Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι Εξομολογήσεις , 2015 (Le Confessioni)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ρομπέρτο Αντό
Σενάριο
Ρομπέρτο Αντό, Άντζελο Πασκουίνι
Πρωταγωνιστούν
Τόνι Σερβίλο, Κόνι Νίλσεν, Ντανιέλ Οτέιγ, Πιερφραντσίσκο Φαβίνο, Λαμπέρ Ουιλσόν, Μόριτς Μπλάιμπτροϊ, Μαρί-Ζοζέ Κροζ, Ρίχαρντ Ζάμελ, Στεφάν Φρεΐς
Διάρκεια
103
Χώρα
Γαλλία, Ιταλία
Είδος
Αστυνομική αλληγορία
Πρεμιέρα
08 Δεκεμβρίου 2016

Ο ύποπτος θάνατος του διευθυντή του ΔΝΤ στη διάρκεια μυστικής συνάντησης των G8 και ο ρόλος ενός μειλίχιου μοναχού στήνουν μια καλαίσθητη, μα αρκετά δήθεν αλληγορία περί οικονομικής λιτότητας.

Σε αριστοκρατικό ξενοδοχείο στα γερμανικά παράλια, οι υπουργοί οικονομικών Γαλλίας, Ιταλίας, Ιαπωνίας, Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανίας και Ρωσίας, ήγουν οι εκπρόσωποι των G8, έχουν μαζευτεί για μυστική συνάντηση. Θέμα της, κάποιο νέο μονεταριστικό colpo grosso, που θα βάλει ταφόπλακα σε μερικές ακόμη κλυδωνιζόμενες οικονομίες της Δύσης. Όταν το πρωί της διάσκεψης ο Ντανιέλ Ροσέ (Οτέιγ), ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιό του, τα μάτια –ίσως και οι υποψίες– όλων στρέφονται στον Ρομπέρτο Σάλους (Σερβίλο), έναν πράο, ολιγόλογο λευκοντυμένο μοναχό-συγγραφέα, τον οποίον ο ίδιος ο Ροσέ είχε καλέσει, με σκοπό να του εξομολογηθεί… κάτι. Τι, όμως; Οι υπουργοί αγωνιούν για το τι μπορεί να έμαθε –και δυνητικά να διαρρεύσει– ο ούτως ή άλλως αινιγματικός Σάλους, τρέμουν την αντίδραση των περιβόητων αγορών, και μαρκάρουν στενά τον ακλόνητα μακάριο καλόγερο. Κι ενώ στην όλη φάση εμπλέκεται και μια τύπου Τζέι Κέι Ρόουλινγκ καραδιάσημη συγγραφέας παιδικών βιβλίων (Νίλσεν), που μένει στο δωμάτιο δίπλα σ’ εκείνο του μοναχού (και τον παρακολουθεί από μια τρύπα στην μεσοτοιχία…), ο ιταλός υπουργός (Φαβίνο) και η καναδέζα ομόλογός του (Κροζ) πλευρίζουν τον Σάλους και του εξομολογούνται τις ενστάσεις τους –μη σας πω και τις τύψεις τους– για τις μεθοδεύσεις της ομήγυρης.

Πιθανόν επηρεασμένος (και αυτός;) από την άτυπη σχολή «Σορεντίνο» –ξέρετε, όλο εικαστικά πλάνα, κομψό ρυθμό, και θολή αμφισημία–, αλλά έχοντας εμφανώς λιγότερο… επιδέξιο πισινό από τον οσκαρούχο πρώτο διδάξαντα, ο Αντό κάτι καυτηριάζει/ διακωμωδεί για όλη αυτήν την ολέθρια οικονομική παράνοια που λούζονται οι λαοί του ανεπτυγμένου κόσμου, αλλά συγχρόνως κάπου το χάνει. Ούτε το εν δυνάμει μεταφυσικό-αστυνομικό θρίλερ τύπου Νταν Μπράουν γύρω από τον μοναχό-εξομολογητή, ούτε η καρικατούρα των παραδόπιστων υπουργών, ούτε το σαρδόνιο χιούμορ πίσω από την καταγγελία των G8 αναπτύσσονται ικανοποιητικά, καίτοι όλα τα παραπάνω στοιχεία υπάρχουν στην ταινία. Μου φαίνεται, τελικά, ότι το μόνο που πραγματικά λειτουργεί είναι η υπέροχη, κλασικίζουσα μουσική του Νικόλα Πιοβάνι, που χρωματίζει με ειρωνικό μεγαλείο τα τεκταινόμενα, σε αντίθεση με την σκηνοθεσία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες