παρότι στην παράσταση δεσπόζει το αθηναϊκό σύμβολο της κουκουβάγιας - αλλά το τοπίο του ψυχολογικού εφιάλτη μέσα στο οποίο ζουν μέρα και νύχτα οι κάτοικοι του. Ένας τόπος μετεωρισμού και μόνιμης εκκρεμότητας - όπως και τα πανωσηκώματα του ευφυούς σκηνικού που υπογράφει η Τίνα Τζόκα που προδίδει μια πόλη στο pause με άρρητο παρόν και μέλλον.
Οι ήρωες της «Πόλης», ένα ζευγάρι που περιπλανιέται από πόλη σε πόλη αναζητώντας μια πατρίδα (τη δική του πατρίδα), είναι πρόσωπα κατακερματισμένα από τις πληγές του παρελθόντος οι οποίες ελάχιστα περιγράφονται, είναι σύντροφοι που δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους - κι αν το κάνουν είναι μόνο προκαλώντας πόνο ο ένας στον άλλο - είναι άνθρωποι που υποδύονται εμμονικά άλλους ευατούς και έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους μόνο σε συνθήκες εμπαιγμού και προδοσίας.
Ποιος σύγχρονος Έλληνας δεν μπορεί να κατανοήσει τι σημαίνει προδομένη γενιά, ζωή σε εκκρεμότητα, φόβος για το αύριο, ύπαρξη χωρίς ταυτότητα, λόγο και προορισμό; Ο Γιάννης Μόσχος δουλεύει διεξοδικά για να αναδείξει αυτές τις έννοιες και τις καταστάσεις που, ως συμπτώματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας, επιβιώνουν ακόμα· μολονότι σε άλλο κοινωνικό, πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο.
Οι τρεις πρωταγωνιστές της παράστασης, η Λουκία Μιχαλοπούλου, ο Μιχάλης Συριόπουλος και ο Θέμης Πάνου (στο ρόλο του φωτογράφου - εισβολέα, τρόπον τινά) αποδίδουν με ένταση τις δραματικές συγκρούσεις, τους, μεταξύ τους, εξομολογητικούς διαλόγους που κορυφώνονται σε μια τραγωδία με υπόνοιες φάρσας. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον το πως η σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου διαχειρίζεται τη λιτότητα του λόγου και τις φράσεις που μένουν ατελείς και αιωρούμενες βρίσκοντας καταφύγιο πότε στις σιωπές και πότε στο ηχητικό περιβάλλον δονήσεων που - ως εύρημα - έχει υιοθετήσει. Είναι, σχεδόν, μπεκετικής υφής ο λόγος της Λούλας Αναγνωστάκη, στα όρια του παραλόγου θα έλεγε κανείς, με ειδοποιό διαφορά το ρεαλιστικό υπόβαθρο του κειμένου. Κι αυτή είναι μια επιπλέον αρετή που γίνεται διακριτή στο συγκεκριμένο ανέβασμα.
Μεγεθυντικός φακός για την ψυχολογία των προσώπων στέκεται η καλαίσθητη ιδέα των παράλληλων, με τη θεατρική δράση, κινηματογραφικών προβολών (Μιχάλης Κλουκίνας και Αντώνης Κατρακάζης) που εστιάζουν σε ασήμαντες νευρικές κινήσεις των πρωταγωνιστών - ικανές ωστόσο να λειτουργήσουν υπενθυμιστικά για τη βίαιη καταγωγή τους, τη σχέση θύτη και θύματος που συνεχώς εναλλάσσεται. Υποστηρικτικοί της ωραίας ατμόσφαιρας είναι και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.
Μια στέρεη, από κάθε άποψη, πρόταση στο θέατρο της Λούλας Αναγνωστάκη που, λόγω αξιώσεων, βάζει υποψηφιότητα να επαναληφθεί και στη διάρκεια της χειμερινής σεζόν.


Γιατί να το δω:

  • Για τη σκηνοθετική διεισδυτικότητα στην ανάγνωση του κειμένου.
  • Για τις καλές ερμηνείες.
  • Για το υπέροχο σκηνικό της Τίνας Τζόκα.
  • Για το εύρημα των βίντεο.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_proton_theatre_kornel_bourdicho_apomimisi_zois_site_2-1 Είδα: την «Απομίμηση ζωής» σε σκηνοθεσία Κόρνελ Μούντρουτσο Εντυπωσιακά σκηνικά ευρήματα και ελλιπής δραματουργία σε μια παράσταση που διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή. Main_loula_pateraki_ergotaksio_kokkini_site_07_photo_evi_fylaktou Είδα: το «Εργοταξιο Λούλα Αναγνωστάκη- Η κόκκινη παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Η πολιτική χροιά των έργων της Αναγνωστάκη σε μία αμφιλεγόμενη προσέγγιση. Main_georgia_mavragani_par_ola_ayta_site_04_photo_haris_akriviadis_christina_zaxopoulou-1 Είδα: το «Παρ’ όλα αυτά» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη Μια παράσταση- μαρτυρία για τον καρκίνο, ένα βιωμένο, αναποδογυρισμένο και ξαναχτισμένο παρόν που δεν έχει «καθαρίσει» εντελώς (για κάποιες τουλάχιστον) ακόμα. Main_loula_pateraki_ergotaksio_lefki_site_03_photo_evi_fylaktou Είδα: Το «Εργοτάξιο Λούλα Αναγνωστάκη – Η λευκή παράσταση» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη Μια παράσταση που μιλάει εύστοχα για τη ματαιότητα, τη ζωή, τον θάνατο, αλλά και τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα στη συγγραφέα παρασύροντας και βυθίζοντας το κοινό μέσα στον κόσμο της. Main_novosibirsk_state_academic_drama_theatre_timofey_kulyabin_tris_aderfes_site_5_photo_viktor_dmitriev-1 Είδα: τις «Τρεις αδελφές» σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν Μια παράσταση ποιητικού ρεαλισμού μαρτυρία καλού ρωσικού θεάτρου. Main_slider Είδα: το «Φαρενάιτ 451» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Το προφητικό βιβλίο του Ρέι Μπράντμπουρι στην πρώτη, χορταστική θεατροποίηση του στην ελληνική σκηνή.
#load_content_with_ajax