ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Θέατρο | Παράσταση

Δούλες, Οι Ζαν Ζενέ

Id

Τι
Δούλες, Οι
Πού
ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ – ΥΠΟΓΕΙΟ,
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα ,
Τηλ.: 210-3228706
Συγγραφέας
Ζαν Ζενέ
Σκηνοθέτης
Μαριάννα Κάλμπαρη
Ηθοποιοί
Κάτια Γέρου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Μαριάννα Κάλμπαρη
Συντελεστές
Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη Συνεργάτης στη Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου Δραματολόγος παράστασης: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου Βοηθός σκηνοθέτη- Εκτέλεση παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου Επεξεργασία ήχου- Β βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Ευστρατίου Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Πότε
22 Φεβρουαρίου 2018
Μέχρι Πότε
1 Απριλίου 2018
Τι ώρα
Τετάρτη & Κυριακή στις 20:00 Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο στις 21:15
Διάρκεια
0'
Διάλειμμα
Όχι
Εισιτήρια
Τετάρτη και Παρασκευή 15 ευρώ/10 ευρώ μειωμένο/8 ανέργων Πέμπτη: 10 ευρώ γενική είσοδος Σάββατο-Κυριακή: 16 ευρώ/ 12 ευρώ μειωμένο και ανέργων

Μάθε πριν πας

Το έργο-μύθος του Ζαν Ζενέ ζωντανεύει και πάλι στη σκηνή του Υπογείου, 50 ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στο ελληνικό κοινό.

Δύο υπηρέτριες καταστρώνουν την εξόντωση της λατρεμένης αλλά και απόλυτα μισητής τους Κυρίας. Τα αφελή σχέδια τους αποτυγχάνουν και στρέφονται εναντίον τους.  

Οι δούλες, είμαστε εμείς. Με τα μικρά και μεγάλα μας όνειρα, τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους, την απελπισμένη ανάγκη μας να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα, να φαντασιωνόμαστε μια άλλη ζωή από αυτή που ζούμε. Εμείς που ζηλεύουμε αυτό που δεν έχουμε και βασανιζόμαστε γιατί ξέρουμε ότι δε θα το αποκτήσουμε ποτέ. Εμείς που νιώθουμε φόβο, μίσος αλλά και λατρεία απέναντι στην εξουσία. Εμείς που δεν τολμάμε να ζήσουμε αληθινά.

Οι Δούλες είναι οι αντι-ηρωΐδες της τραγωδίας των ημερών μας. Και η Κυρία τους είναι η φτηνή θεά που ορίζει τη μοίρα τους. Που σκηνοθετεί τη ζωή τους. Καμμία μεγαλειώδης κάθαρση σε αυτή τη σύγχρονη τραγι-κωμωδία.  Ανθρώπινες στιγμές μόνο. Σκληρές, τρυφερές, αστείες, βίαιες, συγκινητικές. Και πάνω απ΄όλα, μια βαθιά ανάγκη για «παιχνίδι» μέχρι τελικής πτώσης. Αυτή την ανάγκη που κινεί το ίδιο το θέατρο και κρατά ζωντανή την επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε αυτό είτε ως δημιουργοί, είτε ως κοινό. Αναζητώντας αυτό το «κάτι» που η ζωή επιμένει να μας κρύβει.