ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Βιβλίο | Πρόσωπα

Οσα μας άφησε ο Σταν Λι 15 Νοεμβρίου 2018

Ο θάνατος του 95αχρονου κομίστα Σταν Λι προκάλεσε τσουνάμι θλίψης και δακρύων σε όλο τον κόσμο. Αντιδράσαμε και πάλι υπερβολικά;

Εύκολα στήνουμε στα social media κηδείες και μνημόσυνα, θρηνώντας δια των αναρτήσεών μας δικούς μας ανθρώπους αλλά και αγαπημένους ηθοποιούς, τραγουδιστές, συγγραφείς που εγκαταλείπουν τον μάταιο ετούτο κόσμο. Η αλήθεια είναι πως καμιά φορά το παρακάνουμε, πως ο κοπετός για όλους αυτούς τους αγνώστους (στην πραγματικότητα) ενίοτε αρχίζει να μοιάζει με κωμωδία. Την έχουμε την υπερβολή στο αίμα μας, αυτή τη φορά όμως ο θρήνος δεν αφορούσε μόνο τους εν Ελλάδι χρήστες του Internet, ήταν διεθνής: Ο θάνατος του 95αχρονου κομίστα Σταν Λι προκάλεσε τσουνάμι θλίψης και δακρύων σε όλο τον κόσμο. Αντιδράσαμε και πάλι υπερβολικά;

Και όμως, αυτή τη φορά είχε κάτι βαθιά συγκινητικό και ειλικρινές η θλίψη. Γιατί, κλαίγοντας για τον «πατέρα» του Σπάιντερμαν, του Απίθανου Χαλκ, των Avengers και των X-Men κλάψαμε και για το τέλος μιας εποχής, για τα δικά μας νιάτα, τα οποία ο Σταν Λι είχε πλουτίσει με χρώματα, με δράση, με τα απίθανα «παραμύθια» του. Είχες ξαφνικά την αίσθηση μιας ενηλικίωσης σχεδόν βίαιης. Ενιωσες, πως τώρα που δεν υπήρχε ο Λι, δεν μπορούσες και εσύ να είσαι παιδί, έστω εκείνες τις ώρες που προσπαθούσες να αποδράσεις από την πραγματικότητα ταξιδεύοντας με τη φαντασία σου. Ταξιδεύοντας και με τη μνήμη σου, πίσω στα χρόνια που έτρεχες για να αγοράσεις κόμιξ με το χαρτζιλίκι σου, κρυφά από τη μαμά σου που επέμενε «πρώτα θα διαβάσεις τα μαθήματά σου!».

Αλλοι διάβαζαν πρώτα τα μαθήματά τους, άλλοι μετά, άλλοι δεν τα διάβαζαν καθόλου. Οι υπερήρωες πάντως ήταν πάντα εκεί, πάνω από τα καλά παιδιά, αλλά και πάνω από τα… παλιόπαιδα που πάλι θα πήγαιναν αδιάβαστα στο μάθημα, για να τους θυμίζουν πως η ζωή είναι κάτι πολύ πιο χρωματιστό και περιπετειώδες, κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από εκείνο που ζούσαν. ΄Η μάλλον, πως όσο γκρίζα και πληκτική και αν είναι η ζωή σου (γιατί οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώνοντας, στα ίδια και τα ίδια μείναμε, ποτέ δεν κάναμε την επανάσταση που ονειρευόμασταν) πάντα υπάρχουν τα χρωματιστά παραμύθια για να την κάνουν πιο υποφερτή.

Τα παραμύθια τελείωσαν. Και αυτό το ξέραμε, αλλά τώρα, με το θάνατο του Λι, ξαφνικά αισθανθήκαμε πως τελείωσαν για τα καλά. Και γι΄αυτό κλάψαμε. Όμως, οι υπερήρωες δεν πεθαίνουν. Οι ιστορίες που μας μεγάλωσαν πάντα θα «επιστρέφουν» για να μας νανουρίζουν μετά από μια δύσκολη μέρα. Γι΄αυτό θα ευγνωμονούμε πάντα τον παππού Λι.

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Ο μοναδικός κύριος Μάνος Ένας πνευματικός άνθρωπος, ένας ποιητής με καρδιά λαϊκή που μπόρεσε να κρατήσει τις αποστάσεις του από όλα τα «πηγαδάκια», τις μόδες, τα κλισέ ή τους τίτλους που του απέδιδαν. Main_dsc01333 Η ανέφικτη (;) ευτυχία της σύγχρονης γυναίκας Η Κατερίνα Μανανεδάκη μιλά στο www.tospirto.net Main_slider Ο «Χάρτινος έρωτας» της Ζοέλ Λοπινό Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Main_slider Ο Γιάννης Σκαραγκάς και η «λαχτάρα που περίσσεψε από χτες...» «Η ηρωίδα της ιστορίας πεισμώνει μέσα σε έναν αντρικό κόσμο». Main_slider Η Παναγιώτα Παρασκευοπούλου και η «Ζωή της, τη δεύτερη φορά» Η συγγραφέας μιλά στο www.tospirto.net
#load_content_with_ajax