ΠΕΜΠΤΗ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Εικαστικά | Είδα...

Το περίστροφο του Καρυωτάκη και τα ελληνικά Νόμπελ «στριμωγμένα» σε μία έκθεση 05 Φεβρουαρίου 2019

Τα συν και τα πλην της Πινακοθήκης Γκίκα.

Στην πολυώροφη Πινακοθήκη Γκίκα (του Μουσείου Μπενάκη), στην Κριεζιώτου 3, στο κέντρο της Αθήνας, φιλοξενείται κάτι πολύ σημαντικό. Δεν αναφέρομαι μόνο στο θαυμάσιας αισθητικής σπίτι και στο εργαστήριο του Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα που βρίσκονται στα τελευταία πατώματα, αλλά και στην ιστορία της νεότερης ελληνικής δημιουργίας, από την Μικρασιατική καταστροφή έως τις παραμονές της δικτατορίας του 1967, που παρουσιάζεται σε όλους τους υπόλοιπους ορόφους.

Είχα πρωτοπάει το 2012 που είχε εγκαινιαστεί το μουσείο, τα εκθέματα όμως είναι τόσο πολλά που ήθελα να επιστρέψω για να τα δω πιο προσεκτικά. Το έκανα τις προάλλες για να επιβεβαιώσω, αρχίζοντας από τα θετικά, πως πράγματι τα εκθέματα είναι εντυπωσιακά πολλά! Και πως στο μουσείο αυτό που βρίσκεται ακόμα και το περίστροφο με το οποίο αυτοκτόνησε ο Κώστας Καρυωτάκης, ή τα Νομπέλ του Οδυσσέα Ελύτη και του Γιώργου Σεφέρη και το Βραβείο Λένιν του Γιάννη Ρίτσου, πρέπει να το επισκεφθούν όλοι οι Έλληνες. Γιατί θα μάθουν πολλά πράγματα, πράγματα ουσιαστικά, που θα τους κάνουν να νιώσουν υπερήφανοι για την καταγωγή τους.
Πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, χειρόγραφα, φωτογραφίες, σπάνιες εκδόσεις, προσωπικά αντικείμενα σημαντικών προσωπικοτήτων των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, αλληλογραφίες καλλιτεχνών και πνευματικών ανθρώπων… Όλα αυτά προσκαλούν τον επισκέπτη σε ένα ταξίδι στον κόσμο των ιδεών του 20ου αιώνα αλλά και στην ελληνικότητα.
Είναι ανεκτίμητη η συλλογή που φιλοξενείται, όμως: Είναι όλα το εκθέματα τόσο στριμωγμένα, τόσο κακά παρουσιασμένα, μέσα σε παλιομοδίτικες βιτρίνες, τόσο άσχημα φωτισμένα, που δεν μπορείς να τα ευχαριστηθείς. Μια τέτοια έκθεση ήθελε περισσότερο χώρο και σίγουρα άλλο τρόπο παρουσίασης. Και είναι πραγματικά κρίμα που έτσι όπως παρουσιάζονται οι κορυφαίες προσωπικότητες του πνεύματος και της επιστήμης που γέννησε η Ελλάδα δεν μπορούν να «μιλήσουν» και στο ξένο επισκέπτη.

Με ένα πιο σύγχρονο στήσιμο η μοναδική αυτή συλλογή θα μπορούσε να απευθυνθεί και στους τουρίστες μας. Αυτή τη στιγμή αφορά μόνο όσους γνωρίζουμε ποιος ήταν ο Σπαθάρης, ποιος ο Βαμβακάρης, ποια η Σωτηρίου, ποιος ο Μπαστιάς, ποιοι ο Βασιλείου, ο Μόραλης και ο Τσαρούχης…
Στα αρνητικά και το αρκετά τσουχτερό εισιτήριο, καθώς η γενική είσοδος στοιχίζει 9 ευρώ, ενώ αν θέλεις να δεις και τη (θαυμάσια) περιοδική έκθεση φωτογραφίας του Alexander Lamont Henderson που φιλοξενείται στο ισόγειο πρέπει να πληρώσεις επιπλέον 7 ευρώ -η αλήθεια είναι πως από κάπου πρέπει να συγκεντρώσει πόρους και το Μπενάκη! Στα θετικά το ευγενέστατο προσωπικό. Όμως, δεν κρύβω πως έφυγα με ένα «κρίμα» στο στόμα μου. Κρίμα που δεν τοποθετήθηκαν τα εκατοντάδες εκθέματα με πιο ευφάνταστο τρόπο. Κρίμα που, πρωί Σαββάτου, στους πέντε ορόφους του μουσείου ήμασταν, δύο μόνο επισκέπτες.

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ginaika_zografiki Είδα: την έκθεση «Άρωμα Γυναίκας» στο Ίδρυμα Θεοχαράκη Η αποθέωση της γυναίκας σε μία έκθεση. Main_original_slider Είδα: την έκθεση «Από την απαγορευμένη πόλη: Αυτοκρατορικά διαμερίσματα του Qianlong» Κινέζικη κομψότητα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Main_1989_sept_aigina_fot_tazedaki_fakd_koutaa_014 Είδα: την αναδρομική έκθεση του Γιάννη Μόραλη: Τέχνη που συγκινεί και «θεραπεύει» Στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς. Main_slider Είδα: τις «Αμέτρητες όψεις του Ωραίου» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Η αποθέωση της ομορφιάς σε μία έκθεση. Main_ethniko-arxaiologiko-mouseio Τα πλην (και τα συν) του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Μια ακόμα επίσκεψη στο σημαντικότερο μουσείο της Ελλάδας (και όλου του κόσμου) και τα συμπεράσματά μας από αυτή.
#load_content_with_ajax