ΤΡΙΤΗ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Θεοδώρα Τζήμου μιλάει στο www.tospirto.net 28 Φεβρουαρίου 2017

«Δε μου αρέσει να βλέπω κλίκες ανθρώπων. Δεν θα θελα να είμαστε ένα παρεάκι, κάτι που κάνουν πολύ οι ηθοποιοί και είναι μεγάλη ασφάλεια».

Η Θεοδώρα Τζήμου είναι μία καθαρόαιμη ηθοποιός, που μοιάζει να έρχεται αντιμέτωπη με τη ζωή και την τέχνη της... καθημερινώς. Αντιμέτωπη με ανασφάλειες, αμφιβολίες, εγωισμούς και «κλίκες». Γοητευτική, χαμογελαστή και μοιάζοντας να σκέφτεται πολύ τι λέει και πώς το λέει. Επί της ουσίας.


Η αξία του «Καλιγούλα»
Θα μιλήσω προσωπικά για το κείμενο και τον τρόπο που με επηρεάζει. Στην ζωή υπάρχει αυτό το ανέφικτο και η προσπάθεια που καταβάλλουμε για το αδύνατο. Υπάρχει ένας στόχος, που διαρκώς μετακινείται και αλλάζει. Θέλεις κάτι, αυτό που δεν μπορείς ίσως να έχεις και όταν το πλησιάζεις το βλέπεις να απομακρύνεται και να σε πηγαίνει σε κάτι άλλο... παρακάτω. Όλο αυτό είναι κάτι που με απασχολεί γενικότερα στη ζωή μου και τη δουλειά μου, η αναίρεση των πραγμάτων. Το κείμενο του «Καλιγούλα» έχει έναν πολύ δυνατό λόγο που με αφορά και επειδή είναι κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, μας αφορά όλους. Αυτά που διαβάζεις, αυτά που βλέπει ο θεατής υπάρχουν στην ψυχή μας. Μόνο που ο ήρωας αυτός έχει μία εξουσία, έχει τη δύναμη να κάνει πολλά και μάλιστα να «πειραματίζεται» πάνω σε ανθρώπους.

Και γιατί τα κάνει όλα αυτά;
Επειδή κάτι ψάχνει, επειδή κάτι δεν του αρκεί. Όπως λέει ο Καμύ στον Σίσυφο «όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκινάνε από μία ασήμαντη πράξη». Αυτός ξεκίνησε από μία αυτοαναίρεση, επειδή ερωτεύθηκε και έχασε τη Δρουσίλα- αδερφή και ερωμένη του. Είναι τέτοια η αντιμετώπιση που έχει απέναντι στα πράγματα που πιστεύει ότι αυτά που κάνει, όλο αυτό που συνθέτει είναι κάτι καλό… Η έναρξη των πράξεών του είναι καλοπροαίρετη, άσχετα από το τι κάνει γύρω του. Άλλωστε η εξουσία μπορεί να δώσει τη δυνατότητα σε μία ιδέα να γίνει τρομερά επικίνδυνη, ασχέτως αν η αρχή της ιδέας είναι κάτι άλλο.

Η εξουσία- στην εποχή μας- έχει γίνει επικίνδυνη;
Εννοείται. Μάλιστα είναι πιο ύπουλη, είναι υπόγεια, καθώς μας κάνει να νομίζουμε ότι μπορούμε να την ελέγξουμε. Έχεις την ψευδαίσθηση ότι –όλο αυτό που συμβαίνει- μπορείς να το κουμαντάρεις και να είσαι μέτοχος. Δεν μπορείς να το αλλάξεις… δυστυχώς.

Πού μπορεί να μας οδηγήσει αυτή η ψευδαίσθηση;
Αυτό δεν το ξέρω. Το μόνο που μπορεί να βοηθήσει είναι κάποιες πολύ μικρές- προσωπικές- διαδρομές. Διαδρομές που κάπου να ενωθούν και να γίνει μία συνολική αλλαγή. Και εγώ είμαι σε κρίση, όλοι είμαστε σε κρίση. Τα πράγματα είναι τεταμένα και δεν μπορούμε να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια.  Ίσως αν φροντίσουμε την προσωπική μας θέση, το δικό μας κόσμο- αυτό το μικρό σπιτάκι που φτιάχνει ο καθένας- μπορεί να φροντιστεί ένα μεγαλύτερο κομμάτι.

Εσύ τι κάνεις για όλο αυτό;
Δεν κάνω πολλά, θα ήθελα, αλλά δε μου αφήνει χώρο η δουλειά μου. Είμαι μονομανής άνθρωπος και δεν ασχολούμαι με πράγματα που θα ήθελα. Το τελευταίο που έκανα ήταν να βοηθήσω τη δράση της «Σχεδίας». Έχουμε επιθυμία αλλά η ρότα των πραγμάτων μας εγκλωβίζει.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό έχεις την πολυτέλεια της επαγγελματικής επιλογής;
Θα έλεγα πως μέχρι ένα σημείο, ναι, είμαι τυχερή. Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον.

Στόχους θέτεις;
Δεν ανήκω στους ανθρώπους που έχουν στόχους από πριν. Συναντιέμαι με τα πράγματα και δοκιμάζομαι τη στιγμή της συνάντησης. Αυτό σημαίνει ότι ξεπερνάω κάτι δικό μου και μετά πάω σε κάτι άλλο. Είναι μία διαδρομή που κάνω εγώ προς κάτι και αυτό το κάτι έρχεται προς εμένα. Δε στοχεύω όμως σε κάτι, δεν λειτουργώ λέγοντας ότι πέτυχα κάτι...

Στη ζωή σου τι σε απογοητεύει;
Κατ αρχάς ο εαυτός μου. Το πώς θα ήθελα να διαχειρίζομαι κάποια πράγματα , κοινωνικά και γενικότερα και πως βλέπω ότι – χωρίς να το καταλαβαίνω- έχω μπει σε μία ρότα συμπεριφοράς που δεν με ικανοποιεί.

Τι σε χαλάει περισσότερο σε αυτό;
Το ότι οι άνθρωποι -ενώ καταλαβαίνουμε και μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό που καταλαβαίνουμε- δεν το κάνουμε. Υπάρχει μία μερίδα κόσμου που έχει τη δύναμη να εκφραστεί  για όλα όσα βρίσκονται εν βρασμώ στην εποχή που ζούμε, αλλά δειλιάζει. Η ιδέα περνάει πάνω από την πράξη και είμαστε έρμαια ενός άλλου πράγματος… όλοι μαζί.

Το όλοι μαζί υπάρχει στην ζωή σου;
Έχω κοντινούς ανθρώπους, αλλά κατά διαστήματα είμαι και πολύ μοναχική. Όταν κλείνομαι στον εαυτό μου ξέρω ότι υπάρχουν γύρω μου, αν και τους θυμώνει που απομονώνομαι και ενώ μπορεί να με έχουν ανάγκη, εγώ απουσιάζω.

Έχεις ζήσει τη ματαιοδοξία της δουλειάς σου;
Φυσικά, αφού η ματαιοδοξία είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Όταν το συνειδητοποιώ- όταν ξεφεύγω- ξεκινάει ένας πόλεμος και θέλω να το αλλάξω. Δεν είμαι αυτό, είμαι και αυτό, είμαι 45 πράγματα. Σημασία έχει σε τι επιτρέπεις στον εαυτό σου να δίνει μεγαλύτερη σημασία. Είναι ψέματα να πει κάποιος που κάνει αυτή τη δουλειά ότι δε δίνει σημασία στην εικόνα του και δε θέλω να λέω ψέματα στον εαυτό μου.

Τα βραβεία και κριτικές σε αφορούν;
Ναι. Αν και με τρομάζει η αποδοχή, είμαι καχύποπτη. Είχα πάρει ένα βραβείο για πρώτο γυναικείο ρόλο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ενώ χάρηκα, τρόμαξα κιόλας. Είναι θέμα χαρακτήρα. Σκέφτηκα «γιατί το πήρα τώρα αυτό; Δεν ήμουν πολύ καλή, γιατί μου δώσανε βραβείο για αυτό που δεν ήμουν καλή»; Όλα είναι θέμα χειρισμού, σε τι σε οδηγεί και που σε πάει. Οι κριτικές είναι το ίδιο περίεργες, όταν είναι ακραίες. Όταν είναι πολύ καλές ή πολύ κακές. Έχει ενδιαφέρον όταν τα πράγματα είναι πιο μεικτά. Την αυστηρή κριτική- ομολογώ- ότι  την ακούω πιο εύκολα.

Η προσωπική σου ζωή είναι πεδίο ασχολίας και σχολιασμού;
Όχι! Καθόλου… Δεν μπορώ να μπω σ' αυτή τη σκέψη. Είμαι και λίγο ούφο, δεν ασχολούμαι με την προσωπική ζωή κανενός, δε βρίσκω το λόγο. Όσοι ασχολούνται, μπορεί να θέλουν να γεμίζουν κάποια κενά τους. Κάθονται στην τηλεόραση- κλεισμένοι στο σπίτι για ώρες- και δεν έχουν να κάνουν κάτι άλλο. Αν είναι καλά με αυτό, για εμένα είναι εντάξει, εγώ δεν μπορώ να το κάνω.

Δε βλέπεις τηλεόραση;
Δεν έχω χρόνο για να βλέπω τηλεόραση. Ίσως επειδή μου φέρνει μία εικόνα μιζέριας του 80. Μία Ελλάδα που καθόταν μπροστά από το κουτί, όλοι μαζί. Δεν την απορρίπτω σαν μέσο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πολύ καλά, έχουν γίνει καλές δουλειές. Αλλά επειδή έχω βρεθεί- στο παρελθόν- να έχω πέσει σε κατάσταση καναπέ, ακίνητη, να κοιτάζω την τηλεόραση και έχω το απόλυτο κενό, αυτή η ανάμνηση με τρομάζει. Κάθε φορά που με φέρνω στο μυαλό μου με ταράζει.

Ανήκεις σε μία ελίτ;
Δεν θέλω να σκέφτομαι έτσι. Θέλω να σκέφτομαι ότι κάνω δουλειές που μου αρέσουν. Μου φαίνεται αποπνικτικό να διαχωρίζω δουλειές. Με νοιάζουν συνεργασίες όπου υπάρχουν ωραίοι άνθρωποι και ωραίες ιδέες, αυτό με κινητοποιεί.

Έχεις μπει σε διαδικασία να απορρίπτεις τις λεγόμενες λαϊκές δουλειές;
Στο παρελθόν… πολύ. 

Μία επιθεώρηση θα έκανες;
Δεν έχω δει ποτέ –στη ζωή μου- επιθεώρηση, αλλά είναι ένα είδος που πρέπει να υπάρχει. Τα πάντα πρέπει να υπάρχουν. Για μένα δεν έχει να κάνει με το είδος, είναι ο τρόπος που κάνεις κάτι. Έχοντας μια μικρή αισθητική- τη δική μου αισθητική- δε θα μπορούσα να με φανταστώ εκεί, όχι επειδή δεν μπορεί να γίνει καλά, αλλά έχω μία άλλη εικόνα για το που μπορώ και θέλω να είμαι.

Τι σε χαλάει στη δουλειά σου;
Δε μου αρέσει να βλέπω κλίκες ανθρώπων. Δεν θα θελα να είμαστε ένα παρεάκι, κάτι που κάνουν πολύ οι ηθοποιοί και είναι μεγάλη ασφάλεια. Αυτό δε μου αρέσει για τη δουλειά μας. Είναι από τη φύση της επικίνδυνη γιατί να τα διασφαλίζουμε όλα και να χάνουμε τη μαγεία;

Πού ανήκεις περισσότερο;
Η στιγμή που κάνω κάτι, με κάνει να νιώθω ότι είμαι εκεί που πρέπει να είμαι. Δεν πρέπει να ανήκουμε κάπου, μεγαλώνοντας θέλω να δίνω την ευκαιρία στον εαυτό μου να πηγαίνω, να πετάω από εδώ και από εκεί. Υπήρξα άνθρωπος που ήθελα να ανήκω κάπου και νομίζω ότι δεν ζούμε μία τέτοια εποχή. Ας δώσουμε, λοιπόν, αυτή την ελευθερία στον εαυτό μας. Να μην ανήκουμε κάπου.

Έχεις υπάρξει προκλητική στη δουλειά σου- στους ρόλους σου;
Δεν μπορώ να το δω αυτό που μου λες. Δεν έχω ποτέ στο νου μου να είμαι προκλητική άρα δεν έχω νιώσει προκλητική, ούτε άβολα με κάτι που έχω κάνει.

Η παράσταση τι αφήνει στο κοινό;
Το θέμα της εξουσίας, του έρωτα, το αδύνατο, είναι γραμμένο με μεγάλες ιδέες, αλλά στηριγμένο στην ανθρώπινη ύπαρξη… Όλο το κείμενο τους αφορά... το ακούνε το κείμενο καθώς έχει πολλά ζητήματα.

Τι σε κινητοποιεί;
Η απόρριψη ίσως και η απόρριψη που μου επιβάλλω. Η αμφιβολία για εμένα και για τα πράγματα γύρω μου . Με έχουν απορρίψει και έχω πληγωθεί, έχω απορρίψει και τους έχω πληγώσει.

Με τι παθιάζεσαι περισσότερο;
Με τη δουλειά μου.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Νέα πρόσωπα: Ιωάννα Πιατά «Αν υποψιαστούμε ότι χάσαμε οποιαδήποτε ελπίδα να είμαστε ηθικοί, τότε ας το αφήσουμε, ας τελειώνουμε με τον κόσμο». Main_slider Συνέντευξη: Ο Θέμελης Γλυνάτσης μιλάει στο www.tospirto.net Το θεατρικό τοπίο πλέον έχει ταυτιστεί με τοπία εξουσίας. Και αυτό δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Main_slider_2 Συνέντευξη: Η Φιλαρέτη Κομνηνού μιλάει στο www.tospirto.net «Τώρα πια δεν καταναλώνω εύκολα τον χρόνο μου, προτιμώ να δραπετεύω από την ανοησία και την καταδικασμένη ασυνεννοησία». Main_slider Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Γιώργος Νανούρης μιλούν στο www.tospirto.net Οι δύο καλλιτέχνες βάζουν το «εγώ» μέσα στο «εσύ» και ετοιμάζονται να ταρακουνήσουν τους θεατές που θα ακολουθήσουν το πρόσταγμά τους από τις 20 Φεβρουαρίου. Main_slider Συνέντευξη: Ο Γιώργος Παπαγεωργίου μιλά στο www.tospirto.net «Χρειάζεσαι κάποιον που να ξέρει να φωτίσει το σκοτάδι για να μπορείς να το δεις. Αλλιώς θα φας τα μούτρα σου».
#load_content_with_ajax