Θέατρο | Παράσταση

Μαύρο Χιόνι, το ημερολόγιο ενός μακαρίτη Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ

Id

Τι
Μαύρο Χιόνι, το ημερολόγιο ενός μακαρίτη
Πού
ΠΟΡΤΑ,
Λεωφόρος Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι ,
Τηλ.: 210-7711333
Συγγραφέας
Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ
Σκηνοθέτης
Κώστας Φιλίππογλου
Ηθοποιοί
Εύα Αγγελοπούλου, Γιάννη Γιαννούλη, Τάσο Δημητρόπουλο, Δημήτρη Δρόσο, Εύα Οικονόμου Βαμβακά, Γιάννη Στεφόπουλο και Κώστα Φιλίππογλου
Συντελεστές
Διασκευή: Δήμητρα Κονδυλάκη, Κώστας Φιλίππογλου Σκηνικά: Όλγα Μπρούμα Κοστούμια: Μαργαρίτα Δοσούλα Συνεργάτης σκηνογράφος: Μιχαήλα Πλιαπλιά Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης Μουσική: Lost Bodies Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Σερεμέτη Β’ Βοηθός σκηνοθέτη: Σίλια Κόη Φωτογραφίες-Promo video: Όλγα Μπρούμα (art direction) - Βαγγέλης Πουλής (κάμερα) Παραγωγή: GoodHeart Productions
Πότε
6 Δεκεμβρίου 2016
Τι ώρα
Δευτέρα και Τρίτη: 21:15 Τετάρτη (λαϊκή απογευματινή): 20:00 Κυριακή: 18:30
Διάλειμμα
Όχι
Εισιτήρια
Κανονικό 15€ Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ομαδικό (άνω των 10 ατόμων) 10€ Λαϊκή απογευματινή 10€ Ανέργων 8€

Μάθε πριν πας

Μια παράσταση του Κώστα Φιλίππογλου βασισμένη στο αυτοβιογραφικό Θεατρικό Μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ.

Η ιδέα για το “Μαύρο Χιόνι- το ημερολόγιο ενός μακαρίτη” γεννήθηκε πριν από 17 χρόνια σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παρίσι. Ο Κώστας Φιλίππογλου, με την ιδιαίτερη αισθητική του, χρησιμοποιεί τις δυνατότητες του σωματικού θεάτρου, για να δημιουργήσει μια ποιητική παράσταση με πηγαίο χιούμορ, έντονες κινηματογραφικές εναλλαγές εικόνων και καταιγιστικό ρυθμό, δίνοντας πνοή σε ένα έργο που αναδεικνύει την καταπίεση και την περιθωριοποίηση που υφίσταται ο καινοτόμος δημιουργός από το κατεστημένο, ο νέος καλλιτέχνης από τους γηραιότερους και ο ανυπεράσπιστος πολίτης από την εξουσία.

Το Θεατρικό Μυθιστόρημα αποτυπώνει με χιούμορ και διαβρωτικό σαρκασμό τη θέση του καλλιτέχνη σ’ ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, εστιάζοντας συγκεκριμένα στην περιπέτεια ενός συγγραφέα μπλεγμένου στα γρανάζια του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας επί Στάλιν. Χάρη στη διεισδυτική γραφή του Μπουλγκάκωφ ανακαλύπτουμε τα περίφημα χαρακτηριστικά του Θεάτρου Τέχνης εκείνης της περιόδου, από τη διαμάχη των Στανισλάβσκι και Νεμίροβιτς- Ντατσένκο και τον άρρητο εμφύλιο στο εσωτερικό του ως τον παραλογισμό της τυπολατρίας και της γραφειοκρατίας που επικρατούσε στο θέατρο κατ’ εικόνα του καθεστώτος. Κι από την εμμονή με τον πειραματισμό– που ο Μπουλγκάκωφ παρωδεί ξεκαρδιστικά– ως την υποχονδριακή ιδιοσυγκρασία του ίδιου του μυθικού δασκάλου και σκηνοθέτη Στανισλάβσκι που επηρέαζε καταλυτικά και τη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού προϊόντος, όπως εν προκειμένω και του έργου που κρίνεται εδώ και το οποίο είναι καταδικασμένο ποτέ να μην ανέβει…