Θέατρο | Παράσταση

Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος, Ο Χρύσα Σπηλιώτη

Id

Τι
Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος, Ο
Πού
VAULT ,
Μελενίκου 26 (Ιερά οδός), Βοτανικός ,
Τηλ.: 2130356472
Συγγραφέας
Χρύσα Σπηλιώτη
Σκηνοθέτης
Αυγουστίνος Ρεμούνδος
Ηθοποιοί
Χρύσα Σπηλιώτη
Συντελεστές
Μουσική: Νικόλαος Μάντζαρος Μουσική επιμέλεια/ Επεξεργασία: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr) Σκηνικά/ Κοστούμια: Τόνια Αβδελοπούλου Χορογραφία: Μάτα Μάρρα Σχεδιασμός Φωτισμού: Βαγγέλης Μούντριχας Βοηθός σκηνοθέτη: Νίνα Ντούνη Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου Video: Νικήτας Χάσκας Αφίσα: Δημήτρης Ζουγκός Παραγωγή: Πολυχώρος Vault
Πότε
14 Οκτωβρίου 2017
Μέχρι Πότε
26 Νοεμβρίου 2017
Τι ώρα
Σάββατο στις 19:15 Κυριακή στις 21:15 Μετά την έναρξη της παράστασης δεν επιτρέπεται η είσοδος στην αίθουσα.
Διάρκεια
70'
Διάλειμμα
Όχι
Εισιτήρια
Γενική είσοδος: 12 ευρώ Μειωμένο: 10 ευρώ Φοιτητές / Μαθητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ) /Συνταξιούχοι Ατέλειες: 5 ευρώ

Μάθε πριν πας

Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος σκηνοθετεί και παρουσιάζει τη Ρεγγίνα Τουρίνη - Μάντζαρου (μητέρα του Νικόλαου Μάντζαρου), μονόλογο που έγραψε και ερμηνεύει η Χρύσα Σπυλιώτη.

Η Ρεγγίνα Μάντζαρου μητέρα του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου συνθέτη του Εθνικού Ύμνου, μας οδηγεί σε μονοπάτια γεμάτα φωτιά. Πάνω στο ηφαίστειο της Γαλλικής και της Ελληνικής επανάστασης. Βρισκόμαστε στην Κέρκυρα, πρωτεύουσα των Ιονίων νήσων όπου εναλλάσσονται οι ξένοι κατακτητές. Οι Επτανήσιοι δεν νιώθουν ακόμα Έλληνες, η κουλτούρα και οι επιρροές είναι καθαρά δυτικές και οι αριστοκράτες συνεργάζονται ποικιλοτρόπως με τον εκάστοτε δυνάστη. Ο Μάντζαρος όχι μόνο ανήκει στην αριστοκρατική τάξη αλλά μετέχει και έμμεσα στις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν γραμματέας του Γενικού Εισαγγελέα του Κράτους που είναι ο πατέρας του. Το ποτάμι όμως τόσο της μουσικής στην οποία αφιερώνεται όσο και των νέων ριζοσπαστικών ιδεών θα τον παρασύρει σε απρόσμενες διαδρομές. Γράφει για πρώτη φορά στην ιστορία ελληνική όπερα, συνδέεται φιλικά με τον Διονύσιο Σολωμό μελοποιεί πάρα πολλά ποιήματά του, ο ένας πλάθει τον άλλον και η εποχή και τους δυο. Φιλόδοξος αρχικά διψάει για καταξίωση, η διεθνής καριέρα τον καλεί μα εκείνος τελικά αρνείται τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Ωδείο της Νάπολης και εργάζεται αποκλειστικά στην Κέρκυρα. Όλη του τη ζωή δηλώνει ερασιτέχνης –γιατί για έναν αριστοκράτη είναι ντροπή να ασχολείται επαγγελματικά με τις Τέχνες- και δεν δέχεται ποτέ χρήματα για τη μουσική. Συνθέτει ασταμάτητα αφήνοντας τεράστιο έργο –σχεδόν άγνωστο στο πλατύ κοινό με εξαίρεση τον Ύμνο. Διδάσκει ακαταπόνητα πλάθοντας καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, δημιουργεί τη Φιλαρμονική ορχήστρα της Κέρκυρας και γίνεται ο πρωτεργάτης της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής.

Γι αυτά και πολλά άλλα μας μιλάει ασθμαίνοντας από πάθος για ζωή και έρωτα μα κυρίως για αγάπη για τον γιο της η μητέρα του Ρεγγίνα. Είναι η πρώτη του δασκάλα στο πιάνο, αυτή που προσπαθεί να σώσει το παιδί της και τον εαυτό της από τη μέγγενη των κοινωνικών περιορισμών και της υποκρισίας που εκφράζει κι επιβάλλει ο  άντρας της Γιάκωβος.  Θα εμφυσήσει στο γιο της χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται αγάπη για τη ζωή και την ελευθερία. «Εγώ το μόνο που κανα ήταν να τον αφήνω λεύτερο να χαίρεται μέχρι τις πατουσίτσες του». Και κατάφερε το σχεδόν ακατόρθωτο. Να δώσει τα εφόδια σ’ έναν αριστοκράτη να γράψει τη μουσική για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων.