Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Αποχαιρετισμό» σε σκηνοθεσία Heidi Abderhalden και Rolf Abderhalden 09 Ιουλίου 2018

Μία παράσταση που καταφέρνει να δείξει τη ζωή της Κολομβίας, ενώ ταυτόχρονα διδάσκει.

«Για μια ακόμη φορά, το θέατρο θα μπορέσει να επενεργήσει στη ζωή της λαϊκής μάζας…» (Έρβιν Πισκάτορ, Αρχιτέκτονες του Σύγχρονου Θεάτρου, σ. 79)
Ο Πισκάτορ, θεμελιωτής του επικού θεάτρου, έθεσε στις αρχές του 20ού αιώνα τις γραμμές προκειμένου το σύγχρονο θέατρο να απεμπολήσει τον ψυχαγωγικό του χαρακτήρα και να γίνει περισσότερο διδακτικό. Μίλησε, μεταξύ άλλων, για τη θεατρική σκηνή η οποία θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια «μηχανή που παρασκευάζει παραστάσεις, αν μεταλλάξουμε τη σκηνή σε μια χώρα των θαυμάτων, μια αρένα όπου θα αντιπαλεύουν ιδέες» (Έρβιν Πισκάτορ, Αρχιτέκτονες του Σύγχρονου Θεάτρου, σ. 78). Η παράσταση Αποχαιρετισμός που παρακολουθήσαμε από τον Κολομβιανό θίασο Mapa Teatro, κινήθηκε σε αυτό το πνεύμα για το οποίο έγραψε ο Πισκάτορ.

Στην αρχή, ο ένας εκ των ιδρυτών του Mapa Teatro, ανέγνωσε την αλληλογραφία του θιάσου με εκπροσώπους της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας προκειμένου να τους χορηγηθεί άδεια για την πραγματοποίηση της παράστασης. Η απάντηση του εκπροσώπου της Κολομβιανής στρατιωτικής ηγεσίας, έδειχνε την καχυποψία και τη διάθεση λογοκρισίας της κρατικής μηχανής, παρόλο που η χώρα από το 2016 υποτίθεται ότι ήρθε σε συμφωνία με τη βασική ομάδα ανταρτών. Παράλληλα, οι οθόνες έδειχναν κινηματογραφημένα πλάνα από στρατόπεδα των ανταρτών, όπου κρατούνταν όμηροι τόσο από την Κολομβία όσο και από άλλες χώρες.

Στη συνέχεια, φεύγουμε από το παρόν και βουτάμε στο παρελθόν της χώρας. Δίνονται πληροφορίες για την ύπαρξη και τον ρόλο αυτών των στρατοπέδων, ενώ παρελαύνουν επί σκηνής πληθώρα πολιτικών μορφών, όπως ο Τσε Γκεβάρα, ο Λένιν, ο Μαρξ, ο Μάο, ο Κάστρο. Τα πλάνα που προβάλλονταν στη γιγαντοοθόνη συνέδεαν και εξηγούσαν τη σχέση της Κολομβίας με την αριστερή ιδεολογία και τον κομμουνισμό, καθώς επίσης και στη διαμόρφωση των διαφόρων ομάδων ανταρτών.

Η σκηνή (σκηνική διεύθυνση: Jose Ignacio Rincon), αποτελούμενη από 3 σιδερένιες κατασκευές, μεταμορφωνόταν και άλλαζε διαρκώς, τόσο με σκηνικά βοηθήματα όσο και με τη συνδρομή του φωτισμού και των εφέ. Ο φωτισμός (Jean-François Dubois) κατείχε σημαντικό ρόλο, καθώς συνόδευε κι επετύγχανε τις μεταμορφώσεις της σκηνής και των ηθοποιών. Έτσι, μεταφερθήκαμε στη ζούγκλα του Αμαζονίου, στα στρατόπεδα των ανταρτών  της χώρας, μέχρι και στη σκηνή των καλλιστείων για τη στέψη της Μις Κόσμος… Σαν μια άλλη «χώρα των θαυμάτων»,  λοιπόν, η παράσταση σκηνικά κατάφερε να δώσει στον θεατή μια γεμάτη γεύση από τη ζωή σε αυτή τη χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Ο θίασος παρουσίασε τους πατέρες της αριστερής ιδεολογίας ως «αχυράνθρωπους»,  οι οποίοι έφεραν προτομές αντί για κεφάλια δείχνοντας ταυτόχρονα την ματαιοδοξία των ανθρώπων. Παράλληλα, οι γιγαντοοθόνες έδειχναν τη ματαιοδοξία των κοινών θνητών, οι οποίοι μέσα από τον Αμερικάνικο θεσμό των Καλλιστείων θέλησαν να πετύχουν μια δικαίωση για τη χώρα τους. Το φιάσκο του συγκεκριμένου θεσμού (όπως πληροφορούμαστε από πλάνα που παίζουν, το 2015 ανακηρύχθηκε, κατά λάθος, Μις Κόσμος η εκπρόσωπος της Κολομβίας για να της αφαιρεθεί ο τίτλος λίγα λεπτά αργότερα και να δοθεί στην εκπρόσωπο των Φιλιππίνων) δείχνει την αποτυχία του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, ο οποίος έχει απλώσει τα πλοκάμια του και στην Κολομβία. Η παράσταση τελειώνει με μια γυναίκα να μας πληροφορεί για το ναυάγιο της ειρηνευτικής προσπάθειας ανάμεσα στη σημερινή κυβέρνηση και τους αντάρτες.

Το Mapa Teatro και η σκηνοθεσία (Heidi Abderhalden-Rolf Abderhalden) προσπάθησε να μεταφέρει όλες τις πλευρές κάνοντας έναν ιδεολογικό-πολιτικό διάλογο ανάμεσα στην αριστερή ιδεολογία και τον καπιταλισμό και δείχνοντας ότι και τα δύο είχαν σχεδόν ισοπεδωτικές συνέπειες στη χώρα. Να σημειωθεί ότι η σκηνοθετική γραμμή δεν υπήρξε καταγγελτική. Αντιθέτως κατάφερε να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα μέσα από την κωμωδία και την παρωδία. Ωστόσο, ο καταιγισμός των ιστορικών  πληροφοριών και η αποσπασματικότητά τους συχνά δημιουργούσε σύγχυση στον θεατή. Επίσης, συχνά οδήγησε εκτός ρυθμού την παράσταση. Παρ’όλα αυτά, ο θεατής του Αποχαιρετισμού φεύγει από την παράσταση γεμάτος εντυπώσεις, εικόνες, αλλά και γνώση για το παρελθόν και το παρόν της Κολομβίας. Πρόκειται επομένως για ένα θέατρο που καταφέρνει να δείξει τη ζωή της Κολομβίας, ενώ ταυτόχρονα διδάσκει.

Γιατί να το δω

  • Γιατί θα γνωρίσω και θα μάθω για την Κολομβία
  • Γιατί θα διδαχτώ για τη χώρα μου μέσα από τις περιπέτειες ενός άλλου λαού

 

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: την «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη και Μανώλη Δούνια Αρτιο αποτέλεσμα σε μια από τις παραστάσεις που θα ξεχωρίσουν αυτό το καλοκαίρι. Main_slider Είδα: τον «Πλούτο» σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς Μία εύστοχη διασκευή με εξαιρετικές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών. Main_cezaris_grauzinis_agamemnon_site_29_photo_evi_fylaktou Είδα: τον «Αγαμέμνονα» σε σκηνοθεσία Τσεζάρε Γκραουζίνις Η σκηνοθετική γραμμή λοιπόν αντικατέστησε τις πράξεις με το λόγο, αλλά όπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του, το θέατρο είναι μίμηση πράξεων. Main_slider Είδα: τις «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου Μια συνταρακτική τελετουργική απόδοση της τραγωδίας του Ευριπίδη. Main_skin-lia_haraki Είδα [κι ένιωσα]: το «Skin» της Λίας Χαράκη Μία συγκινητική performance - εμπειρία γύρω από την έννοια της εμπιστοσύνης. Main_slider Είδα: τις «Παράξενες ιστορίες» σε σκηνοθεσία Violet Louise Ευτυχής η επιλογή της Α. Παππά, η οποία απέδειξε ότι τα πολυμέσα είναι αδύναμα να στηρίξουν μια παράσταση, όταν υπάρχουν δυνατό κείμενο και ηθοποιός.
#load_content_with_ajax