Κινηματογράφος | Ταινίες

Mediterranea , 2015

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζόνας Καρπινιάνο
Σενάριο
Τζόνας Καρπινιάνο
Πρωταγωνιστούν
Κουντούς Σεϊχόν, Αλασάν Σι, Άνταμ Νιένιε, Μαίρη Ελίζαμπεθ Ίνοσενς, Πίο Αμάτο, Ντάβιντε Σκιπιλίτι, Βιντσεντζίνα Σιτσιλιάνο
Διάρκεια
107
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ιταλία, Κατάρ
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
28 Ιανουαρίου 2016

Αφρικανοί μετανάστες, το γεμάτο κινδύνους ταξίδι διαφυγής τους στην Ιταλία και οι δυσκολίες προσαρμογής στην απατηλή ευρωπαϊκή Εδέμ, σε ένα υποσχόμενο σκηνοθετικό ντεμπούτο γεμάτο ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό και ανθρωπιά.

Ο Αγίβα (Σεϊχόν, ερασιτέχνης, αλλά… θαυματουργός) και ο φίλος του, Αμπάς (Σι), φεύγουν από την ένδεια της γενέθλιας Μπουρκίνα Φάσο, διασχίζουν την έρημο, υπόκεινται κακουχίες κι εξευτελισμούς και τελικά ναυαγούν –όπως τόσοι άλλοι λαθρομετανάστες «των ειδήσεων»– στ’ ανοιχτά της Ιταλίας. Η τρίμηνη άδεια παραμονής που τους παραχωρείται, εκεί, στον ούτως ή άλλως φτωχό ιταλικό νότο, θα ξεδιπλώσει τον υφέρποντα ρατσισμό, την αλαζονεία μιας κακώς νοούμενης συμπόνιας, την εργασιακή εκμετάλλευση, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό των μεταναστών, αλλά και τις συγκρούσεις μεταξύ των δυο εκπατρισμένων φίλων, καθώς προσεγγίζουν διαφορετικά τις προβληματικές καταστάσεις γύρω τους. Ο Αμπάς είναι πεσιμιστικά ανυπόμονος για «σωτηρία» και δεν σχετίζεται με τους ντόπιους. Αντιθέτως, ο πιο ώριμος και πραγματιστής Αγίβα προσπαθεί, κερδίζει λίγα χρήματα και αναπτύσσει μια (κάποια) φιλική σχέση με τον Ρόκο (Σκιπιλίτι), το  αφεντικό τους στον οπωρώνα όπου δουλεύουν (οι σκηνές με την πεταχτούλα 10χρονη κόρη του Ρόκο είναι φυσικότατες και πολύ αποκαλυπτικές για τη ευρω-νοοτροπία έναντι των αφρομεταναστών).

Παρακολουθώντας με την κάμερα στο χέρι (του Ουάιατ Γκάρφιλντ), με ντοκιμαντερίστικη αληθοφάνεια, αλλά και πρόδηλη ουμανιστική διάθεση τα «πολυφυλετικά» τεκταινόμενα (στο μείγμα υπάρχει κι ένας ντόπιος, επιτήδειος ανήλικος Ρομά), ο Ιταλοαμερικανός Καρπινιάνο πραγματοποιεί εντυπωσιακό ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους μυθοπλασία με ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα –και στα μέρη μας. Χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις ή να κρίνει τους ήρωές του, ο πρώην βραβευμένος μικρομηκάς φωτίζει με ρεαλισμό, σκηνοθετική επιδεξιότητα αλλά και συναίσθημα πολλές (τις περισσότερες, δηλαδή) πλευρές της μεταναστευτικής κρίσης. Και αναμφισβήτητα ξέρει πώς να δημιουργήσει υπαρκτούς χαρακτήρες για τους οποίους νοιάζεται ο θεατής. Συγχρόνως, η σκηνή με τις συγκρούσεις μεταξύ ντόπιων και μεταναστών –εμπνευσμένες από αληθινά γεγονότα που ξέσπασαν στο Ροζάρνο της Καλαβρίας το 2010 και που παρακολούθησε επιτοπίως ο Καρπινιάνο– αποδεικνύει πως πρόκειται για υποσχόμενο κινηματογραφιστή (παρά το κάπως… κατώτερο των προσδοκιών φινάλε του).

Τατιάνα Καποδίστρια