Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Νένα Μεντή μιλά στο www.tospirto.net 15 Μαΐου 2018

«Παραδέχομαι ότι είπα ναι σε κακές δουλειές, έχω κάνει και κακά πράγματα».

Η Νένα Μεντή είναι πιστή στην υψηλή τέχνη. Κάθε φορά που ανεβαίνει επί σκηνής και «παίζει» με τις ζωές ηρώων αυτό είναι ορατό. Από το χαρτί μέχρι την ψυχή της κι από εκεί –πολύτιμο δώρο- κάτω στο κοινό δημιουργείται μια αξεπέραστη μαγεία. Και τώρα που κάνει ένα όνειρο ετών πραγματικότητα- παρουσιάζοντας το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος» -όλα μοιάζουν ιδανικά για έναν ακόμα θρίαμβο. Στο θέατρο Σταθμός ο δικός της μονόλογος συναντιέται με αυτόν που ερμηνεύει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης -«Αυτός και το παντελόνι του» του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Με τον μαγικό τρόπο του Μάνου Καρατζογιάννη οι δύο καλλιτέχνες ενώνουν τις δυνάμεις τους....ξεχωριστά και αυτό που γίνεται είναι «Ο ουρανός και... Το παντελόνι του».

Πόσο δύσκολος είναι αυτός ο μονόλογος, αυτός ο ρόλος;  
Πέρασε ο καιρός και με τις πολλές πρόβες κατάφερε αυτός ο ρόλος να μπει στο δρόμο του. Ό,τι είναι να βρω, το έχω βρει....σχεδόν. Όμως στο θέατρο ο κόσμος είναι που οδηγεί τον ηθοποιό. Επειδή μάλιστα είναι ένας μονόλογος σημαίνει ότι απαιτείται σημαντική επαφή με το κοινό. Αυτό θα φωτίσει επιπλέον χαρακτηριστικά, περισσότερα και διαφορετικά πράγματα. Είναι ο αποδέκτης που δίνει άλλες «στροφές». Αυτό το κείμενο είναι για εμένα ένα όνειρο ετών. Για πρώτη φορά παίζω ένα έργο της Λούλας Αναγωνστάκη που ήταν μια έντονη επιθυμία... μία ανάγκη. Ο τρόπος της έχει κάτι το ιδιαίτερο. Το έργο είναι ρεαλιστικό, ανθρωποκεντρικό κι έχει έχει να κάνει με σημαντικά θέματα. Την ίδια στιγμή έχει και ένα πείραγμα... είναι πειραγμένο και φευγάτο. Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού έχει σχέση με την ίδια, προέρχεται από την πένα της Λούλας Αναγνωστάκη που ήταν –συγχρόνως- γήινη αλλά και πολύ ψηλά... ήταν αλλού. Αυτή η μαγεία της υπάρχει και στον συγκεκριμένο μονόλογο. Είναι μεγάλη η χαρά μου που βρίσκομαι επί σκηνής με αυτό το κείμενο.

Τι είναι αυτό/ αυτά που έχετε ήδη ανακαλύψει;
Είναι πολλά, δεν περιόριζονται σε λόγια. Το πιο δύσκολο, το πιο σύνθετο- σε αυτόν τον μονόλογο- έχει να κάνει με το ότι η ηρωίδα που υποδύομαι δεν είναι μια μέση γυναίκα με “κοινά χαρακτηριστικά”. Είναι μορφωμένη και καθόλου μικροαστή. Ξεφεύγει από τον μέσο όρο κι έχει πολύ μεγάλη σημασία το ότι είναι αλκοολική. Έζησε μ’ έναν άντρα κομμουνιστή, άρα έχει βιώσει αυτή την ιδεολογία. Μοιράστηκε τηνζωή και την αγάπη με έναν άνθρωπο που πέθανε νέος και την άφησε μόνη με ένα παιδί. Μέσα στη μοναξιά της και εξαιτίας του ποτού η μνήμη της έχει κάποιες ρωγμές. Εκφράζεται με αποσπασματικό λόγο, έχει –στο μυαλό της- μικρά κενά. Και κάπως έτσι αφηγείται μια ιστορία που της συνέβη με το γιο της, μια στιγμή που της άλλαξε την κατεύθυνση, την φιλοσοφία, τη στάση και την ποιότητα της μοναξιάς της. Έγινε κι ήταν μόνη με συνειδητό τρόπο και διαχειρίζεται όλο αυτό που της έχει συμβεί υπερβαίνοντας το βόλεμα του ανθρώπου, αυτό το βόλεμα που είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μας. Κάπως έτσι υπερβαίνει τους φόβους και ξεκινάει έναν πολύ προσωπικό αγώνα…κάνει τη μεγάλη υπέρβαση.

Στη δική σας ζωή υπάρχουν άνθρωποι που σας άλλαξαν κατεύθυνση;
Αρκετοί ….ευτυχώς. Είναι οι άνθρωποι, αλλά την ίδια στιγμή είναι και θέμα εμπειριών, γεγονότων και διαδρομής. Η ζωή και ο τρόπος που εξελίσσεται και αλλάζει έχει να κάνει και με το τι θα σου τύχει, δεν περιορίζεται –μόνο- στις γνωριμίες και τους ανθρώπους που μας στιγματίζουν. Καθοριστικές είναι και οι απώλειες που για εμένα έπαιξαν σημαντικό ρόλο για να γίνω αυτό που είμαι σήμερα. Άλλωστε αυτές είναι που σε ελέγχουν και σε ωριμάζουν γρήγορα, δύσκολα και άτσαλα. Είχα απώλειες στα πολύ νεανικά μου χρόνια. Αυτό σε συνδυασμό με τις γνωριμίες, αλλά και τη διαδρομή μου στο θέατρο άλλαξαν τα πάντα. Το επαγγελματικό είναι ένα σοβαρό θέμα και μάλιστα όταν έχεις επιλέξει μια δουλειά που αγαπάς πολύ. Οι καλλιτέχνες κάνουμε κάτι που μας βοηθάει να γινόμαστε καλύτεροι, αλλά και να κάνουμε καλύτερους και αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε… είναι ένα δύσκολο μονοπάτι. Ήμουν πάντα αφοσιωμένη σε αυτό, όχι με το σκεπτικό ότι έχω μια “αποστολή”, αλλά ήθελα να καταλάβουν όλοι ότι αυτό που κάνω το αγαπάω πολύ και δε γίνεται μόνο για την επιβίωση, που είναι κάτι ιερό ούτως ή άλλως. Έδινα ό,τι έχω, ακόμα και αν έκανα πράματα που δεν ήταν πολύ σημαντικά…καλλιτεχνικά. Ακόμα και σε αυτά που αναγκαζόμουν να δεχθώ για βιοποριστικούς λόγους ήμουν εκεί 1000%. Κρατούσα όμως –ανέκαθεν- μία κριτική στάση απέναντι σε καθετί. Τα έβλεπα απ έξω και έκανα κριτική. Παραδέχομαι ότι είπα ναι σε κακές δουλειές, έχω κάνει και κακά πράγματα. Κάποιες φορές με πήρε και η μπάλα αλλά ούτε μία φορά δεν είχα ψευδιασθήσεις του τύπου “τώρα θα κάνουμε αυτό το σήριαλ, θα πάρουμε ωραία λεφτά και είναι και καλό”… όχι.

Ποιο ήταν το κακό;
Αναφέρομαι περισσότερο στην τηλεόραση και όχι τόσο στο θέατρο. Στο θέατρο ενέδωσα σε πράγματα που με δυσκόλεψαν επειδή εκείνη τη στιγμή είχα μόνο μία πρόταση, μόνο εκείνη τη μία δουλειά για να πάρω το μισθό μου, ένας μισθός ήταν. Αλλά σε κάθε περίπτωση- ακόμα και στη μπαλαφάρα- το θέατρο έχει κάτι που σε κρατάει δυνατό, ενεργό και δημουργικό. Η τηλεόραση δεν είναι έτσι. Στην τηλεόραση αισθάνεσαι πολύ εκτεθειμένος επειδή το βλέπεις το κακό... είναι ορατό. Έχω κάνει λοιπόν κάποια χαζά. Σήριαλ στα οποία υπέβοσκε και μια ψιλοφτήνια, μια χυδαιότητα- όχι σε πρώτο επίπεδο- γιατί σε αυτή την περίπτωση δε θα το έκανα, αφού είναι κάτι που με ενοχλεί αισθητικά, απλώς έτσι κατέληξε. Μπορεί να έλεγα στον εαυτό μου «θα το παίξεις εσύ και θα του κάνεις και θα του δώσεις», όχι. Στην τηλεόραση δεν ισχύει κάτι τέτοιo, δε γίνεται.

Ο κόσμος όμως σας έχει πολύ ψηλά, δεν αναγνωρίζει λάθη...
Αυτό με συγκινεί βαθύτατα γιατί έχουν μείνει στα πιο καλά που έχω κάνει. Τα άσχημα δεν τα έχουν καταγράψει στη μνήμη τους. Ρωτάω για δυο- τρία σήριαλ και μου λένε «δεν το έχω δει». Τα έχουν δει, απλώς δεν θέλουν να τα θυμούνται όπως και εγώ, δε θέλω να τα θυμάμαι. Δεν είμαι ενοχική σαν άνθρωπος, δεν έχω ενοχές για ό,τι έχω κάνει και δε δίνω δικαιολογίες, δεν έλεγα τότε «πρέπει να επιβιώσεις, έχεις και ένα παιδί»... όχι. Πολλές φορές έγιναν λάθος κινήσεις που ίσως να τις χρωστούσα στον εαυτό μου να τις κάνω. Όμως τα τελευταία χρόνια παρουσιάζω μόνο αυτά που θέλω εγώ. Μπορεί κάποια να μην είναι ό,τι καλύτερο για τους άλλους, αλλά είναι –τώρα πια- οι επιλογές μου. Μιλάω για το θέατρο γιατί στην τηλεόραση εδώ και 10 χρόνια έχω κάνει μόνο το σήριαλ του Παπακαλιάτη που δεν ήταν κακό , ήταν καλό. Δούλεψα πολύ προκειμένου να καταφέρω να σιγουρέψω τη διαπραγματευτική μου ικανότητα και δε μιλάω μόνο για τα λεφτά. Αναφέρομαι στην καλλιτεχνική επιλογή, να μπορώ να πάω στον παραγωγό και να του πω «αυτό θέλω, θέλεις να ρισκάρεις;» Είναι η στιγμή που λες στον εαυτό σου «τέρμα τα ψέματα».

Τώρα δε θα κάνατε κάτι όχι και τόσο καλό, αλλά που θα είχε μεγάλο κέρδος;
Όχι. Περνάνε τα χρόνια, γερνάω και οδεύω προς το μεγάλο φινάλε. Τώρα θέλω να κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει ανεξαρτήτως απήχησης. Είναι μια ησυχία να κάνεις κάτι που αγαπάς και θέλεις πολύ. Την ίδια στιγμή ο κόσμος στηρίζει τις επιλογές μου και αυτό μου δίνει μεγαλύτερη ησυχία. Όμως –από την άλλη πλευρά- όλο αυτό έχει και μια ανησυχία για το τι θα κάνω μετά... Θα δούμε. 

Μετά λοιπόν τι έρχεται;
Θα συνεχίσουν «Οι γυναίκες του Παπαδιαμάντη» και αυτό είναι καλό γιατί δεν έχω κάτι να σκεφτώ. Αργότερα υπάρχει η σκέψη για ένα έργο αλλά –σε αυτή την φάση- μοιάζει πολύ μακρινό. Τώρα είμαι εδώ και νιώθω ασφάλεια.

Είστε ικανοποιημένη από την ζωή που έχετε ζήσει και αυτή που ζείτε τώρα;
Έχω ζήσει μια ζωή που τα είχε όλα. Τα έντονα, τα πολύ θλιβερά και αυτά που με ωρίμασαν πριν την ώρα μου. Όλα ήταν διδακτικά και απαραίτητα. Έχω αναρωτηθεί «πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχε πεθάνει νέος ο πατέρας μου; Αν δεν είχα χάσει τόσο νωρίς τον πρώτο μου άντρα». Θα είχα μια άλλη ζωή, δεν θα ήμουν η ίδια. Τι θα γινόταν αν δεν είχα γνωρίσει το δεύτερο άντρα μου, αν δεν είχα τους φίλους που είχα, αν δεν είχα πάει- λόγω μεγάλης κατάθλιψης- να παίξω στο Θεσσαλικό Θέατρο, όπου έκανα δύο υπέροχα ελληνικά έργα που μου άνοιξαν άλλους δρόμους και με έφεραν σε επαφή με κείμενα που δε γνώριζα. Καταλήγω στο ότι στην ζωή πρέπει να είσαι ανοιχτός για να τη ζήσεις και πολύ δεκτικός στις εμπειρίες. Επειδή είμαι βιωματική ηθοποιός η ζωή ήταν- τελικώς- το μεγάλο μου σχολείο. Ούτε η σχολή, ούτε οι σπουδαίοι δάσκαλοί μου.

Και αυτό που ζούμε όλοι μαζί τώρα τι είναι;
Μία κατάρα. Προσωπικά δεν ήθελα στα γεράματά μου να συμβεί αυτό που συμβαίνει. Έχω ένα παιδί, έχω νέους φίλους- ηθοποιούς και μη- που είναι χαμένοι. Αγωνίζονται πάρα πολύ, όχι μόνο για την επιβίωση αλλά για να μπορέσουν να εκφραστούν και να καταφέρουν να αλλάξουν κάτι- να κάνουν μια αλλαγή που δε μπορεί να γίνει. Αυτό που ζούμε είναι μια απόγνωση, ό,τι χειρότερο. Χωρίς να θέλω να το παίξω έξυπνη πιστεύω ότι αν το δούμε ιστορικά εκεί πήγαινε η κατάσταση. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με τα κοινά, δεν είχα ποτέ μια πολιτική τοποθέτηση και έχω ψηφίσει μόνο μία φορά, τον Τσίπρα και άλλη μία στο Δημοψήφισμα. Αλλά αν σκεφτώ την ζωή μας προ Πασόκ, μετά την Χούντα, από τη Μεταπολίτευση, αυτό που βλέπω είναι όλους εμάς να ζούμε μέσα σε μία φούσκα. Εκεί απολαμβάναμε ό,τι μπορούσαμε, όπως μπορούσαμε και για ό,τι συμβαίνει σήμερα έχουμε πολλές ευθύνες. Μας βαραίνουν οι ευθύνες αλλά όχι... «Μαζί δεν τα φάγαμε. Αυτοί τα έτρωγαν και εμείς τους κοιτούσαμε. Που και που μας πετούσαν κάποιο κοκαλάκι και το γλείφαμε». 

Τρίτη φορά θα ψηφίσετε;
Ποτέ. Τώρα πια δεν πρόκειται να περάσω ούτε έξω από το εκλογικό τμήμα. Οι πολιτικοί είναι σάπιοι. Τους νοιάζει μόνο η εξουσία. Κι ο πιο ιδεολόγος- μπορεί να βρεθεί κάποιος- όταν πάρει την καρέκλα, τον καναπέ και το τραπέζι, έτσι όπως θα καθίσει εκεί, έτσι και θα χαθεί. Αλλά μη νομίζεις κι εμείς είμαστε χαλασμένοι... χρόνια τώρα. Επιπλέον όλοι ζούμε με τον φόβο μιας ακαθόριστης απειλής και αυτό χειροτερεύει την κατάσταση.

Είπατε πριν ότι περνάνε τα χρόνια και ότι γερνάτε. Αυτή η σκέψη σας βασανίζει; Το πέρασμα του χρόνου;
Με ενοχλεί. Όμως, ο χρόνος που περνάει με κάνει πολύ ενεργή και δραστήρια. Θέλω και κάνω πολλά, λες και προσπαθώ να ξορκίσω κάτι. Έρχονται στιγμές που οι δικοί μου άνθρωποι μου λένε να σταματήσω, να ηρεμήσω.

Γίνεστε αυστηρή με τους ανθρώπους γύρω σας;
Είμαι πολύ αυστηρή, όχι μόνο με τους γύρω μου, αλλά και με τον εαυτό μου. Θα έλεγα –καλύτερα- ότι είμαι απόλυτη. Κάποιος γνωστός μου, μου λέει ότι συμπεριφέρομαι σαν τους παλιούς αριστερούς. Μπορεί να γίνομαι και ξινή, είμαι ξινή, αλλά έχω ένα μεγάλο καλό. Είμαι ο εαυτός μου, δεν κρύβω τίποτα, ούτε τα κουσούρια -που είναι γονιδιακά μάλλον – ακόμα και αυτά είναι φανερά. Δεν έχω πολιτική, δεν έχω τακτική και τρόπο για να ελίσσομαι.

Είπατε για τους παλιούς αριστερούς... νέοι αριστεροί υπάρχουν;
.....είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Σε τριπλό θεατρικό ταμπλό «παίζει» ο Γιάννης Λασπιάς Τρεις φετινές παραγωγές φέρουν το όνομά του και έχει στα σκαριά και τέταρτη... Main_703 Η Ιωάννα Παππά και «Ενα Φεγγάρι για τους Καταραμένους» «Σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου επαναλάμβανα τη φράση:" Το θέατρο σώζει ζωές"». Main_slider Βίκυ Μαστρογιάννη: «Η “Αντιγόνη” λειτουργεί ως μία προβολή στο ζοφερό μέλλον». Πώς θα δρούσαν οι ήρωες της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή αν έρχονταν στο σήμερα και έβλεπαν ειδήσεις; Τι θα μας έλεγαν και τι θα θέλαμε εμείς να μάθουμε από αυτούς; Main_slider Συνέντευξη: Η Ελένη Ράντου και το... ανέφικτο της κωμωδίας «Τι να κάνω; Να παίζω ελληνικές ταινίες; Γιατί το ζητούμενο στο εμπορικό θέατρο σήμερα αυτό είναι. Να ανεβάζουν ελληνικές ταινίες. Εγώ βαριέμαι μόνο που το σκέφτομαι». Main_slider Συνέντευξη: Ο Τάσος Νούσιας, ο Ριχάρδος και η ενηλικίωση «Τον κουβαλάω εδώ και χρόνια τον Ριχάρδο. Το 1991 έδωσα εξετάσεις στη δραματική σχολή, με έναν από τους μονολόγους του. Κρατάμε μαζί 27 χρόνια. Αυτός ο ήρωας είναι η μετάβαση από την εφηβεία μου στην ενηλικίωση». Main_43659288_536797806795810_8882782586275889152_n Ο Θόδωρος Γράμψας είναι η Δεσποινίς Μαργαρίτα Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός μιλά στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax