Κινηματογράφος | Ταινίες

Νιότη , 2015 (Youth)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάολο Σορεντίνο
Σενάριο
Πάολο Σορεντίνο
Πρωταγωνιστούν
Μάικλ Κέιν, Χάρβι Καϊτέλ, Ρέιτσελ Βάις, Πολ Ντέινο, Τζέιν Φόντα, Άλεξ ΜακΚουίν, Εντ Στόπαρντ
Διάρκεια
118
Χώρα
Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
15 Οκτωβρίου 2015

Σε ένα ελβετικό σανατόριο, τα γηρατειά, οι αναμνήσεις, η λήθη και τα ζουμερά νιάτα παρελαύνουν και (ψευτο)αναλύονται από τον Σορεντίνο, μέσα από μαγευτικά εικαστικά καρέ, αλλά ολίγον νεφελώδη ουσία.

Σε ένα τυπικό ρετρο-μοντέρνο ελβετικό σανατόριο έξω απ’ το Νταβός, ο 80άρης και πάλαι ποτέ μέγας άγγλος συνθέτης και μαέστρος, Φρεντ Μπάλιντζερ (Κέιν, πολύ καλός), υπόκειται μασάζ, θεραπείες και ιατρικά τεστ αναστοχαζόμενος ταυτόχρονα για τη ζωή –που τελειώνει. Παρέα του, ο Μικ Μπόιλ (Καϊτέλ), συνομήλικος και κολλητός αμερικανός σκηνοθέτης του σινεμά, του οποίου ο γιος (Στόπαρντ) έχει παντρευτεί την κόρη και βοηθό-γραμματέα (Βάις) του Φρεντ, που βρίσκεται επίσης στο σπα. Στον ίδιο γαλήνιο, εύρυθμο μα άψυχο χώρο, ξεκουράζονται ένας νεαρός κι αρκούντως κυνικός αμερικανός σταρ του σινεμά (Ντέινο), η τρέχουσα Μις Υφήλιος (Μανταλίνα Ντιάνα Γκένεα), ο… Μαραντόνα με τη γυναίκα του και διάφοροι ευπρεπείς και κατά κανόνα ηλικιωμένοι πελάτες. Οι συζητήσεις των δυο γηραιών φίλων περιστρέφονται γύρω από τον προστάτη (τον αδένα, καλέ), τις παρελθοντικές γκόμενες-απωθημένα και το δίπολο δημιουργίας-απραξίας, καθώς ο μεν Φρεντ προτίθεται να απορρίψει την πρόταση της Βασίλισσας της Αγγλίας για ένα τελευταίο κοντσέρτο με το γνωστότερο έργο του, ενώ ο Μικ ετοιμάζει πυρετωδώς το κύκνειο άσμα του, με τίτλο «Η τελευταία μέρα της ζωής» και πρωταγωνίστρια τη γερασμένη ντίβα, Μπρέντα Μορέλ (Φόντα, καλή στη μια και μοναδική σκηνή της).   
Ο αναμφίβολα μάστορας Σορεντίνο θέλγει με την κίνηση της κάμεράς του (εξαιρετική η φωτογραφία του Λούκα Μπιγκάτσι) και τις οπτικές συνθέσεις του. Ειδικά οι σκηνές που περιδιαβαίνουν «χορογραφημένα» τους χώρους θεραπειών ή το καταθλιπτικό υπαίθριο νυχτερινό λαϊβάδικο του σπα, υπό τους ήχους προσεκτικά διαλεγμένης μουσικής, είναι πράγματι υπέροχα έργα υψηλής τέχνης. Το πρόβλημα του φιλμ είναι ότι, όπως λέει σε μια στιγμή και ο απαθής μαέστρος του Κέιν, «Τρομερή προσπάθεια με μετριοπαθές αποτέλεσμα». Έτσι, λοιπόν: όλο αυτό το λεπτοδουλεμένο σινεματικό περιτύλιγμα κι όλες αυτές οι στοχαστικές, χιουμοριστικές ή σκέτα περιγραφικές νύξεις περί γηρατειών, νιάτων, ζωής, έρωτα, δημιουργίας και λοιπών αναπόδραστων καταστάσεων φαντάζουν ολίγον δήθεν. Σαν να ψευτίζουν, σαν να προσπαθούν υπερβολικά να σε πείσουν πως εδώ κάτι πολύ σπουδαίο συντελείται. Και μεταξύ μας, η ιδέα ενός γκροτέσκα κοιλαρά και ασθμαίνοντα Μαραντόνα, που ζει με το μεγαλείο του παρελθόντος του, μου φάνηκε τουλάχιστον κακόγουστη –σχεδόν «κίτρινη»…

Τατιάνα Καποδίστρια