Κινηματογράφος | Ταινίες

Διασταυρούμενες Ζωές , 2013 (Krugovi)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σρντάν Γκολούμποβιτς
Σενάριο
Μελίνα Πότα Κόλγιεβιτς, Σρντάν Γκολούμποβιτς
Πρωταγωνιστούν
Λέον Λούτσεβ, Νεμπόισα Γκλόγκοβατς, Βουκ Κόστις, Αλεξάνταρ Μπέρτσεκ, Χριστίνα Πόποβιτς
Διάρκεια
112
Χώρα
Σερβία, Γερμανία, Γαλλία, Σλοβενία, Κροατία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
24 Απριλίου 2014

Στον μονίμως ακανθώδη απόηχο του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου, η ζωή παίζει αδυσώπητα παιχνίδια με τους τσακισμένους επιζήσαντες… Νατουραλιστικές ερμηνείες, εξαιρετική φωτογραφία, στιβαρή σκηνοθεσία και μια κορύφωση συγκλονιστική.

Εν έτει 1993, μεσούντος του βοσνιακού πολέμου, τρεις σέρβοι στρατιώτες ξυλοφορτώνουν στην τοπική πλατεία τον μουσουλμάνο-βόσνιο περιπτερά, επειδή, κατά πώς τους λέει, έχει ξεμείνει από τσιγάρα. Την τελευταία στιγμή, παρεμβαίνει και τον σώζει ο Μάρκο (Κόστις), επίσης σέρβος στρατιώτης. Η  οργή των τριών στρέφεται προς τον συνάδελφο… Το φλασμπάκ τελειώνει με ηθελημένη ασάφεια: τον αποτέλειωσαν ή όχι τον συμπολεμιστή τους οι τρεις Σέρβοι; Μετάβαση στο 2005. Η πρώην Γιουγκοσλαβία, στα εξ ων συνετέθη. Και οι πληγές του πολέμου να χαίνουν ακόμα. Ο Χάρις (Λούτσεβ), ο περιπτεράς του επεισοδίου, ζει στη Γερμανία, παντρεμένος με ντόπια και με δυο παιδιά που μεγαλώνουν αρκούντως… γερμανικά. Μια μέρα, αίφνης, δέχεται την επίσκεψη της Νάντια (Πόποβιτς), της πρώην φιλενάδας του Μάρκο. Μαζί της, κι ο μικρός γιος της, αφού η στρεσαρισμένη μάνα αναζητά καταφύγιο από τον διαζευγμένο, βίαιο σύζυγό της. Ο Χάρις τη βοηθάει. Πίσω στη Βοσνία, ο Ράνκο (Μπέρτσεκ), ο βλοσυρός χήρος πατέρας του «νεκρού» Μάρκο, δέχεται στη δούλεψή του τον έφηβο γιο ενός από τους τρεις φαντάρους που ευθύνονται για την απώλεια του γιου του… Ενώ ταυτόχρονα, στο Βελιγράδι, ο «εμπνευστής» του ξύλου του ΄93, σοβαρά τραυματισμένος σε τροχαίο, βρίσκεται στα χέρια του χειρούργου Νεμπόισα (Γκλόγκοβατς), φίλου του Μάρκο και αυτόπτη μάρτυρα του ξυλοδαρμού…
Ναι, καίτοι βασίζεται, λέει, σε πραγματικά γεγονότα, το στόρι παραέχει δραματικές συμπτώσεις. Αλλά είναι οι ηθελημένοι, ομόκεντροι «Κύκλοι» του πρωτότυπου τίτλου… Εκτός αυτού, οι συμπτώσεις και το σεναριακό δια ταύτα ελάχιστα ενδιαφέρουν.  Διότι ο Γκολούμποβιτς, με την αρωγή της εξαιρετικής φωτογραφίας του Αλεξάνταρ Ίλιτς, στήνει τόσο αριστοτεχνικά την αφήγησή του, που κυριολεκτικά, όταν έρχεται το τελευταίο 10λεπτο της απόλυτης δραματικής κορύφωσης, σε καθηλώνει. Ο αγέλαστος, ράθυμος ρυθμός όλου του προηγούμενου φιλμ –που διαισθάνεσαι, μολαταύτα, ότι «φορτώνει» κατατείνοντας προς μια αποφόρτιση– έρχεται και εκρήγνυται κανονικά. Λίγο μετά από έναν ακόμη ξυλοδαρμό, αυτή τη φορά σε ένα διαμέρισμα μιας εργατικής πολυκατοικίας στη Γερμανία… Πραγματικά, αυτά τα τελευταία λεπτά της ταινίας και ο υπόκωφος τρόπος με τον οποίον ο Γκολούμποβιτς σε οδηγεί έως εκεί, είναι όλα τα λεφτά! Το δε τελικό πλάνο, με τη νοερή επιστροφή στην πλατεία του ’93 και το κορμί του στρατιώτη Μάρκο, φιλμαρισμένο από ψηλά, να κείται καταμεσίς της, έρχεται και κλείνει ακόμη μια φορά τους συγκλονιστικούς «Κύκλους» του σέρβου σκηνοθέτη.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες