ΤΡΙΤΗ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Έλλη Παπακωνσταντίνου «μπαίνει» στο πλατωνικό Σπήλαιο 09 Ιανουαρίου 2018

«Ο ψυχικός κραδασμός του θεατή είναι που με ενδιαφέρει».

Φαντάσου τώρα πως βρίσκεσαι σε έναν ειδικά διαμορφωμένο εικαστικό περιβάλλον, όπου μέσα στον μαυρόασπρο κόσμο των σκιών, δεν ξεχωρίζεις τι είναι πραγματικό και τι φανταστικό, τι σκιά και τι σώμα. Ξέρεις ότι κάποιοι χειρίζονται αυτές τις εικόνες, αλλά δε βλέπεις τους χειριστές. Φαντάσου πως οι ζωντανές λυρικές φωνές και τα ηχοτοπία είναι κλειδιά για να κατανοήσεις κάτι βαθύτερο για τον εαυτό σου και αυτόν τον κόσμο σου. Ο λόγος για το «Σπήλαιο» σε σύλληψη/σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου που διερευνά μέσα από την φιλοσοφική διάσταση της τυφλότητας, πιθανές παραλληλίες με τον σημερινό κόσμο της εικονικής πραγματικότητας και των ψευδών ειδήσεων αντλώντας από την πλατωνική αλληγορία του Σπηλαίου.

Στην Αλληγορία του “Σπηλαίου” (514 π.Χ.– 520 π.Χ.) ο Πλάτων βάζει τον Σωκράτη να περιγράφει μια ομήγυρη ανθρώπων που ζουν αλυσοδεμένοι μέσα σε ένα σπήλαιο και βλέπουν μόνο σκιές πραγμάτων, ζώων και ανθρώπων που τις παίρνουν για αληθινές. Ποιός είναι λοιπόν ο αληθινός κόσμος;

Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει στο Θέατρο Τέχνης για δέκα παραστάσεις (31 Ιανουαρίου - 11 Φεβρουαρίου 2018). ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ θα εξελιχθεί μέσα από διεθνή residencies και συνεργασίες σε βάθος χρόνου ενώ έχουν ήδη κλειστεί παραστάσεις στο εξωτερικό.

Εμείς μιλήσαμε με την Ελλη Παπακωνσταντίνου και είχαμε μαζί της μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση...

Πείτε μας λίγα λόγια για την παράσταση
Το ΣΠΗΛΑΙΟ είναι μια σύγχρονη όπερα που διερευνά παραλληλίες με τον σημερινό κόσμο της εικονικής πραγματικότητας και των ψευδών ειδήσεων αντλώντας από την πλατωνική αλληγορία του Σπηλαίου. Είναι μια παράσταση για την πραγματικότητα και τον φανταστικό κόσμο, τα όρια του σώματος και της ψυχής, τον σύγχρονο κόσμο και το μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε.

Πώς θα στηθεί αυτό το Σπήλαιο στο Υπόγειο του Τέχνης;
Στην Αλληγορία του “Σπηλαίου” (514 π.Χ.– 520 π.Χ.) ο Πλάτων βάζει τον Σωκράτη να περιγράφει μια ομύγηρη ανθρώπων που ζουν αλυσoδεμένοι μέσα σ' ένα σπήλαιο και βλέπουν μόνο σκιές πραγμάτων, ζώων και ανθρώπων που τις παίρνουν για αληθινές.
Το δικό μας ΣΠΗΛΑΙΟ είναι ταυτόχρονα ένα ραδιοφωνικό έργο και ένα κινηματογραφικό πλατό, όπου μπροστά στο κοινό γυρίζονται σκηνές ονειρικές που μαζί με την μουσική και τον μαυρόασπρο κόσμο των σκιών του πλατωνικού σπηλαίου, αφηγούνται με τον ελεύθερο συνειρμό τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου προς την αλήθεια. Η παράσταση είναι ένας αναστοχασμός στον σύγχρονο κόσμο, αλλά απευθύνεται στις αισθήσεις, σαν μια τρισδιάστατη μουσική ταινία. Οι ζωντανές λυρικές φωνές, τα ηχοτοπία, η τραγουδισμένη αφήγηση, από τον άναρθρο λόγο στα όρια της ανθρώπινης φωνής ανοίγουν τον ερμηνευτή και τον θεατή σε τοπία, θα έλεγα, της ψυχής.

Με ποια μέσα/τέχνες;
Για το ΣΠΗΛΑΙΟ, ξένοι και Έλληνες δημιουργοί μοιράζονται τεχνικές και γνώσεις του θεάτρου σκιών και της νέας όπερας.
Με τους στενούς συνεργάτες και μέλη της ODC Ensemble εικαστικό Παντελή Μάκκα και μουσικοσυνθέτη Τηλέμαχο Μούσα, αλλά και με την δραματουργική συνεργασία των Στέλλα Ράπτη και της Tanja Diers, η ομάδα προτείνει μια νέα όπερα που αντλεί από μια μεγάλη γκάμα επηρροών: μοτίβα παραδοσιακής ελληνικής μουσικής, λουπαδόροι και θορυβικά τοπία συνυφαίνονται με τον απρόβλεπτο εικαστικό κόσμο των σκιών και της ταινίας σε μια ποιητική εμπειρία.
Οι περφόρμερς, Αναστασία Κατσιναβάκη, Σταύρος Γιαγκούλης, Μαριλένα Χρυσοχοϊδη και Βιβή Πέτση είναι πολυτάλαντα πλάσματα, παίζουν μουσικά όργανα, τραγουδούν, χειρίζονται κάμερες και δημιουργούν μαζί με τον Παντελή Μάκκα την ζωντανή ταινία, μετέχουν με όλα τους τα εκφραστικά μέσα.

Τι συμβολίζει αυτό το… Σπήλαιο;
Πρώτα απ’ όλα για να απαντήσω θα πρέπει να μιλήσουμε για το τι είναι η αλληγορία. Η αλληγορία αποτελεί ένα είδος ιστορίας που συγκρίνεται με κάτι που δεν κατονομάζονται επακριβώς. Είναι κατά κάποιο τρόπο μία ατελής παρομοίωση. Υπάρχουν πάρα πολλοί συμβολισμοί στο πλατωνικό σπήλαιο και η παράσταση κατά κάποιο τρόπο παρακολουθεί και ανιχνεύει κάποιες από αυτές τις περιοχές που ανοίγουν μέσα στο κείμενο του Πλάτωνα με την προσοχή στραμμένη στο σημερινό άνθρωπο. Το δικό μας ΣΠΗΛΑΙΟ μπορεί να θεωρηθεί ως μία ολέθρια κριτική της καθημερινότητας. Ως δεσμώτες ζούμε τις ζωές μας, ως επί το πλείστον, με τρόπο που δεν είναι ουσιαστικός. Ζούμε σε έναν εικονικό κόσμο, στον “πολιτισμό της εικόνας”, μπροστά στις οθόνες των κομπιούτερ, ανατρέχοντας στο “πανεπιστήμιο της Wikipedia”, νομίζουμε πως γνωρίζουμε πολύ περισσότερα από ότι οι προηγούμενες γενιές ενώ στην πραγματικότητα βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με εικόνες και επιφανειακές γνώσεις, όπως οι δεσμώτες του σπηλαίου χωρίς καν να μπορούμε να γνωρίζουμε ποιός τις ελέγχει αυτές τις πληροφορίες, αν είναι αληθινές και ποιος τις δημιουργεί. Οι αλγόριθμοι και τα social media, όπως και οι έννοια «post truth” έχουν την τιμητική τους στο λιμπρέτο της παράστασης.

Όπως το πλατωνικό σπήλαιο, η παράσταση ανιχνεύει την ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να ζει μια ζωή πνευματική και ολοκληρωμένη. Μια ζωή, όπου ο άνθρωπος ικανοποιεί τις επιθυμίες του και είναι σε επαφή με την αλήθεια. Η μουσική, μάς λέει ο Πλάτωνας, προέρχεται από το ρήμα “μώσθαι” που σημαίνει ερευνώ/αναζητώ την αλήθεια. Η μουσική μπορεί να γίνει μια αποκαλυπτική εμπειρία για τον θεατή. Πρόκειται για μια ποιητική παράσταση, μακριά από διδακτισμό και την αρχαιολαγνεία.
Ο ψυχικός κραδασμός του θεατή είναι που με ενδιαφέρει. Να δημιουργήσω μια εμπειρία για τον θεατή που θα του ανοίξει κάποια παράθυρα. Πιστεύω πως η μουσική μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο, να τον ανοίξει προς μια πραγματικότητα άλλη,  έναν χωροχρόνο που βρίσκεται πέραν του καθημερινού χρόνου και χώρου. Η τέχνη είναι μια τομή στον χρόνο.

Πόσο απέχει το σήμερα από τα όσα γράφει ο Πλάτωνας;
Κάθε εποχή παράγει σκέψη μέσα στα δικά της συμφραζόμενα και μια αλληγορία, όπως η πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, αποτελεί ένα κείμενο «ανοιχτό» σε πάρα πολλές ερμηνείες. Ο άνθρωπος, πάντοτε επιζητά να καθρεφτιστεί σε ένα κείμενο, κυρίως σε ένα κείμενο «ανοιχτό», για να κατανοήσει τη ζωή του, τις σχέσεις του με τον κόσμο. Αν κοιτάξουμε τους εαυτούς μας μέσα από το πρίσμα του Σπηλαίου θα βγούμε ηττημένοι και νικητές ταυτόχρονα.
Ηττημένοι γιατί μετά από τόση «πρόοδο» και «πολιτισμό» σήμερα τα ΜΜΕ φιλτράρουν και κατασκευάζουν ειδήσεις εξυπηρετώντας συγκεκριμένες πολιτικές ατζέντες και κατασκευασμένες αλήθειες. Ηττημένοι διπλά, γιατί μετά την εκδημοκρατικοποίση των μέσων με την ευρεία χρήση του ελεύθερου διαδικτύου, ίσως περισσότερο από ποτέ δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε την αλήθεια, τα γεγονότα, την πραγματικότητα. Το «τι πράγματι συνέβη» συγχέεται με τις κατασκευασμένες ειδήσεις, τις ψευδείς ειδήσεις στην post truth εποχή - δείτε τι έγινε με το δημοψήφισμα για το Brexit, πώς την επόμενη των αποτελεσμάτων οι πολιτικοί που στήριζαν την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη παραδέχτηκαν ότι τα οικονομικά δεδομένα που παρουσίαζαν μέχρι και το δημοψήφισμα δεν ήταν αληθή. Άλλαξε κάτι; Όχι. Μια ψευδής είδηση ορίζει σήμερα το μέλλον των λαών της Ευρώπης. Τι συμβαίνει με το ίδιο το γεγονός; Εχουμε σήμερα πρόσβαση σε αυτό; Πόσο αναπαράγουμε κι εμείς οι ίδιοι ψευδείς αλήθειες μέσω των social media; Μήπως το γεγονός το έχει αντικαταστήσει πλέον η άποψη του καθενός; Τα οικονομικά δεδομένα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και κυρίως η συνήθεια να κάνουμε like σε ανοησίες, να κατασκευάζουμε εαυτούς στο διαδίκτυο, να προωθούμε «ειδήσεις» αδιανόητες ακριβώς γιατί είναι ακραίες και θα προσελκύσουν την προσοχή και τα likes;
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που περιγράφει ο Σωκράτης είναι μια αλληγορία ενδυνάμωσης του ανθρώπου να πιστέψει στη δύναμή του. Γιατί ο καθένας από εμάς μπορεί να φτάσει στη γνώση «στο φως, να αποδεσμευτεί από τον κόσμο της σκιάς». Η διαδικασία περιγράφεται ως επώδυνη, αλλά εφικτή μέσω της παιδείας, δηλαδή της διαλλεκτικής μεθόδου. Και ο Πλάτων καταγράφοντας τη διαλεκτική μέθοδο μάς παραδίδει έναν τρόπο σκέψης, συγκεκριμένα εργαλεία, μια μέθοδο «ελέγχου» των πεποιθήσεών μας, πραγμάτων που παίρνουμε για αυτονόητα. Τι προτείνει; Κατά την γνώμη μου προτείνει να ελέγχουμε εξονυχιστικά τις πεποιθήσεις μας, να επιδιώκουμε να συνδιαλαγούμε με ανθρώπους που πιθανόν να μην έχουν την ίδια άποψη με την δική μας, να «ελέγχουμε» τις θέσεις μας.
Τι θα μας έλεγε σήμερα; Ελέγξτε τις απόψεις σας.  Αμφισβητήστε ό,τι θεωρείτε ως θέσφατο και ό,τι θεωρούν οι γύρω σας ως θέσφατο. Ο νους είναι το κύριο μέσο, ασκήστε την λογική και την κριτική σκέψη σας.

Σήμερα, την εποχή των κοινωνικών δικτύων και της εικονικής πραγματικότητας, θεωρείτε πως σιγά σιγά ο άνθρωπος ζει στη... σκιά;
Ο άνθρωπος πάντοτε με κόπο αναζητούσε την αλήθεια. Ας μην ξεχνάμε το διωγμό που υπέστη ο Γαλιλαίος, αλλά και την επιμονή του στην επιστημονική αλήθεια καθώς φέρεται να ξεστόμισε κατά την Ιερά Εξέτασή του “Κι όμως κινείται” αναφερόμενος στη γη. Ο πολιτισμός, ο κάθε πολιτισμός είναι ένα σύστημα πίστεων που διδάσκεται και μεταφέρεται στα μικρά παιδιά για να τον διαφυλάξουν. Στο σύστημα αυτό εγγράφονται όλες οι σημαντικές αξίες-κατασκευές του κάθε πολιτισμού. Κάποιες από αυτές στηρίχτηκαν σε αδιανόητα λογικά ατοπήματα, όπως για παράδειγμα ότι οι έγχρωμοι άνθρωποι ή οι Εβραίοι είναι κατώτερα όντα. Ας θυμηθούμε τον Γκέμπελς, τον εγκέφαλο της ναζιστικής προπαγάνδας, που έλεγε πως είναι ευκολότερο να κατασκευάσεις και να πείσεις τον λαό για ένα μεγάλο ψέμμα (όπως για τους Εβραίους) παρά για ένα μικρό ψέμμα. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος, κατά Γκέμπελς, είναι ευκολότερο να πεισθεί για κάτι αδιανόητο που ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να το σκεφτεί: “Μα δεν γίνεται κάποιος να το εφηύρε αυτό! Δεν μπορεί, θα είναι αλήθεια.”
Ο κάθε πολιτισμός κατασκευάζει την ιστορία του και ένα σύστημα διαφύλαξης αυτής της ιστορίας. Την αφηγείται με τα ΜΜΕ, την διδάσκει στα σχολεία, αναδεικνύει τους μύθους που το εξυπηρετούν. Με αυτήν την έννοια, ο άνθρωπος πάντοτε ζούσε στη σκιά και πάντοτε έδινε μάχη για την αλήθεια. Σήμερα, ζούμε στον λεγόμενο «πολιτισμό της εικόνας», η σχέση με τον χρόνο έχει αλλάξει, οι ειδήσεις τρέχουν με ασύλληπτους ρυθμούς, δεν προλαβαίνουμε να ελέγξουμε τα γεγονότα, οι πολιτικοί μας μιλούν με σύντομα συνθήματα, οι αλγόρυθμοι των social media δημιουργούν το λεγόμενο echo chamber. Δηλαδή, μας ταΐζουν νέα απόψεις αντίστοιχες με τις δικές μας, ανάλογα με τα ενδιαφέροντά μας. Ανοίγουμε διάλογο με ανθρώπους που πιστεύουν πάνω-κάτω τα ίδια με εμάς. Έτσι, δεν υπάρχει έκθεση στην αντίθετη άποψη.

Μπορεί να ξεχωρίσει ποιος είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια;
Ζούμε στην εποχή του δημοκρατικού διαδικτύου, όπου αν κάποιος ψάξει μπορεί να βρει το τι πραγματικά συμβαίνει στην κάθε άκρη της γης. Περισσότερο από ποτέ ο απλός άνθρωπος έχει πρόσβαση στην γνώση. Ας μην το ξεχνάμε αυτό. Είναι πραγματικά μια επανάσταση αν αναλογιστούμε ότι η γνώση, η τέχνη, η αστρονομία, η ιατρική, όλη η γνώση της εποχής στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση, για παράδειγμα, ήταν συσσωρευμένη στην βασιλική αυλή. Είναι η πρώτη φορά που μπορείς να πληροφορηθείς άμεσα από την ίδια την πηγή. Να δεις τα twitter των μαχητών στο Κομπάνι ή να δεις από live camera τον καιρό στο Svalbard, στο βορεινότερο άκρο της Ευρώπης. Αλλά μέσα σε όλον αυτό τον κυκεώνα της πληροφορίας υπάρχουν ψευδείς ειδήσεις, κατασκευασμένες. Το σύστημα απαντά δυναμικά, ο πολιτικός λόγος ακολουθεί την γλώσσα της εποχής, όλα είναι ζήτημα εντυπώσεων, σύντομα μότος, απόψεις διατυπώνονται ως αλήθειες: “η Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του Ισραήλ”, τα επιχειρήματα έχουν οικονομικό προφίλ που δεν μπορείς να ελέγξεις γιατί δεν έχεις τις γνώσεις. Αυτά όλα είναι “εργαλεία” στα χέρια του συστήματος. Παλιότερα τα πολιτικά μέτωπα ήταν καθαρά και άρα μπορούσες να “διαβάσεις μέσα από τις γραμμές” και να ερμηνεύσεις και να καταλάβεις ίσως τι πραγματικά έχει συμβεί. Σήμερα, ίσως απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια γιατί η ατζέντα δεν είναι ευανάγνωστη. Ψεύτικοι χρήστες που εργάζονται για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς διαρρέουν ειδήσεις και διαμορφώνουν τάσεις.

Ποια είναι η δική σας σχέση με τα κοινωνικά δίκτυα;
Έχει περάσει από πολλά στάδια η σχέση μου με τα κοινωνικά δίκτυα. Όταν το 2011 ανοίξαμε το Βυρσοδεψείο με την παράσταση “ΜΕΤΑ, μια παράσταση για την καταστροφή” αποφασίσαμε συλλογικά από άποψη να αποφύγουμε τα ΜΜΕ και να γνωστοποιήσουμε την παράσταση από στόμα σε στόμα και social media. Ήταν μια περίοδος που από τα social media μαθαίναμε άμεσα τι συνέβαινε στους δρόμους ανά πάσα στιγμή και αδιαμεσολάβητα. Ένα σημαντικό εργαλείο, αν σκεφτεί κανείς πόσο άμεσα μεταδιδόταν η πληροφορία και τι μπορούσε αυτό να προκαλέσει.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το facebook, είναι ένα εργαλείο και αυτό σε έναν κόσμο που η άποψη έχει μεγαλύτερη ισχύ από το γεγονός, το σύντομο μότο από την αμφιβολία, η εικόνα από το τεκμηριωμένο επιχείρημα.  Σε καμία περίπτωση δεν είμαι εθισμένη. Μπορεί να περάσει μήνας για να ανεβάσω κάτι στο wall μου. Πολλές φορές δε βρίσκω τον λόγο.
Το μότο του facebook είναι ότι μας φέρνει πιο κοντά. Ενώνει τον κόσμο. Όμως, αυτό ισχύει πραγματικά; Κάνοντας αυτήν την έρευνα για τον Πλάτωνα διάβασα και συζήτησα αρκετά για τους αλγόριθμους του facebook που σύμφωνα με τα like που κάνω με «ταΐζουν» αντίστοιχες πληροφορίες. Σκέφτομαι ότι στην εποχή των ισχυρών προσωπικών απόψεων οι αλγόριθμοι μας «γκετοποιούν». Στην πραγματικότητα είναι μάλλον απίθανο να αντιπαρατεθείς με κάποιον στο facebook μιας και όλοι σου «οι φίλοι» πάνω κάτω σκέφτονται τα ίδια (οι φασίστες με τους φασίστες κλπ). Το να σαι αστείος ή και γελοίος μετράει πάντα. Αλλά τελικά σε τι μας εκπαιδεύει αυτό το ίδιο το μέσο; Αν δούμε την κάθε γλώσσα ως ένα σύστημα σκέψης, τι μαθαίνουμε; Να πουλάμε τον εαυτό μας, να τον εφευρίσκουμε, να κατασκευάζουμε εαυτούς και «φίλους», να μιλάμε με φωτογραφίες και σύντομες φράσεις/μόττο. Με ενδιαφέρει πολύ αυτό το θέμα της νέας γλώσσας που κατασκευάζεται στα κοινωνικά δίκτυα. Πώς θα εκφράζονται οι επόμενες γενιές που εθίζονται στα emoticons; Μπορεί μια φατσούλα να αντικαταστήσει τον λόγο;

Για εσάς η αλήθεια πού βρίσκεται; Πώς μπορούμε, αν μπορούμε, να την κατακτήσουμε;
Στον Πλάτωνα η αλήθεια βρίσκεται κάπου αλλού, στον κόσμο των Ιδεών και άρα αυτό προϋποθέτει μια δύσκολη ρήξη και μια μετατόπιση. Προσωπικά, μετά τον Μοντερνισμό που θεμελίωσε τις πολλές υποκειμενικές αλήθειες, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει μια αλήθεια αντικειμενική και αδιαμφισβήτητη. Η εσωτερική ζωή μας δείχνει πως μέσα μας δεν κρύβεται ένας, αλλά πολλοί, πως στην πραγματικότητα η ύπαρξη μας αποτελείται από αμέτρητες υπάρξεις. Όταν λέμε «έχω ξαναβρεθεί εδώ», ίσως εννοούμε «είμαι εδώ τώρα», αλλά σε κάποια άλλη ζωή, σε κάποιον άλλο χρόνο, κάνοντας κάτι διαφορετικό. Όμως, υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος διαστέλλεται και τότε δε νιώθω τα δεσμά της ύλης, και η ύλη γίνεται αυτό που είναι στην πραγματικότητα: κενός χώρος και φως.

Τα έργα σας είναι πάντα ένας αντικατοπτρισμός αυτού που ζούμε;
Ζω στο σήμερα. Τι άλλο να αντικατοπτρίσω;

Τι είναι αυτό που σας κινητοποιεί;
Οι άνθρωποι γύρω μου, οι συνεργάτες μου. Νιώθω πολύ τυχερή που συνεργάζομαι με καλλιτέχνες που δεν αρκούνται σε ό,τι ξέρουν. Για αυτήν την δουλειά όλοι τους έπρεπε να μπουν σε περιοχές άγνωστες. Εγώ να σκηνοθετήσω για πρώτη φορά ένα είδος που δεν γνωρίζω, την όπερα και να γράψω το λιμπρέτο, ο Τηλέμαχος Μούσας να συνθέσει για πρώτη φορά όπερα, ο Παντελής Μάκκας να δημιουργήσει εικόνες για πρώτη φορά ενσωματώνοντας το θέατρο σκιών, ο Τάσος Κώνστας, μοναδικός καραγκιοζοπαίκτης, να δημιουργήσει νέες φιγούρες και να διαδράσει με νέα μέσα, οι ηθοποιοί να φτάσουν την ανθρώπινη φωνή στα όρια της. Όλοι τους πολυτάλαντοι,  εργάτες, μοναδικοί τεχνίτες που αμφισβητούν και πάνε πολύ βαθιά σε ό,τι κάνουν, με προσήλωση και αγάπη. Είμαι πολύ τυχερή που τους συνάντησα.

Το θέατρο τι είναι για εσάς;
Είναι μια εμπειρία, μια τομή στον χρόνο. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ απρόβλεπτες θεατρικές εμπειρίες για το κοινό μου.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;
Το ΣΠΗΛΑΙΟ το αντιμετωπίζω ως ένα ανοιχτό υλικό που θα συνεχίζω να διερευνώ: τον Απρίλιο θα συνεργαστούμε με ερευνητές του augmented reality στο Πανεπιστήμιο του Αλμποργκ, (Medialogy Dept.) και θα ενσωματώσουμε νέες τεχνολογίες στις επόμενες εκδοχές της παράστασης. Επίσης, τον Μάρτιο συνεργαστούμε με την Όπερα του Μπίρμιγκχαμ για μια εκδοχή της παράστασης με ορχήστρα.
Θα παίξουμε ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ στην Βρετανία και την Δανία αμέσως μετά το Θέατρο Τέχνης και από τον Σεπτέμβριο καλλώς εχόντων των πραγμάτων στην Ολλανδία, το Ισραήλ και αλλού. Τέλος, αυτό το καλοκαίρι σκηνοθετώ με ανάθεση από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης «Βαλέτα 18», στη Μάλτα, μια site specific παράσταση με τίτλο : «Καζίν Μπαρόκ», με έναν διεθνή θίασο, αντρική χορωδία, μπάντα πνευστών, και .. ένα ρομπότ.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_img_0782 Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης φέρνει μία Βοσκοπούλα στο σανίδι «Αναζήτηση της παιδικής ηλικίας και της ταυτότητας είναι, προς το παρόν, ο βασικός μας πυρήνας». Main_b_22129_or_1325 Η τελευταία συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στο www.tospirto.net Όσα είπε το καλοκαίρι του 2017 με αφορμή την παράσταση «Ειρήνη» στη Χάρη Ποντίδα. Main_slider Συνέντευξη: Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Ιωάννα Παππά μιλούν στο www.tospirto.net Οι δύο πρωταγωνιστές σε μία άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη. Main_sldier Ένα... Κομμάτι δένει τον Γιώργο Λεμπέση με τον Φίλιππο Πλιάτσικα «Το τι θέλει ο καθένας να πάρει μέσα από την τέχνη ή μέσα από μια πληροφορία έχει να κάνει καθαρά με τα επίπεδα δεκτικότητας του, που είναι συνήθως απροσπέλαστα». Main_slider Συνέντευξη: Ο Μελέτης Ηλίας μιλά στο www.tospirto.net Έχω δεχθεί ότι από τη στιγμή που είμαι ηθοποιός υπάρχει μία τάση των ανθρώπων να κοιτάξουν μέσα από την κλειδαρότρυπα επειδή θέλουν να μάθουν. Main_slider Ο Γιάννης Φέρτης μιλά για «Ήρωες», μύθους, θέατρο, έρωτα και άλλα συναισθήματα «Δε θα ήθελα να είχα αυτή τη φωνή. Αισθανόμουν ότι με κράτησε πίσω».
#load_content_with_ajax