Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Κάλεσμα 2 , 2016 (The Conjuring 2: The Enfield Poltergeist)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζέιμς Γουαν
Σενάριο
Τζέιμς Ουάν, Κάρι και Τσαντ Χέιζ, Ντέιβιντ Λέσλι Τζόνσον
Πρωταγωνιστούν
Βέρα Φάρμιγκα, Πάτρικ Ουίλσον, Μάντισον Γουλφ, Φράνσις Ο’ Κόνορ, Λόρεν Εσπόζιτο, Σάιμον ΜακΜπέρνι, Φράνκα Ποτέντε
Διάρκεια
133
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
09 Ιουνίου 2016

Το σίκουελ του θαυμάσιου «Καλέσματος» φέρνει τους δυο δαιμονολόγους-συζύγους και τον παλαιάς κοπής τρόμο τους στο Βόρειο Λονδίνο, σε μια λεπτοδουλεμένη ταινία που είναι σχεδόν καλύτερη από την πρώτη.

Μετά τα 320 εκατομμύρια δολάρια που δικαιότατα μάζεψε το προ τριετίας «Κάλεσμα», ο Μαλαισιανός σκηνοθέτης, με τους ίδιους πολύτιμους συνεργάτες, αποδεικνύει ξανά πόσο κατέχει τους κώδικες του παλιού, καλού τρόμου –προ ψηφιακής μαγκιάς και camp διάθεσης αυτοπαρωδίας. Εκκινώντας και πάλι από τα αληθινά αρχεία του Εντ και της Λορέιν Ουόρεν (τους υποδύονται ξανά ο Ουίλσον και η Φάρμιγκα), δυο όλως υπαρκτών αμερικανών δαιμονολόγων (η 89χρονη Λορέιν, μάλιστα, μνημονεύεται ως σύμβουλος και αυτής της ταινίας), το σίκουελ μας μεταφέρει στο Ένφιλντ του Βόρειου Λονδίνου στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Και στο μουχλιασμένο φτωχικό της Πέγκι Χόντσον (Ο’ Κόνορ), που μεγαλώνει μόνη τέσσερα παιδιά μετά το φευγιό του συζύγου. Σα να μην έφταναν τα κοινωνικοοικονομικά προβλήματα του ανατέλλοντος θατσερισμού (η ανασύσταση εποχής είναι απερίγραπτα καλή και συμβάλλει ουσιαστικά στη μαυρίλα του στόρι), η 11χρονηΤζάνετ (εξαιρετική η ανερχόμενη Αυστραλέζα, Γουλφ), η δευτερότοκη κόρη Χόντσον, έχει καταληφθεί από «κάτι», που την ανυψώνει στον αέρα, την πετάει από δω κι από κει, ή μιλάει διαμέσου της με μια τραχιά, ανδρική φωνή. Πρόκειται για δαιμονοκαταληψία, ή για παιδική φάρσα, όπως πιστεύει η παραψυχολόγος (Ποτέντε) που έχει επιστρατεύσει η Κοινωνική Πρόνοια για να διαλευκάνει την υπόθεση; Και τι σχέση έχει ο στριφνός γέρος που ζούσε στο σπίτι και άφησε την τελευταία του πνοή σε μια ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα του σαλονιού; Οι πάντα αβροί Ουόρεν καλούνται να δώσουν απάντηση…

Οι ερμηνείες όλων, τα κοστούμια, το μοντάζ, η υποβλητική μουσική του Τζόζεφ Μπισάρα και η διεύθυνση φωτογραφίας του Ντον Μπέρτζες συνδυάζονται υποδειγματικά με την «αγγλικότητα» των διαλόγων και του τόπου στήνοντας ένα βαρύ, απειλητικό σκηνικό. Κι έρχεται κι ο μάστορας Ουάν και εναλλάσσει αργές σιωπές με τρομακτικές κορυφώσεις-ξαφνιάσματα, και το όλον σπινθηρίζει. Αν έλλειπαν και κάνα-δυο σκηνές που «τραγουδάνε» τη συζυγική αγάπη των Ουόρεν (καίτοι μέσα σε αυτό το πλαίσιο ακούμε τον Ουίλσον να ερμηνεύει αξιοθαύμαστα το «Can’t Help Falling in Love» του Έλβις), το σίκουελ μπορεί να σκόραρε μισό τσικ περισσότερο από το πρωτότυπο!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες