Κινηματογράφος | Ταινίες

Σιωπηλή Δολοφόνος , 2015 (Nie yin niang)

Id

Σκηνοθεσία
Χου Χσιάο-Χσιέν
Σενάριο
Τσενγκ Α, Χσιέ Χάι-Μενγκ, Χου Χσιάο-Χσιέν
Πρωταγωνιστούν
Σου Κι, Τσεν Τσανγκ, Ζου Γιούν, Σατόσι Τσουμαμπούκι
Διάρκεια
105
Χώρα
Γαλλία, Κίνα, Ταϊβάν, Επαρχία της Κίνας, Χονγκ Κονγκ
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
31 Δεκεμβρίου 2015

Μια εικαστικά και κινηματογραφικά πανέμορφη κατάδυση του κινέζου auteur στις ίντριγκες των αριστοκρατών και στις πολεμικές τέχνες του 9ου αιώνα σε μια αργή, τελετουργική αφήγηση που αφήνει (ηθελημένα;) κενά.

Οι μυστικιστικές και υπερφαντασιακές κινεζικές ιστορίες που αναφέρονται στην ύστερη Δυναστεία των Τανγκ ονομάζονται, λέει, «τσουάνκι». Μια τέτοια αποφάσισε να διασκευάσει για το σινεμά ο καταξιωμένος Χου, παραδίδοντας μια απόλυτα ιδιοσυγκρασιακή ταινία «γουσιά», ήγουν, μια μυθοπλασία που εξιστορεί τα κατορθώματα των υπηρετών των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών της ιστορικής χώρας. Το φιλμ –που απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στις φετινές Κάννες– ξεκινάει με αινιγματικό ασπρόμαυρο πρόλογο στην Κίνα του 9ου αιώνα, όπου παρακολουθούμε την απαγωγή της 10χρονης Νίε Γινιάνγκ από καλόγρια, η οποία και θα μυήσει τη μικρή στις πολεμικές τέχνες με σκοπό την μετατροπή της σε δολοφόνο-τιμωρό που πολεμάει τη διαφθορά της εξουσίας. Μετά από 13χρονη εξορία –λόγω λιποψυχίας της στη διάρκεια μιας «αποστολής»– η ενήλικη Γινιάνγκ (Κι, υποβλητική) θα επιστρέψει στο πατρογονικό της Ουέιμπο επιφορτισμένη με τη δολοφονία του κραταιού ευγενή, Τιάν Τζιάν (Τσεν), με τον οποίον κάποτε παντρολογιόταν η αμείλικτη «Σιωπηλή δολοφόνος» μας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ταινία είναι μια μεγαλειώδης οπτική απόλαυση, με τα στοιχεία της φύσης (ομίχλη, άνεμος, χιόνι) να συνδυάζονται μοναδικά με τις (λίγες και εντελώς αναίμακτες) σκηνές χορογραφημένης πάλης ή με εκείνες από τη ζωή και τις δαιδαλώδεις σχέσεις στο ανάκτορο του Ουέιμπο. Τα παραπάνω απαθανατίζει καταπληκτικά από μακρινή ή πολύ κοντινή απόσταση ο σπουδαίος διευθυντής φωτογραφίας Πινγκ Μπιν Λι. Σαφές επίσης ότι ο Χου, ως ρέκτης των σύγχρονων ρεαλιστικών δραμάτων, υπογράφει μια ταινία αληθοφανή μες στο μεγαλείο της που δεν έχει καμία σχέση με καμία άλλη «πολεμοτεχνική» ταινία. Μόνο που πρόκειται επίσης για ταινία εντελώς… επτασφράγιστη ως προς την κατανόηση της πλοκής της: σχεδόν τίποτα δεν εξηγείται, η αφήγηση είναι αφαιρετική, ενώ ο ρυθμός, παρά την αδιαπραγμάτευτη ατμόσφαιρα εποχής, είναι κάποιες στιγμές υπέρμετρα αργός. Κοντολογίς, μια άξια θαυμασμού «φεστιβαλική» ταινία για μυημένους θεατές.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες