Κινηματογράφος | Ταινίες

Επόμενος Σταθμός | Ουτοπία , 2015 (Next Station: Utopia)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Απόστολος Καρακάσης
Σενάριο
Απόστολος Καρακάσης
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
90
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Ντοκιμαντέρ
Πρεμιέρα
24 Μαρτίου 2016

Το συνεχιζόμενο μετα-ακτιβιστικό εγχείρημα κάποιων από τους απολυμένους εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. να λειτουργήσουν μόνοι τους το παροπλισμένο εργοστάσιο προσεγγίζεται με ουμανιστικό πνεύμα, ενδελέχεια, κινηματογραφική ουσία και κανέναν λανθάνοντα διδακτισμό.

Η μονάδα Βιομηχανική Μεταλλευτική της οικογένειας Φιλίππου (της γνωστής) στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης κατέβασε ρολά το 2012 μετά από τρεις δεκαετίες λειτουργίας. Η κρίση, δε βγαίνουμε, και τα συναφή, ξέρετε… Οι περισσότεροι, εξάλλου, εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. είχαν ούτως ή άλλως να πληρωθούν από τα τέλη της προηγούμενης χρονιάς. Λίγο μετά το λουκέτο, ο πάντα ετοιμοπόλεμος Καρακάσης πήρε την κάμερά του και, δυο μέρες πριν οι εργαζόμενοι προχωρήσουν στην εξαγγελθείσα κατάληψη του εργοστασίου «τους», άρχισε να καταγράφει. Πέρασαν δυόμισι χρόνια έκτοτε. Το «Επόμενος σταθμός: Ουτοπία» είναι μια συναρπαστική (όσο και νηφάλια) ταινία τεκμηρίωσης που καταγράφει το χρονικό της πιο γνωστής περίπτωσης εργατικής αυτοδιαχείρισης στην Ελλάδα (η μονάδα παράγει πλέον οικολογικά καθαριστικά οικιακής χρήσης). Με την ένδειξη «Ημέρα κατάληψης τάδε» να επιστρέφει κάθε τόσο στην οθόνη, ο Καρακάσης διεισδύει κυριολεκτικά στο μυαλό, την ψυχή και την καθημερινότητα αυτών των άμαθων εργατών, που αποφάσισαν να πάρουν το… μαρξιστικό Κεφάλαιο στα χέρια τους. Τεταμένες συνελεύσεις, στιγμές χαλάρωσης (και ζεϊμπέκικου), ατομικές μικρο-συνεντεύξεις –με τους εργάτες-ακτιβιστές, αλλά και με την διωκόμενη για χρέη ιδιοκτήτρια της ΒΙΟ.ΜΕ., Χριστίνα Φιλίππου–, εκδηλώσεις συμπαράστασης παρουσία κοτζάμ Ναόμι Κλάιν, ματιές στην παραγωγή των καθαριστικών και τη διάθεσή τους μέσω εναλλακτικών δικτύων διανομής, επαφές με ομοϊδεάτες εργάτες εντός κι εκτός συνόρων, διαφωνίες και αποχωρήσεις, ανεργία και μετανάστευση για κάποιους...

Μα πάνω απ’ όλα, χωρίς ίχνος κριτικής διάθεσης ή μεροληψίας, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει τις μύχιες εσωτερικές συγκρούσεις αυτών των οραματιστών της εργατιάς που βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα απαξιωτικό παρόν κι ένα άδηλο μα εν δυνάμει ελπιδοφόρο μέλλον. Ιδιαίτερα επίκαιρο και ενδιαφέρον θέμα, σωστό μοντάζ, καθόλου διδακτισμός και κήρυγμα. Οι πολυποίκιλες καταγραφές του Καρακάση μιλάνε από μόνες τους. Πιστοποιώντας, ακόμη μια φορά, πως στο σωστό ντοκιμαντέρ η κάμερα πρέπει να είναι διακριτικά, σχεδόν ανεπαίσθητα, πανταχού παρούσα. Μπράβο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες