Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Ελενα Τοπαλίδου, ο Μπογκομόλοφ και οι «Δαιμονισμένοι» 13 Νοεμβρίου 2017

«Δαίμονες είμαστε όλοι σε σχέση με το που θα μπορούσαμε να φτάσουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, αν αφήναμε το σκοτάδι της ψυχής μας».

Αν έπρεπε με λίγες λέξεις να περιγράψω την Ελενα Τοπαλίδου θα έλεγα πως μοιάζει μ΄ένα αέρινο θεατρικό ξωτικό που καταφέρνει κάθε φορά να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο επί σκηνής. Δεν είναι τυχαίο πως δημιουργεί την εντύπωση πως μπορεί να ενσαρκώσει όποιο ρόλο της δοθεί, όσο περίεργος κι αν είναι, ό,τι κι αν αυτός απαιτεί. Το γεγονός πως έχει και ένα στιβαρό χορευτικό υπόβαθρο συντελεί σ΄αυτό, δεν μειώνει ωστόσο τη στο ελάχιστο το ανεξάντλητο του ταλέντου της. 
Έτσι και τώρα δεν εξεπλάγην, όταν πληροφορήθηκα πως θα ενσαρκώσει τον κεντρικό ήρωα των «Δαιμονισμένων», της πολυαναμενόμενης παράστασης που σκηνοθετεί από τις 22 Νοεμβρίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση ο ρηξικέλευθος Ρώσος συγγραφέας Κονσταντίν Μπογκομόλοφ. 

Τι σας γοητεύει στο κείμενο του Ντοστογιέφσκι;
Με γοητεύει που είναι σαν κάποιος να παρακολουθεί μυστικά την ψυχή μου και «βρίσκει τις λέξεις» να γράψει για αυτήν. Με γοητεύει πως είναι σαν να παρακολουθείς εκπομπή κουτσομπολιού, αστυνομικό θρίλερ, μάθημα φιλοσοφίας και σαν να τρως πολύ χωρίς να παχαίνεις. Με γοητεύει, που μπαίνω στη διαδικασία να φαντάζομαι όχι μόνο την εξωτερική εμφάνιση των ηρώων, αλλά και το «από μέσα» τους: το χρώμα του αίματος τους, τις φλέβες, το σχήμα της καρδιάς τους…

Πώς τιθασεύτηκε το 1000 σελίδων έργο του κ χώρεσε σε μία παράσταση;
Έγινε μια διασκευή από τον Κονσταντίν Μπογκομόλοφ, η οποία εκφράζει με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο την αίσθηση που θέλει ο ίδιος να επικοινωνήσει με την παράσταση του. Αφαιρέθηκαν πρόσωπα, στοιχεία της ιστορίας, και ό,τι έμεινε είναι πάρα πολύ χρήσιμο σε σχέση με αυτό που έχουμε συνεννοηθεί να αφηγηθούμε.

Τι θα δούμε επί σκηνής; Μία σύγχρονη προσέγγιση όπως οι Αδελφοί Καραμάζωφ;
Δεν μπορώ να συγκρίνω. Όταν διάβαζα το έργο και η φαντασία μου κάλπαζε σε εικόνες και πρόσωπα ανύπαρκτα, μου φαινόταν αδιανόητο το γεγονός πως όλη αυτή η θύελλα θα γίνει παράσταση. Όμως τώρα πια πιστεύω πως όλη η διαδικασία των προβών κατάφερε να μην καπελώσει καμία εικόνα και κανένα πρόσωπο της ιστορίας. Δεν είναι στον χαρακτήρα μου να ονομάζω κάτι "σύγχρονο" ή όχι. Η παράσταση είναι σύγχρονη και μελλοντική και αλλοτινή.

Σατιρίζεται και πως το σήμερα μέσα από την προσέγγιση αυτή;
Σατιρίζεται ο άνθρωπος, ο σημερινός και ο διαχρονικός, οι αδυναμίες του, οι εξαρτήσεις του, οι ανάγκες του, η σχέση του με το θείο, τη θρησκεία, τα σύμβολα, η σχέση του με τα εγκλήματα του.

Πόσο πολιτικό είναι το έργο αυτό και γιατί μας αφορά;
Όπως ισχυρίζεται ο Κονσταντίν Μπογκομόλοφ, πίσω από την κουρτίνα της πολιτικής διάστασης του έργου υπάρχουν εγκλήματα, ίντριγκες, δολοπλοκίες, φόνοι και τελικά ζητήματα ζωής και θανάτου.

Ο ρόλος σας ανατρεπτικός καθώς ερμηνεύετε έναν άνδρα... σας δυσκόλεψε αυτό;
Οτιδήποτε καλούμαι να φέρω εις πέρας με πανικοβάλει στην αρχή. Ο Σταβρόγκιν με ξάφνιασε και με σόκαρε επειδή δεν πρόκειται για κάποιο πρόσωπο ακριβώς. Είναι ένα πλάσμα, μια αίσθηση, ένας δαίμονας, μια λάμψη, ο Κονσταντίν Μπογκομόλοφ λέει, πως ο Σταβρόγκιν είναι σκόνη που μορφοποιείται ανάλογα με τη μνήμη, τη φαντασία, τις μνήμες, τις ανάγκες των υπολοίπων προσώπων κάθε στιγμή. Όμως σιγά σιγά ο Κονσταντίν Μπογκομόλοφ  με βοήθησε να απομυθοποιήσω το χρέος μου απέναντι στον ρόλο και να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου σαν εργαλείο που προσφέρεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με ακρίβεια και ηρεμία για να εξυπηρετήσει τις προσδοκίες της παράστασης.

«Η αυτοκτονία στο έργο δεν εκλαμβάνεται ως πράξη απόγνωσης, αλλά ως επιλογή ζωής», αναφέρει ο Μπογκομόλοφ. Μας το εξηγείτε;
Το έργο μιλάει για αυτό μέσω του συγκινητικού προσώπου του Κυρίλοφ. Ο Κυρίλοφ είναι ένας ευτυχισμένος, πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος που θέλει να αυτοκτονήσει, ακριβώς επειδή διαχωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. «Η ζωή υπάρχει, ο θάνατος δεν υπάρχει». Πιστεύει πως ο άνθρωπος θα είναι πραγματικά ευτυχισμένος όταν θα του είναι αδιάφορο, αν θα ζει ή αν δεν θα ζει.

Υπάρχουν σήμερα.... Δαιμονισμένοι;
Φυσικά. Δαίμονες είμαστε όλοι σε σχέση με το που θα μπορούσαμε να φτάσουμε από τη μια στιγμή στην άλλη, αν αφήναμε το σκοτάδι της ψυχής μας, το θηρίο που κρύβουμε μέσα μας ελεύθερο δίχως φίμωτρο.

Πώς συνεργαστήκατε με τον Ρώσο σκηνοθέτη; Νιώθετε πως σας ανοίχτηκαν νέοι καλλιτεχνικοί ορίζοντες;
Νιώθω ξαφνιασμένη, ευγνώμων, ανακάλυψα και άκουσα πράγματα που δεν έχω ξανακούσει, μου μίλησε για μένα σαν να με γνωρίζει καλά, αφουγκράστηκε τις ευκολίες και τις δυσκολίες μου, άλλαξε πολλά από αυτά που πίστευα, «κούνησε» τα δεδομένα και «τράβηξε» το χαλί που πατούσα πολλές φορές .Δεν ξέρω αν ανοίχτηκαν νέοι καλλιτεχνικοί ορίζοντες. Κάτι άλλαξε σίγουρα. Σε μένα…

Ρωσία - Ελλάδα: συνεκτικοί ιστοί που διαφάνηκαν μέσα από αυτή τη συνεργασία;
Είχα βρεθεί πριν χρόνια στην όπερα της Τυφλίδας, χόρεψα εκεί με το χοροθέατρο Οκτάνα. Από τότε ένιωθα μια μεγάλη αγάπη για τη χώρα αυτή και λόγω του κλασσικού μπαλέτου που είναι η καθημερινή μου προσευχή. Νιώθω προσωπικά μεγάλη συγγένεια με τους ανθρώπους αυτούς, είναι λαός όμορφος, βασανισμένος, ζηλεύω τη γλώσσα τους, έχουμε μια καταπληκτική μεταφράστρια, μου αρέσει να την ακούω όπως και τον Κ. Μπογκομόλοφ να επικοινωνούν στη γλώσσα τους, μακάρι να πάω κάποτε στη Μόσχα.

Επιλέγετε συνήθως ρόλους ανατρεπτικούς, που σας προκαλούν... Κάποιο άλλο καλλιτεχνικό σας απωθημένο;
Δεν επιλέγω, μάλλον με επιλέγουν οι συνθήκες, οι άνθρωποι, η τύχη, η ίδια η ζωή που πάντα μας ξαφνιάζει. Δεν έχω απωθημένα ακριβώς. Ονειρεύομαι όμως πολύ, πάρα πολύ. Και νιώθω τυχερή που μπορώ να ονειρεύομαι.

Μελλοντικά σχέδια
Θα είμαι στο Εθνικό Θέατρο στην επανάληψη της οπερέτας του Ν. Καραθάνου και στο «Παιχνίδι της Σφαγής» του Ιονέσκο που θα ανεβάσει αμέσως μετά ο Γ. Κακλέας

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η Λένα Παπαληγούρα, η Μαρία Μπράουν, το «μοίρασμα» και το... θαύμα «Πιστεύω στη δύναμη του μοιράσματος». Main_1 Νέα πρόσωπα: Χάρης Φλέουρας «Αν αναλογιστούμε ότι γράφτηκε και δημοσιεύθηκε την περίοδο της κατοχής, δε χρειάζεται να εξηγήσω το πόσο ρηξικέλευθο ήταν!». Main_slider Γιάννης Σοφολόγης: Φλερτάροντας πάλι με την Κλοτίλδη Ο νεαρός ηθοποιός μιλά για το έργο του Τζοβάνι Γκουαρέσκι που συμπρωταγωνιστεί με την Αμαλία Καβάλη. Main_slider Νέα Πρόσωπα: Βίκυ Κατσίκα «Η μόρφωση δεν είναι αρκετή για ένα καλύτερο αύριο, η συνειδητοποίηση της ταξικότητας είναι μια καλή αρχή...». Main_slider Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Λιγνάδης, ο Πεερ Γκυντ και η «όσφρηση» του θεάτρου Ενα αλληγορικό παραμύθι... Main_slider Συνέντευξη: Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης στα χέρια της... εφορίας Νομίζω ότι ακόμα και στην εποχή των «παχιών αγελάδων» η εικόνα που είχαμε σαν λαός δεν είχε μεγάλη απόσταση από αυτό που δείχνουμε σήμερα.
#load_content_with_ajax