ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Άγρια Δύση» σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη 21 Σεπτεμβρίου 2018

Το έργο φέρνει απόηχους περισσότερο από αστικό δράμα, παρά από επιθεώρηση.

Το σύγχρονο νεοελληνικό θέατρο ξαναγεννήθηκε μετά την Τουρκοκρατία από την Κρήτη, στα τέλη του 17ου αιώνα. Οι κρητικές κωμωδίες αποτύπωναν τα ήθη της εποχής και τις συνήθειες της τότε κοινωνίας χρησιμοποιώντας παράλληλα «πρόστυχες λέξεις και […] σκατολογικές εκφράσεις» (M. Valsa, Το Νεοελληνικό Θέατρο από το 1453 έως το 1900», Αθήνα: Εκδ. Ειρμός, 1994). Σχεδόν τρεις αιώνες μετά, η κρητική νήσος, με τα ήθη και τα έθιμά της, αλλά κυρίως με τις συμπεριφορές και τις συνήθειες των ανθρώπων της συνεχίζει να τροφοδοτεί την εγχώρια δραματουργία. Ενδεικτικό παράδειγμα το έργο του Θοδωρή Αθερίδη, με τίτλο «Άγρια Δύση», που μολονότι παραπέμπει στην άγονη και αφιλόξενη ηπειρωτική χώρα της Αμερικής, στην πραγματικότητα αφορά στα απομονωμένα ορεινά χωριά της μεγαλονήσου.

Η σκηνή ανοίγει και εμφανίζεται ένας άντρας, ο Λευτέρης (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης) με αμφίεση κάου-μπόι. Ψάχνει να βρει κάπου για να μείνει, όταν από την πανσιόν που πλησιάζει ακούγονται πυροβολισμοί και βγαίνουν αλαφιασμένοι δύο νέοι, η Έλσα (Πηνελόπη Πλάκα) και ο Κυριάκος (Τάσος Κονταράτος). Πληροφορούμαστε ότι αυτή που πυροβολούσε ήταν η ιδιοκτήτρια των ενοικιαζόμενων δωματίων και μάνα των δίδυμων νέων, η Ειρήνη (Μπέσσυ Μάλφα). Στην πορεία του έργου, αποκαλύπτεται ότι η Ειρήνη και ο Λευτέρης γνωρίζονται από παλιά και είχαν σχέση, αλλά χώρισαν όταν αυτός την άφησε για κάποια άλλη και έφυγε στη Σουηδία. Από εκεί και έπειτα οι αποκαλύψεις και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Ο θεατής γνωρίζει το καθένα από τα τέσσερα πρόσωπα και μαθαίνει για τις μεταξύ τους σχέσεις μέσα από προσωπικές εξομολογήσεις, αλλά κυρίως μέσα από κατηγορίες του ενός προς τον άλλον. Όπως διαπιστώνουν με πικρία ο Λευτέρης και η Ειρήνη, οι αλληλοκατηγορίες είναι το χειρότερο ελάττωμα τόσο αυτής της οικογένειας, όσο και κάθε άλλης ελληνικής οικογένειας. Στο τέλος του έργου, ο Λευτέρης επιστρέφει στη Σουηδία και οι υπόλοιποι μένουν πίσω στο χωριό τους, με την ανάμνηση και προσμονή του.

Ο Θ. Αθερίδης έγραψε ένα έργο το οποίο είναι τοποθετημένο σε εξαιρετικά συγκεκριμένο τόπο, στο πολύ μικρό και απομονωμένο ορεινό χωριό των Σφακίων, τα Λιβανιανά. Είναι σαφές το πρώτο σχόλιο του συγγραφέα που παρομοιάζει αυτή την κλειστή κοινωνία με την Άγρια Δύση, όπου επίσης ανθεί η εγκληματικότητα, την οποία υποθάλπουν οι ίδιοι οι κάτοικοι. Από την άλλη, ο Θ. Αθερίδης δημιούργησε χαρακτήρες οι οποίοι είναι αναγνωρίσιμοι και πολύ οικείοι στο κοινό. Όσο εξελίσσεται όμως το έργο μας γίνεται σαφές ότι αυτή η κλειστή κοινωνία που παρακολουθούμε επί σκηνής είναι μια μικρογραφία της χώρας μας και των Ελλήνων συλλήβδην, με όλες τις κακές συνήθειες των νεοελλήνων. Οι, γεμάτοι σπιρτάδα, διάλογοι του έργου προστίθενται στα θετικά στοιχεία του κειμένου, το οποίο πέτυχε να αναδείξει η  σκηνοθεσία της Μπέσσυς Μάλφα φέρνοντας μια αμιγώς κωμική ματιά, ακόμα και στα σημεία που το κείμενο φλέρταρε έντονα με το δραματικό στοιχείο. Ο γρήγορος ρυθμός της παράστασης κέρδισε την προσοχή του θεατή, χωρίς να αφαιρεί από το συναίσθημα, αλλά ούτε και από το κωμικό στοιχείο. Σε αυτό συνέβαλλε και η επαφή των ηθοποιών με τους θεατές.

Ήρεμος και πατώντας γερά στα πόδια του ο «Λευτέρης» του Γεράσιμου Σκαδιαρέση, κατάφερε να ισορροπήσει με επιτυχία ανάμεσα στη γνήσια κωμωδία και το δραματικό στοιχείο. Η παρουσία του ήταν στιβαρή επάνω στη σκηνή ενορχηστρώνοντας την παράσταση, αλλά και τους υπόλοιπους συναδέλφους του. Η Πηνελόπη Πλάκα έδωσε στην «Έλσα» από τη φρεσκάδα και την ομορφιά της, κυρίως όμως χάρισε απροσποίητη κωμωδία χωρίς να διστάσει να τσαλακωθεί ερμηνευτικά. Ο Τάσος Κονταράτος ως «Κυριάκος» ήταν αποκαλυπτικός, καθώς κατάφερε να στήσει έναν γνήσια κωμικό ρόλο, ενώ παράλληλα κράτησε την επαφή με το κοινό και επιδόθηκε σε μια σειρά από μιμήσεις χωρίς ωστόσο να καταφεύγει σε εύκολες λύσεις και κόλπα. Αναφορικά με την Μπέσσυ Μάλφα, αξίζει να σταθούμε στην υπέροχη φωνή της, που απολαύσαμε επί σκηνής, αν και ήταν για λίγο.  Ερμηνευτικά κινήθηκε με επιτυχία ανάμεσα στην αμιγή κωμωδία και το δράμα. Υπήρξαν μάλιστα φορές, όπως όταν έκλαιγε κρατώντας αγκαλιά την κόρη της, που υποκριτικά ήταν ανατριχιαστική.  Κρατώντας ωστόσο διπλό ρόλο στην παράσταση (ηθοποιός-σκηνοθέτις) άφησε χώρο στους συμπρωταγωνιστές της, αλλά κράτησε την «Ειρήνη» λίγο πιο πίσω. Θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη, αν είχε αφεθεί πιο ελεύθερη υποκριτικά.
Στα θετικά στοιχεία της παράστασης συγκαταλέγονται το σκηνικό (Λία Ασβεστά), καθώς και η πρωτότυπη μουσική επιμέλεια (Γιώργου Χατζή) που κατάφεραν να μας ταξιδέψουν στην Κρήτη.
Συνολικά, μια ευχάριστη παράσταση, η οποία μοιράζει αφειδώς το γέλιο στο θεατή. Ταυτόχρονα, με μια δεύτερη σκέψη, ο θεατής φεύγει από το θέατρο αναλογιζόμενος την κριτική που μόλις παρακολούθησε για τη χώρα στην οποία ζούμε. 

Γιατί να το δω
-Για τις απολαυστικές ερμηνείες
-Για να περάσω ευχάριστα παρακολουθώντας ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο
-Για την έξυπνη και γρήγορη σκηνοθεσία

Γιατί να μην το δω
-Για τις υπερβολικές βωμολοχίες, που σε κάποια σημεία ήταν εντελώς περιττές και στερούσαν από τη σπιρτάδα της παράστασης

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Θα ονειρεύεσαι πάλι μια καινούρια φορεσιά» σε σκηνοθεσία Η. Ελληνικιώτη Μία ενδιαφέρουσα σκηνοθετική πρόταση. Main_original_slider_(1) Είδα: «Το Σώσε» σε σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου Ξεκαρδιστική, ευφυής, παρά το φορμαλισμό της, μετα-φάρσα. Main_slider Είδα: το «Ριχάρδος Β’- Το Ρέκβιεμ ενός Βασιλιά» σε σκηνοθεσία Marlene Kaminsky Ο Τάσος Νούσιας ερμηνεύει τον Ριχάρδο Β’ επιτυγχάνοντας έναν υποκριτικό και κινησιολογικό άθλο, καθώς ζωντανεύει την ιστορία του βασιλιά όντας ουσιαστικά μόνος του πάνω σε μια άδεια σκηνή. Main_main_01_left Είδα: την «Κουζίνα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη Ενδιαφέρουσα και αισθητικά άψογη προσπάθεια αλλά με άτεχνες ερμηνείες. Main__elg0195 Είδα: τον «Τίμωνα τον Αθηναίο» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού Μια πρώτης τάξεως εκκίνηση για το χειμερινό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου. Main_%ce%97_%ce%9a%ce%a5%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%98%ce%91%ce%9b%ce%91%ce%a3%ce%a3%ce%91%ce%a3_dsc2819 Είδα: την «Κυρά της Θάλασσας» σε σκηνοθεσία της Δανάης Σπηλιώτη Η σκηνοθέτις μάς σύστησε εκ νέου το έργο μέσα από μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνική ανάγνωση.
#load_content_with_ajax