Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο μικρός Νικόλας πάει διακοπές , 2014 (Les vacances du petit Nicolas)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λορόν Τιράρ
Σενάριο
Λορόν Τιράρ, Γκρεγκουάρ Βινιερόν
Πρωταγωνιστούν
Ματεό Μπουασελιέ, Βαλερί Λεμερσιέ, Καντ Μεράρ, Ντομινίκ Λαβανάν, Φρανσουά-Ξαβιέ Ντεμεζόν, Μπουλί Λανέρ
Διάρκεια
97
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Κομεντί
Πρεμιέρα
02 Οκτωβρίου 2014

Λιγότερο αστεία από την πρώτη διδάξασα, λιγότερο εστιασμένη στον μικρό Νικόλα (και περισσότερο στον μπαμπά του), η ταινία αποπνέει πιστά έντονη εσάνς του ’60 –πράγμα και καλό και κακό…

Με έναν τρόπο ανεξήγητα μαγικό, τα βιβλία των Γκοσινί-Σεμπέ με τις περιπέτειες του μικρού Νικόλα παραμένουν αγέραστα κι ευθύβολα, ακόμη κι όταν διαβάζονται από ένα σημερινό παιδί (εμμ, και τη μαμά του…), μισό αιώνα αφότου γράφτηκαν. Πράμα που, δυστυχώς, δεν μπορεί να πει κανείς για αυτή τη δεύτερη σινετσάρκα του μικρού ήρωα… Αναντίρρητα η ταινία του Τιράρ αναπλάθει με καρικατουρίστικη πιστότητα και τρυφεράδα τη δεκαετία που στη Γαλλία κορυφώθηκε με το Μάη του ’68: θρυλικά μοντέλα της Simca και της Peugeot (και τα πρώτα μποτιλιαρίσματα), ρούχα-φετίχ της τότε μοδός, βαλίτσες κι αντικείμενα, ασχολίες και συμπεριφορές, όλα είναι τόσο σίξτις! Και αναδεικνύονται περίφημα από τις παλ κιτρινο-μπλε αποχρώσεις του διευθυντή φωτογραφίας, Ντενί Ρουντέν, θυμίζοντας όντως τις καρτ-ποστάλ εποχής που εύστοχα υπηρετούν το ζενερίκ των τίτλων. Το πρόβλημα είναι πως και η αφήγηση και ο ρυθμός είναι εντελώς σίξτις. Δηλαδή, οριακά περιμένεις τον… Κωνσταντάρα με ριγέ μαγιό να κάνει γυμναστικές στην παραλία, όπου παίζει ο μικρός Νικόλας. Κι είναι κι εκείνη η κατάχρηση της «επεξηγηματικής» μουσικής επένδυσης που σε γυρίζει ντουγρού σε βέκιες σινεματικές μέρες…
Θεωρητικά, παρακολουθούμε τον Νικόλα (γλυκιά φατσούλα ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπουασελιέ) στις καλοκαιρινές διακοπές του παρα ‘θιν αλός. Και όντως τον  βλέπουμε (και τον ακούμε σε απανωτά voice over) σε διάφορες φάσεις με άλλους πέντε μπόμπιρες –και μ’ ένα κοριτσάκι με γουρλωμένα μάτια (που δίνει αφορμή και για μια σκηνή, η οποία κλείνει το μάτι στη «Λάμψη» του Κιούμπρικ). Πρακτικά, όμως, παρακολουθούμε περισσότερο τον μπαμπά του ήρωα (Μεράρ), καθώς προσπαθεί να ανακτήσει τη χαμένη ανδρική του πυγμή, έχοντας δίπλα του τη γυναίκα του (Λεμερσιέ, πολύ καλή) και την πεθερά (Λαβανάν). Κι ενώ υπάρχουν ιδέες (η μαμά, που γίνεται ερήμην της μούσα ενός ιταλιάνου σινεπαραγωγού, η νεαρή γερμανίδα τουρίστρια με το ελευθεριάζον πνεύμα κλπ) όλα παραμένουν ρηχά και «ενδεικτικά». Σαν τις καρτ-ποστάλ, ένα πράμα…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες