Κινηματογράφος | Ταινίες

Ερωτας Χωρίς Αύριο , 2014 (Itsi Bitsi)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Όλε Κρίστιαν Μάντσεν
Σενάριο
Μπο. Χρ. Χάνσεν, Όλεν Κρίστιαν Μάντσεν
Πρωταγωνιστούν
Γιόαχιμ Φγιέλστρουπ, Μαρί Τουρέλ Σόντερμπεργκ, Κρίστιαν Γκάντε Μπγέρουμ, Γιοχάνες Νίμαρκ, Γιάκομπ Ράντρουπ, Όλα Ραπάς, Τούρε Λίντχαρντ
Διάρκεια
109
Χώρα
Δανία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
21 Απριλίου 2016

Η χίπικη περιπλάνηση και το μυθιστορηματικό love story που σημάδεψαν τη ζωή του αυτόχειρα δανού μουσικού, Έικ Σκάλε, δοσμένα με σκανδιναβική αποστασιοποίηση και την ενδεδειγμένη ψυχεδελική ματιά του ’60.

Ο Έικ Σκάλε (1943-1968) είναι μια μυθική μορφή της δανέζικης ροκ. Το «Hip», το ένα και μοναδικό άλμπουμ της μπάντας του, Steppeulvene («Ο λύκος της στέπας» του Χέρμαν Έσε στα δανέζικα), θεωρείται ορόσημο, με τις ψυχεδελικές, φολκ-ροκ μελωδίες και τους αποκλειστικά δανέζικους τριπαριστούς στίχους του Σκάλε να συμπυκνώνουν το πνεύμα του ελευθέριου ’60, των μπίτνικ, των ψυχότροπων και υπαρξιακών αναζητήσεων. Πολύ καλά, λοιπόν, έπραξε ο Μάντσεν (του απολαυστικού «Μπουένος Άιρες, σ’ αγαπώ» κι έφτιαξε μια αρκούντως τριπαριστή ταινία για τη ζωή του Σκάλε, κυρίως δε, για τον μεγάλο, απεγνωσμένο έρωτα του με την απελευθερωμένη χίπισσα, Ίμπεν Νάμπελ Ράσμουσεν. Τώρα, γιατί σε μια βδομάδα που υποδέχεται αισίως 11 πρεμιέρες ταινιών θα πρέπει να δούμε στα μέρη μας αυτή την ειδικού ενδιαφέροντος σινεβιογραφία (και μάλιστα, δυο χρόνια μετά την κυκλοφορία της) παραμένει ένα ερώτημα χωρίς απάντηση…

Παρά την ψυχεδελική διάστασή της, η ταινία, μέσα από τα σχεδόν αυτοσαρκαστικά εξομολογητικά voice over του κεντρικού ήρωα, ακολουθεί γραμμικά τη χρονική εξέλιξη των γεγονότων: η γνωριμία του Έικ (Φγιέλστρουπ) με την Ίμπεν (Σόντερμπεργκ) στο κρατητήριο μετά από διαδήλωση κατά των πυρηνικών στην Κοπεγχάγη το 1962, το κοινόβιο ποίησης που στήνουν λίγο μετά μαζί με άλλους ακτιβιστές, ένα ταξίδι τους με βανάκι στην Ισπανία παρέα με έτερο χιπιό-αντίζηλο-επιβήτορα (το πιο κωμικό σημείο του φιλμ), η διαμονή τους σε ταράτσα-κοινόβιο της Αθήνας (πλακόστρωτα στην Πλάκα του ’60; Χμμμμ…) και η πρώτη γενναία κατάδυσή τους στα ναρκωτικά, ο χωρισμός και νέα ταξίδια του Έικ στην Ασία, επιστροφή στη Δανία και προσπάθειά του να κερδίσει την αενάως άπιαστη Ίμπεν μέσα από τη δημιουργία των Steppeulvene το 1966, η μάχη εκείνης με την ηρωίνη, και το τελευταίο ταξίδι ενδοσκόπησης του Έικ σε Νεπάλ και Ινδία που έληξε με την αυτοκτονία του το 1968. Η αφήγηση, στρωτή και πιστή στο πνεύμα της εποχής, περνάει αβίαστα από το κωμικό στο τραγικό καταγράφοντας ένα μάταιο ταξίδι προς την απόλυτη ελευθερία –σάρκας και πνεύματος.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες