Κινηματογράφος | Ταινίες

Ida , 2014 (Ida)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάβελ Παβλικόφσκι
Σενάριο
Ρεμπέκα Λάνκιεβιτς, Πάβελ Παβλικόφσκι
Πρωταγωνιστούν
Άγκατα Κουλέζα, Άγκατα Τρεμπουχόφσκα, Νταβίντ Ογκρόντνικ, Χαλίνα Σκοζίνσκα, Τζοάνα Κούλιγκ
Διάρκεια
82
Χώρα
Πολωνία, Γαλλία, Δανία, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δράμα Α/Μ
Πρεμιέρα
30 Οκτωβρίου 2014

Αισθητικά πανέμορφη και ιστορικά οδυνηρή, η ταινία του Παβλικόφσκι παρακολουθεί το ταξίδι αυτογνωσίας δυο Εβραίων γυναικών στην Πολωνία του 1962. Αλλά ο ακαδημαϊκός φορμαλισμός του φιλμ κουράζει.

Η Άνα (Τρεμπουχόφσκα), μια νεαρή ορφανή μαθήτρια-καλόγρια, μαθαίνει, λίγο πριν τη «ορκωμοσία» της, ότι ονομάζεται Ίντα Λέμπενσταϊν και είναι κόρη Πολωνών Εβραίων που δολοφονήθηκαν επί ναζισμού. Μαζί με τη μέχρι τούδε άγνωστή της, Βάντα (Κουλέζα, εξαιρετική) –την ώριμη, θεριακλού και ηθικά αχαλίνωτη αδελφή της μάνας της που τυγχάνει σκληρή δικαστής του σταλινικού παρελθόντος της χώρας– η Ίντα θα αρχίσει να ψάχνει τους δολοφόνους και τον τάφο των δικών τους. Κι αυτή η αναζήτηση περπατημένης θείας και άσπιλης ανεψιάς θα φέρει τις δυο γυναίκες αντιμέτωπες με το τραυματικό παρελθόν και το αναδυόμενο το  παρόν της χώρας, με την ηθικο-θρησκευτική αντίστιξη μεταξύ αγνότητας και ακολασίας, αλλά και με τους κατάδικούς τους οικογενειακούς δαίμονες. Πλησιάζοντας προς το τέλος, δυο λιγότερο ή περισσότερο αναπάντεχες εξελίξεις του στόρι φέρνουν τη μεν Βάντα φάτσα-κάρτα με το υπαρξιακό της, τη δε όμορφη νεαρή καλόγρια στην παστάδα της λαγνείας…
Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, με το τετράγωνο καδράρισμα του κλασικού κινηματογράφου και αισθητικά υπέροχα πλάνα, (συχνά από ψηλά, η εναρκτήρια σεκάνς με τέσσερις νεαρές καλόγριες που μεταφέρουν ξύλινο Εσταυρωμένο πάνω στο χιόνι είναι καταπληκτική), η πρώτη «πολωνική» ταινία του Παβλικόφσκι είναι σκέτο ποίημα. Αλλά μόνο οπτικά. Κατά τα άλλα, το στόρι ξεδιπλώνεται αργά, ακαδημαϊκά και αρκούντως «γκονταρικά», ενώ το εξαιρετικό φυζίκ της κοκκινομάλλας πρωταγωνίστριας δεν σιγοντάρεται από ανάλογη υποκριτική ευστοχία. Συγχρόνως, με εξαίρεση την τελευταία σκηνή, στο φιλμ ακούγονται μόνο «φυσικές» μουσικές (ενός κλαμπ, ενός δίσκου βινυλίου –μέχρι και το «Con 24.000 baci» του Αντριάνο Τσελεντάνο), αλλά και αρκετές καλογραμμένες αλήθειες –«Κοίτα μην πας στους τάφους τους και ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει Θεός», πετάει η θεία στην εκκολαπτόμενη καλόγρια-ανεψιά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες