Βιβλίο | Πρόσωπα

Οσα μας άφησε ο Σταν Λι 15 Νοεμβρίου 2018

Ο θάνατος του 95αχρονου κομίστα Σταν Λι προκάλεσε τσουνάμι θλίψης και δακρύων σε όλο τον κόσμο. Αντιδράσαμε και πάλι υπερβολικά;

Εύκολα στήνουμε στα social media κηδείες και μνημόσυνα, θρηνώντας δια των αναρτήσεών μας δικούς μας ανθρώπους αλλά και αγαπημένους ηθοποιούς, τραγουδιστές, συγγραφείς που εγκαταλείπουν τον μάταιο ετούτο κόσμο. Η αλήθεια είναι πως καμιά φορά το παρακάνουμε, πως ο κοπετός για όλους αυτούς τους αγνώστους (στην πραγματικότητα) ενίοτε αρχίζει να μοιάζει με κωμωδία. Την έχουμε την υπερβολή στο αίμα μας, αυτή τη φορά όμως ο θρήνος δεν αφορούσε μόνο τους εν Ελλάδι χρήστες του Internet, ήταν διεθνής: Ο θάνατος του 95αχρονου κομίστα Σταν Λι προκάλεσε τσουνάμι θλίψης και δακρύων σε όλο τον κόσμο. Αντιδράσαμε και πάλι υπερβολικά;

Και όμως, αυτή τη φορά είχε κάτι βαθιά συγκινητικό και ειλικρινές η θλίψη. Γιατί, κλαίγοντας για τον «πατέρα» του Σπάιντερμαν, του Απίθανου Χαλκ, των Avengers και των X-Men κλάψαμε και για το τέλος μιας εποχής, για τα δικά μας νιάτα, τα οποία ο Σταν Λι είχε πλουτίσει με χρώματα, με δράση, με τα απίθανα «παραμύθια» του. Είχες ξαφνικά την αίσθηση μιας ενηλικίωσης σχεδόν βίαιης. Ενιωσες, πως τώρα που δεν υπήρχε ο Λι, δεν μπορούσες και εσύ να είσαι παιδί, έστω εκείνες τις ώρες που προσπαθούσες να αποδράσεις από την πραγματικότητα ταξιδεύοντας με τη φαντασία σου. Ταξιδεύοντας και με τη μνήμη σου, πίσω στα χρόνια που έτρεχες για να αγοράσεις κόμιξ με το χαρτζιλίκι σου, κρυφά από τη μαμά σου που επέμενε «πρώτα θα διαβάσεις τα μαθήματά σου!».

Αλλοι διάβαζαν πρώτα τα μαθήματά τους, άλλοι μετά, άλλοι δεν τα διάβαζαν καθόλου. Οι υπερήρωες πάντως ήταν πάντα εκεί, πάνω από τα καλά παιδιά, αλλά και πάνω από τα… παλιόπαιδα που πάλι θα πήγαιναν αδιάβαστα στο μάθημα, για να τους θυμίζουν πως η ζωή είναι κάτι πολύ πιο χρωματιστό και περιπετειώδες, κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από εκείνο που ζούσαν. ΄Η μάλλον, πως όσο γκρίζα και πληκτική και αν είναι η ζωή σου (γιατί οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώνοντας, στα ίδια και τα ίδια μείναμε, ποτέ δεν κάναμε την επανάσταση που ονειρευόμασταν) πάντα υπάρχουν τα χρωματιστά παραμύθια για να την κάνουν πιο υποφερτή.

Τα παραμύθια τελείωσαν. Και αυτό το ξέραμε, αλλά τώρα, με το θάνατο του Λι, ξαφνικά αισθανθήκαμε πως τελείωσαν για τα καλά. Και γι΄αυτό κλάψαμε. Όμως, οι υπερήρωες δεν πεθαίνουν. Οι ιστορίες που μας μεγάλωσαν πάντα θα «επιστρέφουν» για να μας νανουρίζουν μετά από μια δύσκολη μέρα. Γι΄αυτό θα ευγνωμονούμε πάντα τον παππού Λι.

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Οδυσσέας Ελύτης: Είκοσι τρία χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου νομπελίστα Η ποίησή του μας συγκινεί πάντα και μας θυμίζει την αξία του να είσαι Έλληνας. Main_tsekouras Ένα βιβλίο σαν σπίτι χωρίς… «Πόρτα» O Δημήτρης Τσεκούρας ολοκληρώνει ουσιαστικά με την «Πόρτα» μία άτυπη τριλογία. Main_slider Ιχνηλατώντας τα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής στην «Αίτνα» Ο συγγραφέας Φώτης Βλαστός μιλά στο www.tospirto.net Main_mara_xwmatidh_by_alexandros_iwannidhs_3 Ένας Φόνος με ενδεχόμενο Βλακείας Η συγγραφέας του βιβλίου Μάρα Χωματίδη μιλά στο www.tospirto.net. Main_chryssikopoulos_s_(1) Ο Νίκος Χρυσικόπουλος μάς «ταξιδεύει» στο Λονδίνο Η 2η ποιητική συλλογή του από την Μικρή Αρκτο. Main_1 Ο Γιώργος Δεπάστας και η «Στέλλα» του Γκαίτε Το έργο κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα από την Κάππα εκδοτική σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα.
#load_content_with_ajax