Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Εγωιστής Γίγαντας , 2014 (The Selfish Giant)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κλίο Μπάρναρντ
Σενάριο
Κλίο Μπάρναρντ
Πρωταγωνιστούν
Κόνερ Τσάπμαν, Σον Τόμας, Σον Γκίλντερ, Ρεμπέκα Μάνλι, Σιβόν Φίνεραν
Διάρκεια
91
Χώρα
Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
(Μελό)Δραμα
Πρεμιέρα
13 Φεβρουαρίου 2014

Απερίγραπτα ρεαλιστική και ταυτόχρονα ποιητική απεικόνιση της κοινωνικο-οικονομικά ρημαγμένης βορειοανατολικής Αγγλίας μέσα από τη μικρή, τραγική ιστορία δυο 13χρονων αγοριών. Εξαιρετικό σινεμά, αλλά όχι για όλους.

Η δεύτερη μόλις ταινία της αγγλίδας σκηνοθέτιδας επιστρέφει (όπως και το παρθενικό της ημιντοκιμενταρίστικο «Arbor») στο γενέθλιο Μπράντφορντ. Μια πόλη που –στις παρυφές της, τουλάχιστον– ποτίζει, μαζί με την ασταμάτητη ψιλή βροχή, με απόγνωση, ανεργία και ανύπαρκτες προοπτικές τις ζωές των κατοίκων της. Θα παρακολουθήσουμε την ιστορία του υπερκινητικού (παίρνει φάρμακα λόγω αυτού του συνδρόμου) Άρμπορ (Τσάπμαν), ενός 13χρονου με εξαφανισμένο πατέρα, ναρκομανή μεγάλο αδελφό και μια μάνα (Μάνλι) που προσπαθεί να δώσει όση στοργή της απομένει στον δύσκολο Άρμπορ. Ο μικρός είναι αυθάδης, νευρόσπαστο, τον διώχνουν από το σχολείο, τσακώνεται με όλους. Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίον έχει ζεστή σχέση ο Άρμπορ είναι ο Σούφτι (Τόμας), ένας χοντρούλης, χαμηλότονος 13άρης που λατρεύει τα άλογα και προέρχεται από ένα εξίσου προβληματικό σπιτικό. Μέσα στα πρώτα 10 λεπτά της ταινίας, το βρισίδι, η σκαιότητα και ο θρίαμβος του κοινωνικού αποκλεισμού κυριαρχούν. Περιέργως πως, όμως, δεν σου πιάνεται η ψυχή. Ίσως διότι η Μπάρναρντ σοφά εναλλάσσει την ανθρώπινη αγριότητα με γαλήνια, μακρόσυρτα μονοπλάνα που αποτυπώνουν την αρχέγονη ομορφιά της αγγλικής φύσης –άλογα, πρόβατα, χορτάρια– που συνεχίζει αμέριμνα στο δικό της σκοπό. 

Σε μια προσπάθεια να βγάλουν κάνα λεφτό –που κι οι δυο οικογένειές τους το χρειάζονται τρελά– τα δυο παιδιά αρχίζουν να μαζεύουν μεταλλικά αντικείμενα από τους αυτοσχέδιους σκουπιδότοπους και τα ερείπια που βρίθουν στον περίγυρό τους, και πάνε και τα πουλάνε στον αψίκορο και βικτωριανά ανάλγητο Κίτεν (Γκίλντερ), τον ιδιοκτήτη μιας ζοφερής μάντρας σκραπ. Στην αρχή, ο Κίτεν είναι το ίδιο απότομος απέναντι και στα δυο πιτσιρίκια. Όταν, όμως, θα προσεταιριστεί κάπως τον μειλίχιο Σουίφτι, με σκοπό να τον βάλει να του «τρέξει» το μόνιππο που κατεβάζει σε αυτοσχέδιους, παράνομους αγώνες (καταμεσίς του επαρχιακού δρόμου, εξαιρετική σκηνή), η φιλία των δυο παιδιών θα κλονιστεί. Και λίγο αργότερα –σε μια μεγαλειώδη μα εντελώς λιτή σεκάνς στους νυχτερινούς αγρούς του Γιόρκσιρ– θα έρθει και η τραγωδία… Και τότε, ο Άρμπορ θα εκραγεί. 

Η ταινία της Μπάρναρντ δανείζεται τον τίτλο από το ομώνυμο διήγημα του Όσκαρ Ουάιλντ. Κι ενώ δεν ακολουθεί, βέβαια, ούτε την πλοκή, ούτε το χριστιανικό «δίδαγμα» του λογοτεχνήματος, μιλάει κι εκείνη για μεταμέλεια. Και για χαμένες ευκαιρίες. Ο δικός της «Γίγαντας» συνδυάζει κάτι από σύγχρονο Χάκλμπερι Φιν με τον κοινωνικό ρεαλισμό του Λόουτς και την ποίηση του ρώσικου σινεμά. Και δίπλα στην εξαιρετική φωτογραφία του Μάικ Έλι (υπέροχες νυχτερινές λήψεις, εύγλωττα κοντινά, τοπία λες και βγήκαν από πίνακα), η ταινία διαθέτει, βέβαια, κι έναν άλλον άπαιχτο άσο στο ρυπαρό μανίκι της: την απίστευτη ερμηνεία των δυο μικρών πρωταγωνιστών, που δεν έχουν ξαναπαίξει, λέει, ποτέ στη ζωή τους. Μια ταινία υπέροχα γραμμένη (δεν υπάρχει φράση που εκστομίζεται και δεν είναι 100% αληθινή) με στιβαρή σκηνοθεσία και ζοφερό θέμα. Μια ταινία άξια θαυμασμού, που σίγουρα δεν είναι για όλους.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες