Κινηματογράφος | Ταινίες

Κριντ | Η Γέννηση Ενός Θρύλου , 2015 (Creed)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ράιαν Κούγκλερ
Σενάριο
Ράιαν Κούγκλερ, Άαρον Κόβινγκτον
Πρωταγωνιστούν
Μάικλ Μπι Τζόρνταν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Τέσα Τόμσον, Φιλίσα Ρασάντ, Άντρε Ουόρντ, Άντονι Μπέλιου, Ρίτσι Κόστερ, Ρικάρντο «Πάντμαν» ΜακΓκίλ
Διάρκεια
133
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αθλητικό δράμα
Πρεμιέρα
28 Ιανουαρίου 2016

Το… franchise του «Ρόκι» ανασταίνεται όχι τόσο μέσω του στόρι, όσο χάρη στη σκηνοθεσία του Κούγκλερ που κινηματογραφεί τον πρωταγωνιστή του με αληθινούς μποξέρ –και τον Σταλόνε ως κόουτς.

Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του –μετά το παινεμένο «Μια στάση πριν το τέλος»– ο νεαρός σκηνοθέτης αναλαμβάνει να αναστήσει το «Ρόκι», μετά από πέντε σίκουελ του κλασικού πια φιλμ του 1976. Και τα καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό. Κυρίως στις (εντυπωσιακά γυρισμένες) σκηνές στο ρινγκ και στην απεικόνιση της Φιλαδέλφειας, η οποία τιμάται δεόντως, είτε μέσα από τα θρυλικά (από την πρώτη ταινία) 72 σκαλιά του Μουσείου Τέχνης, είτε μέσα από τις σούζες μηχανόβιων στις «μαύρες» συνοικίες της. Ο Σταλόνε –που για πρώτη φορά δεν είναι ούτε πρωταγωνιστής, ούτε σεναριογράφος, ούτε σκηνοθέτης του πνευματικού του τέκνου– εμφανίζεται μετά το πρώτο 20λεπτο. Εντωμεταξύ, έχουμε γνωρίσει τον Αντόνις Τζόνσον Κριντ (Τζόρνταν, εντυπωσιακός), νόθο γιό του μακαρίτη Απόλο Κριντ (τέως αντιπάλου και μετά επιστήθιου φίλου του Ρόκι), που, μετά από αναμορφωτήρια, ανάδοχες οικογένειες και τελικά μια πλουσιοπάροχη ζωή στο σπίτι της χήρας (Ρασάντ) του πατέρα που δε γνώρισε ποτέ, συνειδητοποιεί ότι η πυγμαχία είναι και δικό του πεπρωμένο. Κι επειδή η θετή μάνα του ούτε που να το ακούσει, φεύγει ο μικρός από το Ελ Έι, πάει στη Φιλαδέλφεια, βρίσκει τον (εστιάτορα, πλέον) Ρόκι Μπαλμπόα και τον πείθει να γίνει προπονητής του. Ο έρωτας του Αντόνις με νεαρή τραγουδίστρια που χάνει προοδευτικά την ακοή της (Τόμσον), τρεις αγώνες μποξ (ένας, σε εντυπωσιακό μονοπλάνο), η ταπεινή ζωή των ηρώων στη Φιλαδέλφεια και το φινάλε αποτίουν φόρο τιμής στο πρωτότυπο.
Στα θετικά στοιχεία της ταινίας, η φωτογραφία της Μαρίσε Αλμπέρτι, οι κυκλικές λήψεις στη διάρκεια των ματς, και το γεγονός ότι τρεις αληθινοί πρωταθλητές πυγμαχίας υποδύονται τους αντιπάλους του Αντόνις στο ρινγκ (ειδικά ο Άγγλος Μπέλιου, στην τελική αναμέτρηση ενώπιον 1.000 κομπάρσων, είναι φοβερή φάτσα). Αντίθετα, δεν με ενθουσίασε η διαρκής «υπογραμμιστική» μουσική υπόκρουση του Λούντβιγκ Γκόρανσον, το μελό με το πρόβλημα υγείας του Ρόκι και, τελικά, το γεγονός ότι, σε πείσμα (ή εξαιτίας) της προσκόλλησής στην πρώτη ταινία, το «Κριντ» δεν βρίσκει ποτέ το δικό του στίγμα.

Τατιάνα Καποδίστρια