Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο νόμος της αγοράς , 2015 (La loi du marchι)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στεφάν Μπριζέ
Σενάριο
Στεφάν Μπριζέ, Ολιβιέ Γκορς
Πρωταγωνιστούν
Βανσέν Λιντόν, Ιβ Ορί, Καρίν ντε Μιρμπέκ, Ματιέ Σαλέρ, Ξαβιέ Ματιέ, Πολ Πορτολός
Διάρκεια
93
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
15 Οκτωβρίου 2015

Η απόλυση ενός εργάτη μετά από δυόμιση δεκαετίες, οι προσπάθειες για επιβίωση και τα ηθικά ζητήματα που εγείρει η νέα θέση εργασίας σε μια νατουραλιστική μα υποδόρια συγκλονιστική γραφή.

Δίνεις σε έναν σταρ του γαλλικού σινεμά έναν ρόλο κόντρα σε πολλά από αυτά που έχει κάνει 30 χρόνια τώρα, τον περιβάλλεις με ερασιτέχνες ηθοποιούς (πολλοί από τους οποίους παίζουν στην ταινία αυτό που είναι και στην πραγματική ζωή) και κινηματογραφείς το όλον μέσα από την κάμερα ενός 30χρονου διευθυντή φωτογραφίας που έχει ασχοληθεί μόνο με το ντοκιμαντέρ. Κι έχεις, βέβαια, κι ένα θέμα-φωτιά, που αφορά, άμεσα ή έμμεσα, την πλειονότητα των σημερινών ανθρώπων: την ανεργία. Και τις ανεξέλεγκτες και εκμαυλιστικές, λέει ο Μπριζέ, συνέπειές της πάνω στο άτομο. Υιοθετώντας ακόμη μια φορά τον ρεαλισμό των αδελφών Νταρντέν –αλλά προεκτείνοντάς τον εντυπωσιακά, κυρίως μέσα από την αεικίνητη, «χειροκίνητη» φωτογραφία του ντοκιμαντερίστα Ερίκ Ντιμόν– ο Μπριζέ μάς συστήνει τον Τιερί (Λιντόν, εξαιρετικός και με το βραβείο ερμηνείας των Καννών), έναν 50-φεύγα εργάτη που απολύεται χωρίς πολλά-πολλά μετά από 25 χρόνια εργασίας στην ίδια εταιρεία. Παρά τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και την αδιέξοδη αναζήτηση μιας άλλης, οποιασδήποτε δουλειάς για πολλούς μήνες, ο Τιερί έχει ως συναισθηματικό αποκούμπι την μικρή, πυρηνική οικογένειά του. Η σκηνή όπου ο Λιντόν, στο μικροσκοπικό διαμέρισμα, χορεύει ροκ-εν-ρολ με την σύζυγο (ντε Μιρμπέκ) και τον διανοητικά ελλιπή έφηβο γιο είναι καταπληκτική… Μα κι όταν επιτέλους βρεθεί η νέα δουλειά, ως σεκιουριτάς σε πολυκατάστημα, ο αδυσώπητος «νόμος της αγοράς» θα φέρει τον αντι-ήρωά μας ενώπιον νέων ηθικών διλημμάτων, από εκείνα που θρέφουν τη γενικευμένη ταπείνωση και απόγνωση του μέσου σημερινού εργαζόμενου απέναντι στο παντοδύναμο «σύστημα».
Με εξαιρετικό πρωταγωνιστή (όλη η ταινία χτίζεται πάνω στο βλέμμα του Λιντόν), χωρίς παχιά λόγια και διδακτισμούς, αλλά με σαφέστατη στόχευση, η ταινία του Μπριζέ καταγράφει τον σημερινό εργασιακό μεσαίωνα. Κι ενώ, εκ πρώτης όψεως, μοιάζει σαν όλες αυτές οι μινυνθάδιες στιγμές από τη ζωή ενός «κανένα» να μην οδηγούν σε κάποια δραματουργική κορύφωση, το αναπόδραστα μοιρολατρικό φινάλε έρχεται και ενισχύει το ζοφερό μήνυμα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες