ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Θέατρο | Πρόσωπα

Η Λένα Κιτσοπούλου μιλά στο www.tospirto.net 19 Μαΐου 2017

«Είμαστε όλοι φοβικά πλάσματα που πλάθουμε γύρω από τον εαυτό μας φοβερές θεωρίες μαγκιάς».

Η Λένα Κιτσοπούλου επιστρέφει με μία παράσταση κατάλληλη –αν είσαι 15 ετών και άνω. Οι Τυραννόσαυροι του Rex της οδού Πανεπιστημίου έχουν στα σπλάχνα τους τέρατα.  Κυοφορία και ξεπετάγματα δραματικώς υπέροχα. Έτσι όπως έχει και αυτές τις αλήθειες, τις ωμές και τις περίεργες της Κιτσοπούλου που ανάβουν λαμπάκια «αναγέννησης» στο μυαλό σου. Λες και περπατάς σε βρώμικα σοκάκια λίγο πριν βγεις σε επιφάνειες με θάλασσες και κάτι τεράστιους ήλιους που σκάνε στη μούρη σου και σε ταρακουνάνε για τα καλά. Διότι το έργο της Λένας Κιτσοπούλου- πριν σε βγάλει στο φως- σε περνάει-από σκοτάδια που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

 

Ποιο είναι το μεγαλύτερο «γλέντι» που έχεις κάνει στην ζωή σου; Έχεις αγγίξει άκρα, έχεις δοκιμάσει την αντοχή σου; 
Πολλά τέτοια έχω κάνει και από πολύ νωρίς. Την εξάντλησα την αντοχή μου. Κυνήγησα πολύ αυτά που ήθελα, μέχρι τελικής πτώσεως, πλήρωσα με φριχτή απογοήτευση, αλλά κέρδισα και φριχτή ευτυχία. Είχα πάντα μία ροπή στο ανέφικτο και στο θαύμα, πήγαινα κατά πάνω του, χωρίς φόβο, έγινε μεγάλο μακελειό, υπήρξανε απώλειες και τραύματα αγιάτρευτα, όμως σε εκείνο το σημείο του τραυματισμού ξεκινούσε πάντα για μένα η δημιουργία. Οπότε εδώ χρειάζεται ο Φρόιντ για να μας εξηγήσει.

Σε ποια πάθη έχεις ενδώσει και ποια από αυτά έβαλες στην τέχνη σου;
Είναι πολύ αυτοβιογραφικά τα έργα που φτιάχνω, ο τρόπος που τα φτιάχνω, ακόμα κι αν πρόκειται για σκηνοθεσία πάνω σε έργο άλλου συγγραφέα, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα διήγημα που μιλάει για μία γάτα. Κάπου , μέσα σε ό, τι κάνω, υπάρχει προσωπικό βίωμα, υπάρχει εκτόνωση ενός προσωπικού αδιεξόδου, υπάρχει ερωτικό κάλεσμα προς τον άφαντο, εξαφανισμένο μου έρωτα.

Το ταλέντο που θαυμάζεις στον εαυτό σου και αυτό που σε αφήνει παντελώς αδιάφορη, σε θέμα χαρακτήρα;
Έχω αντιφάσεις- όπως όλοι οι άνθρωποι- αυτομαστιγώνομαι και αυτοθαυμάζομαι σε ίσες δόσεις και κάπως έτσι ισσορροπώ.

Νιώθεις άβολα με κάτι που έχεις γράψει και έχεις εκφράσει μέσα από το έργο σου;
Όχι, γιατί έχω μία μεγάλη πίστη στη στιγμή και στο αυθόρμητο. Θυσιάζω την όποια ντροπή και την όποια μετέπειτα ψυχική ταλαιπωρία, μπροστά στην ορμητική έκφραση και στην έκσταση που παίρνω από το θάρρος του να μην ντρέπομαι για κάτι που μπορεί να ντραπώ την άλλη μέρα.

Τι σε επηρεάζει, τι σε βάζει σε διαδικασία δημιουργίας και τι θέλεις να πεις μέσα από τη δουλειά σου;
Αυτό που κάνει ο καθένας από μας είναι αυτό που μπορεί να κάνει. Για κάποιο λόγο διαλέξαμε αυτή τη δουλειά γιατί σε αυτήν νιώθαμε καλά. Με επηρεάζουν τα πάντα. Ό, τι βλέπω στο δρόμο, ό, τι ακούω, ό, τι βιώνω. Δεν θέλω να πω τίποτα με τη δουλειά μου, η δουλειά μου είναι η έκθεση του εαυτού μου σε κοινό, η αντίδρασή μου σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και μέσα μου μπροστά σε κόσμο. Δεν καταθέτω κάποια άποψη. Αναρωτιέμαι… με τον τρόπο μου.

Η εποχή μας είναι αρκετά περίπλοκη, περίεργη και ίσως συναρπαστική με τρόπο που  η τέχνη δεν μπορεί να αγγίξει το «μεγαλείο» της;
Η τέχνη είναι ο καθρέφτης του δημιουργού, ο οποίος είναι ο αποδέκτης των όσων συμβαίνουν γύρω του και μέσα του. Αυτός είναι το θύμα του πολέμου, ή ο παρατηρητής. Η τέχνη δημιουργείται λίγο μετά τα γεγονότα, εκεί πάνω στα αποκαΐδια και φροντίζει να μην ξεχαστεί το γεγονός. Δεν πάει να αναπαραστήσει την πραγματικότητα. Παίρνει τα πτώματα, τα απομεινάρια, τους απόηχους της ζωής και φτιάχνει ένα ωραίο γλυπτό, ένα ωραίο μνημείο, ένα ωραίο τραγούδι. Μεγεθύνει κομμάτια της ζωής, τα φωτίζει, εστιάζει σε πράγματα που η ζωή προσπερνάει, ομορφαίνει τα ασήμαντα ή κάνει πλάκες με τα δυσβάσταχτα. Είναι μία αυτόνομη ζωή από μόνη της.

Βαριέσαι ή σου αρέσει που-καλλιτεχνικά- φέρεις τον τίτλο της τολμηρής;
Δεν αισθάνομαι τολμηρή, ή μάλλον, δεν μπορώ να φανταστώ πώς αλλιώς θα πρέπει να είναι η τέχνη. Άτολμη; Ήσυχη; Ανώδυνη; Δεν της κολλάνε τέτοιοι χαρακτηρισμοί. Η τέχνη πολεμάει την ησυχία, πολεμάει το καθιερωμένο, αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να γίνεται. Η τέχνη φωνάζει ακόμα κι όταν είναι βουβή και κλαίει.

Έχουν υπάρξει στιγμές που έχεις χάσει το μέτρο και έχεις γίνει πολύ προκλητική για να δικαιώσεις την επιθυμία «κοινού και κριτικών»;
Όχι, βέβαια. Εγώ παλεύω μόνο να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι, με μία αισθητική και μία γραφή που ικανοποιεί εμένα. Δε σκέφτομαι τι θα πουν οι άλλοι για εμένα.

Ποιος σε νοιάζει να πει μια καλή κουβέντα για το έργο σου;
Ακούω πολύ κάποιους κοντινούς μου ανθρώπους, οι οποίοι καταλαβαίνουν την πρόθεσή μου και τον τρόπο μου. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Επίσης με ενδιαφέρουν και άγνωστοι άνθρωποι, αλλά μόνο όταν τους έχει αρέσει-κυρίως- αυτό που έχω κάνει. Οι άλλοι δεν με ενδιαφέρουν, όχι γιατί δεν αντέχω την κακή γνώμη, απλώς μου είναι άχρηστη, γιατί σημαίνει ότι δεν έχουμε επικοινωνήσει καθόλου.

Η κορυφή και ο πάτος σε αυτό που ζούμε καθημερινώς;
Ο πάτος είναι υπαρκτός και αληθινός. Ο υπαρξιακός πάτος. Η κορυφή είναι τζάμπα ψευδαίσθηση. Ευτυχώς όμως που υπάρχει. Το θέμα είναι αν σου αρέσουν οι ψευδαισθήσεις. Αν παραμυθιάζεσαι εύκολα.

Ποια είναι τα τέρατα που μας τρώνε την ζωή; Οι μεγαλύτεροί μας φόβοι;
Η αρρώστια, ο θάνατος. Η φθορά.

Τι μπλοκάρει την επικοινωνία των ανθρώπων;
Υπάρχει ένας φόβος να μην δείξουμε την αδυναμία μας. Οχυρωνόμαστε και πιεζόμαστε να μοιάζουμε δυνατοί. Είμαστε κακοποιημένα όντα οι άνθρωποι. Η ευαισθησία έχει βαφτιστεί κατάθλιψη, ο πόνος αρρώστια. Αυτό το μότο της αισιοδοξίας και της ευγνωμοσύνης για την κάθε στιγμούλα ζωής που μας έλιωσε σαν έμπολα από μέσα προς τα έξω, μας έχει κάνει ενοχικούς και φοβικούς απέναντι στον κακό μας εαυτό, τον αρνητικό, τον απαισιόδοξο, τον δυστυχισμένο, τον ευαίσθητο, τον πονεμένο, τον παιδικό που μια ζωή θα κλαίμε τον χαμό του. Αυτό είναι για μένα ο καρκίνος. Η ενοχή για τον εύθραυστο εαυτό μας. Αυτή η δήθεν αξιοπρέπεια. Φοβόμαστε να λυγίσουμε, να πούμε σ’ αγαπώ, μήπως και πέσουμε στα μάτια του άλλου. Φοβερά πράγματα. Είμαστε όλοι εγκληματίες και μας καθορίζει ο φόβος. Φοβικά πλάσματα που πλάθουμε γύρω από τον εαυτό μας φοβερές θεωρίες μαγκιάς. Πείθουμε τον εαυτό μας ότι έχουμε και άποψη. Καμία άποψη δεν υπάρχει. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να χωθούν σε μια αγκαλιά και να μη φύγουν ποτέ από εκεί μέσα. Και όχι μόνο δεν το κάνουν, τρέχουν πανικόβλητοι μακριά.

Και μέσα σε όλα αυτά έρχονται οι Τυραννόσαυροι. Τι θέλουν να μας πουν;
Οι τυρρανόσαυροι, ασχολούνται με την απελπισία.  Μέσα από τρεις διαφορετικές ιστορίες κατάρρευσης αναγνωρίζουμε την καθημερινοτητά μας και τους εαυτούς μας. Στους τυρρανόσαυρους είναι όλα καμμένα.

Τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται σε μικρά διαμερίσματα- σε κακόφημες γειτονιές- ή σε επαύλεις και ακριβές περιοχές αφθονίας;
Όπως λέει και το τραγούδι «όλοι το ίδιο είμαστε, σε τούτον τον κοσμάκη…….. λαός και Κολωνάκι». Η εγκληματική φύση του ανθρώπου, ο φθόνος και η βλακεία δεν νομίζω ότι έχουν να κάνουν με το μορφωτικό επίπεδο ή τον πλούτο. Άσε που ο εγκληματίας όσο πιο πλούσιος είναι τόσο πιο πολλούς ξεπαστρεύει. Ο φτωχός ανώμαλος, άντε να κάνει κακό στο παιδί του, να φάει τον μπατζανάκη του, τη γυναίκα του, μέχρι εκεί. Ο πλούσιος ανώμαλος έχει δυνατότητα και για το ολοκαύτωμα. Είναι πιο μεγάλης γκάμας.

Το μεγαλύτερο έγκλημα των ανθρώπων...
Δεν ξέρω ποιο να πρωτοπώ. Συμβαίνουν τόσα εγκλήματα, υποφέρουν πληθυσμοί ολόκληροι, συμβαίνουν εγκλήματα που εμείς δεν έχουμε ούτε καν φανταστεί. Γίνονται τέρατα. Έχουμε ζήσει πολύ προστατευμένοι εδώ που γεννηθήκαμε και στην εποχή που γεννηθήκαμε. Δεν έχω ζήσει πολέμους, δικτατορίες, μεγάλες καταστροφές. Πάντως είναι τραγική η ικανότητα του ανθρώπου να βασανίζει και να παίρνει ικανοποίηση από αυτό. Είναι ανατριχιαστικό.

Πολιτικά υπάρχεις μέσα σε ένα χώρο; Ποια είναι η ιδεολογία και τα πιστεύω σου;
Οποιαδήποτε ομάδα αποτελείται από περισσότερα από δύο τρία άτομα, για μένα είναι χαμένη υπόθεση και μου προκαλεί απελπισία και κατάρρευση της οποιαδήποτε ελπίδας. Η φύση του ανθρώπου είναι τόσο εξουσιαστική, τόσο ηλίθια εγωκεντρική, τόσο επικίνδυνα ανασφαλής, γι αυτό και ακόμα και οι μεγάλες επαναστάσεις της ιστορίας δεν κατάφεραν να πατάξουν τον φασισμό, ο οποίος εξακολουθεί να κυβερνά. Οσοι ενώθηκαν, μετά από λίγο σκοτώθηκαν μεταξύ τους. Πιστεύω στις μονάδες και στις εξαιρέσεις.

Υπάρχει πολιτική ελπίδα, λόγος που μπορεί να αφυπνίσει και να ξεσηκώσει τους ανθρώπους;
Νομίζω ότι ο άνθρωπος δε θα αφυπνιστεί ποτέ. Πόσο εξελίχθηκε ο ανθρώπινος εγκέφαλος από τότε που δημιουργήθηκε; Ο κόσμος αυτή τη στιγμή που μιλάμε φανατίζεται ακόμα σαν σκηνή από τον Κόναν τον Βάρβαρο, σηκώνει σημαίες, φοράει μπούργκες και πετροβολεί τον συνάνθρωπό του, φτύνει, σκοτώνει, πετάει φόλες, κακοποιεί τα παιδιά του και ψηφίζει ηλίθιους πολιτικούς. Ποια είναι η πρόοδος;  Πού να την δω την αφύπνιση και την πρόοδο μέσα στην ιστορία του ανθρώπου, ώστε να πιστέψω ότι ξαφνικά θα γεννηθεί η ελπίδα το 2017 που ζω εγώ;  Είμαι τυχερή, αλλά όχι και τόσο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη επανάσταση που ευνοεί η εποχή; Εσύ πόσο έτοιμη και επαναστατική αισθάνεσαι;
Δεν πιστεύω καθόλου στις ομαδικές επαναστάσεις. Εγώ πιστεύω στις μοναχικές επαναστάσεις. Στην καλοσύνη. Να ξέρεις να φέρεσαι. Να θαυμάζεις κάποιον καλύτερο από σένα. Να σέβεσαι το παιδί που έχεις φέρει στον κόσμο. Να γράφεις μια ωραία μουσική. Επανάσταση για μένα είναι να παραμένεις μόνος και να ανήκεις στο επαναστατικό κίνημα του εαυτού σου.

Τι κουβαλάς από το παρελθόν και δε λες να το ξεφορτωθείς με τίποτα; Κάτι που σε κρατάει πίσω αλλά και κάτι που σε βοηθάει να πηγαίνεις μπροστά.
Τον πατέρα μου, που αγάπησα πολύ, πάρα πολύ και ο οποίος πέθανε σχετικά νέος. Δεν μπορώ να ερωτευτώ εξαιτίας του. Ακόμα νομίζω ότι κάποτε θα ξαναγίνω κόρη του, ενώ ξέρω ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Απ’ την άλλη μεριά όμως, όλα μου τα έργα είναι δικά του.

Τι θέλεις να έχει το μέλλον για εσένα;
Θέλω ωραίες στιγμές. Θέλω να μπορώ να χαίρομαι και εύχομαι να μην χαθεί και το τελευταίο μάταιο απομεινάρι ελπίδας που έχω μέσα μου για ένα θαύμα θεικό και απόλυτο και τόσο μα τόσο ψεύτικο, που όμως θα με κάνει να ουρλιάξω από ευτυχία. Για να πω ότι άξιζε έστω και λίγο που γεννήθηκα, εγώ χρειάζομαι να δω τον Χριστό μπροστά μου να ανασταίνει τον Λάζαρο. Δεν μου αρκεί τίποτα άλλο, τίποτα λιγότερο από αυτό. Κι επειδή αυτό δεν θα συμβεί, θα ζω μισή, όσο ζήσω, αλλά αυτό το μισό μου θα χαίρεται και θα γλεντάει με αυτό που του προσφέρεται.

Διαβάστε την κριτική της παράστασης εδώ

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης στα χέρια της... εφορίας Νομίζω ότι ακόμα και στην εποχή των «παχιών αγελάδων» η εικόνα που είχαμε σαν λαός δεν είχε μεγάλη απόσταση από αυτό που δείχνουμε σήμερα. Main_ta170524_221a2 Μία συζήτηση με αφορμή μία παρτίδα... Τάβλι Σαμούηλ Ακινόλ και Στέφανος Μουαγκιέ σε μια συνέντευξη/εξομολόγηση. Main_slider_3 Συνέντευξη: Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός για την τέχνη, τη λογική και το θαυμαστό θέατρο Νο «Δεν εμπιστεύομαι πάρα πολύ τη λογική. Είναι παραπλανητική». Main_slider Συνέντευξη: Κ. Χέλμη - Μ. Καρατζογιάννης για την Πατρίδα και όχι μόνο «Ποια Αριστερή Κυβέρνηση; Ξέρω πολύ καλά τους Αριστερούς. Αυτοί που έχουμε έτσι ξεκίνησαν, δεν είχαν τίτλο και έβαλαν το "Αριστεροί"». Main_slider Συνέντευξη: Η Ελενα Τοπαλίδου, ο Μπογκομόλοφ και οι «Δαιμονισμένοι» «Δαίμονες είμαστε όλοι σε σχέση με το που θα μπορούσαμε να φτάσουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, αν αφήναμε το σκοτάδι της ψυχής μας». Main_slider Ξένια Καλογεροπούλου: «Το θέατρο με κάνει να ονειρεύομαι» «Τα παραμύθια που έχω ηχογραφήσει παλιά θα προτιμούσα να μην κυκλοφορούν».
#load_content_with_ajax