Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος μιλά στο www.tospirto.net 12 Ιουλίου 2018

«Το πρόβλημα δεν είναι ο πλούτος, αλλά ο χαρακτήρας και η ιδιοσυγκρασία του καθενός σε σχέση με αυτόν, το πώς διαχειρίζεται κάποιος την ύπαρξη ή την έλλειψή του».

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος θα παίξει με τον πιο ισχυρό Θεό του πλανήτη, θα τα βάλει με τον «Πλούτο». Οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι και οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί; Ενώνει τη θεατρική και καλλιτεχνική του δύναμη με ηθοποιούς κι έναν σημαντικό σκηνοθέτη, τον Nikita Milivojevic, κι είναι έτοιμος να παίξει τον καινούριο του ρόλο με μια ανυπομονησία και μία δημιουργική αγωνία. Ο άνθρωπος που από μικρός ήθελε να γίνει ηθοποιός δηλώνει ότι κάποτε ήταν το outsinder που κοιτούσε τα άστρα. Από τότε μέχρι και σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, αλλά το μόνο που έχει μείνει ίδιο είναι η λαχτάρα, η αγάπη και ο σεβασμός του προς το θέατρο και το κοινό που μοιάζει να το αγαπάει και να τον ακολουθεί πιστά.

Έχετε στο μυαλό σας – κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μιας παράστασης– οτι υπάρχει ένα κοινό που περιμένει να δει «τι θα κάνει ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος;»
Όχι, αυτό θα ήταν πολύ αγχωτικό. Δε μετράω την καριέρα μου «βηματάκι- βηματάκι», δεν είμαι πολύ προσεκτικός στην προετοιμασία, στην επιλογή των κειμένων, λειτουργώ με το συναίσθημα. Αυτή τη φορά άλλωστε έχω να κάνω με κάτι δοκιμασμένο. Στον «Πλούτο» αυτό που με ένοιαζε πολύ από την αρχή ήταν μια διαφορετική συνεργασία. Η πορεία του σκηνοθέτη μας έχει μεγάλη αξία και είναι τιμητικό που με διάλεξε. Επίσης είναι σημαντικό για εμένα το ότι επιστρέφω στο Εθνικό Θέατρο.  Γενικώς δεν σκέφτομαι «το βήμα του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου», αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι η ομάδα και το αποτέλεσμα που προκύπτει από τη συνύπαρξη των ανθρώπων. 

Στον «Πλούτο» -που είναι υπό κατασκευή- τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει και τι σας αγχώνει;
Με ενθουσιάζει η σκηνοθετική ματιά, ο τρόπος που ο Nikita Milivojevic βλέπει τον «Πλούτο» και αγγίζει – όχι μόνο την ελληνική σκέψη αλλά και αυτή των Βαλκανίων. Όλο αυτό  ταιριάζει στις χώρες μας, έτσι προέκυψε και η συνύπαρξη. Σήμερα θεωρούμε τον πλούτο αναγκαίο εξαιτίας του δανεισμού, αυτό συμβαίνει με εμάς, με τη Σερβία αλλά και με όλες τις Βαλκανικές χώρες. Πιστεύουμε ότι όλα θα αλλάξουν όταν θα έρθει αυτός ο πλούτος. Το θέμα όμως είναι αν είναι τυφλός ή αν εθελοτυφλεί. Με ενθουσιάζει πολύ η πορεία του πλούτου και ο λόγος υπάρξής του σε αυτό το έργο.

Το άγχος;
Δεν έχω άγχος μόνο για αυτή την παράσταση. Πάντοτε αγχώνομαι. Αυτό που με νοιάζει είναι να καταφέρει η παράσταση να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Θέλω να μην πηγαίνει ο κόπος μας χαμένος. Ο στόχος μας άλλωστε είναι να ενθουσιάζουμε- κάθε φορά- το κοινό και τώρα που το ξανασκέφτομαι θα έλεγε ότι δεν κυριαρχεί το άγχος αλλά η ανυπομονησία που μπορεί να προκαλέσει άγχος.

Είστε ένας καλλιτέχνης που ενθουσιάζει και κερδίζει το κοινό. Το νιώθετε ότι όταν ανεβαίνετε στη σκηνή, σκέφτεστε ότι κάποιος από κάτω λέει «κοίτα τι κάνει ο άνθρωπος».  Σας βαραίνει αυτό; 
Έχω στο μυαλό μου ότι μπορεί να μην καταφέρνω πάντα να ενθουσιάζω τον κόσμο. Αυτή η σκέψη με ξαλαφρώνει. Δεν έχω την αγωνία να αποδείξω. Δεν σκέφτομαι κάτι τέτοιο. Έχω δείξει και στον εαυτό μου και στον κόσμο ότι μπορώ να κάνω κάτι καλό-επί σκηνής. Προσπαθώ πολύ για ένα άρτιο αποτέλεσμα και αυτό που με νοιάζει είναι να ξεχωρίσει και να αγαπηθεί η παράσταση.  Με ενδιαφέρει το σύνολο και όχι το εγώ μου.

Τι σας έχει φέρει στην θέση που βρίσκεστε σήμερα; Τι σας έχει κάνει τόσο αγαπητό και ξεχωριστό; 
Από νωρίς κατάλαβα ότι ζούμε σε μία χώρα όπου η πραγματική εξέλιξη και η αληθινή επιβράβευση για έναν καλλιτέχνη είναι η σχέση που δημιουργείται με το κοινλο. Αυτό είναι το μοναδικό βραβείο και τίποτα παραπάνω. Ήθελα πάντα να κάνω αυτή τη δουλειά και προσπάθησα- εξ αρχής- να είμαι συνεπής απέναντι στον κόσμο. Ήθελα να υπάρχει αξία στις επιλογές μου και εμπιστοσύνη προς την καλλιτεχνική μου εξέλιξη. Το μόνο που μετράει- επί της ουσίας- είναι να φτάσουμε σε ένα σημείο που ο κόσμος θα σε ακολουθήσει έχοντας πίστη σε αυτό που έχεις ετοιμάσει χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται. Να πιστεύει ότι θα φύγει ευχαριστημένος.

Είπατε προηγουμένως ότι αναρωτιόμαστε αν ο πλούτος είναι τυφλός ή εθελοτυφλεί. Εσείς σε ποιο από τα δύο καταλήγετε; Τι είδους παιχνίδια παίζει με τη ζωή μας; 
Το πρόβλημα δεν είναι ο πλούτος, αλλά ο χαρακτήρας και η ιδιοσυγκρασία του καθενός σε σχέση με αυτόν, το πώς διαχειρίζεται κάποιος την ύπαρξη ή την έλλειψή του.  Αυτό που ξέρω είναι ότι ο πλούτος δεν φέρνει την ευτυχία. Η ευτυχία περιέχει πολλά συστατικά αλλά ο πλούτος δεν είναι ένα από αυτά. Μεγαλύτερη αξία έχει η αγάπη και τα χαμόγελα, τα χρήματα σε διευκολύνουν, δεν σε κάνουν ευτυχισμένο.

Τα πολλά χρήματα μας κάνουν μαλθακούς; Όταν έχω δεν κάνω πολλά – δεν χρειάζεται να κουραστώ- ενώ όταν δεν έχω παλεύω και δημιουργώ για να καταφέρω να «πλουτίσω;» 
Συμβαίνει. Το παρουσιάζει και ο Αριστοφάνης με την Πενία που εμφανίζεται και λέει ότι αν πάτε και δώσετε το φως στον Πλούτο θα σας χαρίσει, θα σας δώσει πολλά, αλλά έτσι θα χάσετε το αληθινό νόημα της ζωής και θα γίνετε μαλθακοί. Μαζί μου θα έχετε μέτρο και θα χαίρεστε την ζωή μέσα από τον αγώνα που θα κάνετε. Για να επιβιώσει κάποιος η ενέργειά του είναι στο απόγειο. Τρέχει, δημιουργεί και παλεύει για να ζήσει και να καταφέρει να έχει μια ευτυχισμένη οικογένεια. Κάπως έτσι παίρνει νόημα η ύπαρξή του. Αν τα έχεις όλα- ξαφνικά- κάθεσαι στον καναπέ σου και γίνεσαι χοντρός, γεμίζεις λίπος. Στερεύεις από ιδέες και αγωνία για την ζωή.

Μέχρι σήμερα ποιος είναι ο πλούτος της δικής σας ζωής;
Αυτό που έχω κερδίσει – μέχρι τώρα- είναι το δώρο του να μοιράζομαι πάρα πολύ ωραία χαμόγελα- με τον κόσμο- στην προσωπική μου ζωή. Η εκτίμηση και η αγάπη που μου δείχνουν -όχι μέσα στο θέατρο αλλά στο δρόμο-  είναι ο δικός μου πλούτος.

Στην προσωπική σας ζωή τι σας κάνει χαρούμενο;
Το ότι υπάρχει προσωπική ζωή. Ναι μεν η δουλειά που κάνω είναι ό,τι πιο σημαντικό αλλά την ίδια στιγμή απαιτείται να βρεθεί η ισορροπία προκειμένου να μην είναι.  Είναι σπουδαίο να κατανοήσεις ότι η λάμψη και η γοητεία που γεννιέται από αυτή τη διαδικασία διαρκεί όσο μία παράσταση, μετά μένεις μόνος σου. Είναι ωραίο αυτό το «μόνος σου» να είναι κάτι σημαντικό που σε περιμένει στο σπίτι. Αν μπερδευτείς και υπερεκτιμήσεις την αξία της δουλειάς σου  χάνεις το νόημα της ζωής σου.

Έχετε πέσει σε αυτή την παγίδα; Πήρατε πολύ σοβαρά αυτό που είστε;
Ποτέ. Ίσως γιατί ήμουν και είμαι ένας λαϊκός άνθρωπος. Μεγάλωσα σε μία συνοικία του Βύρωνα. Ήμουν το outsinder, ένα μικρό παιδί που ήθελε να γίνει ηθοποιός χωρίς να έχει κάποια γνωριμία, χωρίς να έχει κάτι. Έκανα ένα σωρό δουλειές, γνώρισα κάθε λογής ανθρώπους και αυτό με έκανε να καταλαβαίνω τι σημαίνει «αληθινή ζωή».  Το να μπαίνω σε αυτό το μαγικό κόσμο με έκανε να νιώθω σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων αλλά κρατούσα –πάντοτε- επαφή με το έξω... με τον πραγματικό κόσμο.

Ποια εικόνα είναι αυτή που σας έρχεται στο μυαλό από την εποχή του outsinder; Ποια σκέψη σας συγκινεί;
Με συγκινεί το ότι πίστευα ότι θα καταφέρω κάποια πράγματα τη στιγμή που ήμουν μια σταγόνα στον ωκεανό. Ένας ολόκληρος ωκεανός πίστευε τα ίδια αλλά επέμενα. Μετά από πολλή δουλειά, μετά από τύχη και κάποιου είδους ταλέντο ίσως- μπορεί να συνωμότησε και το σύμπαν- κατάφερα να κάνω κάτι.  Με συγκινεί λοιπόν η ανάμνηση του να κοιτάζω τα αστέρια –πάνω σε μία ταράτσα του χωριού μαζί με την οικογένειά μου. Κάθε φορά που έβλεπα ένα αστέρι να πέφτει έκανα την ευχή να βρεθώ πάνω στη σκηνή και να παίζω ρόλους έχοντας μαζί μου ένα κοινό που να με αγαπάει.

Το συναίσθημα της πρώτης φοράς;
Ένιωθα πάντοτε ντροπή, το ίδιο νιώθω και σήμερα. Δε μπορούσα να κοιτάζω κάτω, δεν έψαξα ποτέ τα μάτια του κοινού. Αυτό που έκανα και κάνω είναι να δημιουργώ ένα δικό μου χώρο όπου επιτρέπεται στους ανθρώπους να κοιτάζουν μέσα από την κλειδαρότρυπα. Επίσης με φέρνω σε μία κατάσταση του να είμαι κάποιος άλλος, να μην είμαι εγώ.

Μπορεί να σας προσεγγίσει κάποιος; Επιτρέπετε να σας πλησιάζουν;
Είναι πολύ εύκολο να με προσεγγίσει κάποιος αλλά δύσκολο να με συγκρατήσει.  Είμαι πολύ ανοιχτός με όλους τους ανθρώπους αλλά δεν κάνω φιλίες, απομακρύνομαι και γίνομαι επιφυλακτικός.

Μελλοντικά… Τι έρχεται και τι θέλετε να έρθει λίγο αργότερα;
Το σίγουρο είναι ο «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», αυτό το υπέροχο παραμύθι  που με συναρπάζει. Ανυπομονώ να ταξιδέψω στο μαγικό του κόσμο. Μου αρέσει πολύ που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο να ταξιδέψει μαζί μας.

Αυτή η εναλλαγή από ρόλο σε ρόλο δεν είναι μία παράνοια;
Είναι αλλά είναι και συνήθεια. Το έχω μάθει. Βγαίνεις από τον ένα ήρωα και ψάχνεις τον επόμενο. Η αλήθεια είναι ότι πραγματικά- πραγματικά γεννιέσαι από την αρχή, γίνεσαι ο καινούριος ήρωας όταν πέσει αυλαία, όταν πεθάνει ο προηγούμενος. Μέχρι τότε ψηλαφίζεις....

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Ο Χρήστος Λούλης μιλά στο www.tospirto.net «Με νοιάζει η γυναίκα που έχει επιλέξει να με βλέπει καθημερινώς, να είναι χαρούμενη και εγώ θα κάνω ό, τι μπορώ για να το συντηρήσω αυτό». Main_slider Συνέντευξη: Ο Χρίστος Στυλιανού είναι ο «Ορέστης» « Η βία είναι ένα κυκλικό φαινόμενο. Κι ο κίνδυνος αυτός, ο κύκλος που ανοίγει αντί να κλείνει, είναι ακόμα και σήμερα πολύ μεγάλος». Main_slider Συνέντευξη: Ο Μιχάλης Κωνσταντάντος και οι δικοί του «Βρικόλακες» «Θέλω ο θεατής να είναι ελεύθερος μέσα σε ένα κόσμο εικόνων, ήχων και αισθήσεων και μόνος του να δημιουργεί σκέψεις και συναισθήματα». Main_013 Στεφανία Γουλιώτη: «Πρέπει να έχω πολλά μάτια να με κοιτάνε για να νιώθω ότι υπάρχω» Η ταλαντούχα ηθοποιός μιλά για τις «Ευμενίδες» που ανεβάζει χαράματα στην Επίδαυρο. Main_slider Συνέντευξη: Η Μαρία Ναυπλιώτου μιλά για την «Ηλέκτρα» στο www.tospirto.net «Δεν έχω κάνει κάποια θυσία, έχω κάνει- μόνο- επιλογές. Παρά τις αντιξοότητες επέλεξα μια δουλειά και την κάνω ακόμη». Main_theodoropoulos_-_stegh Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος μιλά στο tospirto.net για τη μεγάλη Τέχνη και τον νέο Μεσαίωνα «Στον νέο Μεσαίωνα όλα γίνονται εικονικά, συρρικνώνονται ώστε να χωρούν στην οθόνη του λάπτοπ. Το θέατρο αναζητά τεχνική υποστήριξη σε μικρόφωνα, «ψείρες», φώτα, περούκες και ρούχα… Εγώ δεν μπορώ να συνθηκολογήσω. Για εμένα ο ηθοποιός είναι εκεί, στο κέντρο της σκηνής, μόνος με το σώμα και τη φων...
#load_content_with_ajax