ΠΕΜΠΤΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Δωμάτιο των Θαυμάτων , 2017 (Wonderstruck)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τοντ Χέινς
Σενάριο
Μπράιαν Σέλζνικ
Πρωταγωνιστούν
Όουκς Φέγκλι, Μίλισεντ Σίμοντς, Τζουλιάν Μουρ, Τζέιντεν Μάικλ, Μισέλ Ουίλιαμς, Τζέιμς Έρμπανιακ
Διάρκεια
117
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
11 Ιανουαρίου 2018

Οι ιστορίες δυο κωφών 12χρονων που βρίσκονται μόνα στη Νέα Υόρκη με διαφορά μισού αιώνα διαπλέκονται καρμικά και μεταφυσικά, σε αυτή την καλαίσθητη, μα άψυχη και καθόλου «μαγική» ταινία.

Το λέω απερίφραστα: απογοητεύτηκα. Η σύζευξη του ομότιτλου εικονογραφημένου μπεστσέλερ του Μπράιαν Σέλζνικ, και του λεπταίσθητου σκηνοθέτη του αριστουργηματικού «Carol» http://tospirto.net/cinema/movie/1629 δεν με έπεισε, δεν με έθελξε, και δεν λειτούργησε, νομίζω. Ενδεχομένως, η πρώτη απόπειρα του Χέινς να εδράσει μια ταινία του σε παιδιά να μην ήταν τελικά καλή ιδέα… Πάντως, η φωτογραφία (Εντ Λάχμαν), που μοιράζεται μεταξύ κοκκώδους, παλιακού ασπρόμαυρου και ολόφωτου ή παλ έγχρωμου, είναι πολύ καλήˑ όπως και η ανασύσταση των εποχών. Διότι οι εποχές, στις οποίες εκτυλίσσεται το στόρι, είναι δύο: το 1927 και το 1977. Στη δεύτερη –που είναι μάλλον η πρωτεύουσα, και υπογραμμίζεται μουσικά (μεταξύ άλλων ψαγμένων λεπτομερειών) από το αξεπέραστο «Space Oddity» του Μπόουι– παρακολουθούμε τον Μπεν (Φέγκλι). Έναν 12χρονο από το Γκάνφλιντ της Μινεσότα, που δεν γνώρισε πατέρα, έχει πρόσφατα χάσει την μάνα του (την ενσαρκώνει όμορφα η Ουίλιαμς σε φλασμπάκ), και αίφνης χάνει παντελώς την ήδη λειψή ακοή του (εμμμ, από κεραυνό…). Ψάχνοντας στα πράματα της μάνας του, βρίσκει σελιδοδείκτη από νεοϋορκέζικο βιβλιοπωλείο με τρυφερή αφιέρωση κάποιου Ντάνι. Σίγουρος πως πρόκειται για τον πατέρα του, ο Μπεν το σκάει και φτάνει μόνος στη Νέα Υόρκη να τον βρει. Κι εδώ, ο μάστορας Χέινς ζωγραφίζει ένα υπέροχο πορτρέτο της μητρόπολης –με τη βρωμιά, την παρανομία, την ελευθεριότητα, και την ζωντάνια του ’70 να γεμίζουν την οθόνη.

Στα ασπρόμαυρα 1927, όπου γυρίζουμε κάθε τόσο, παρακολουθούμε την Ρόουζ (Σίμοντς, καλή η μικρή κωφή ηθοποιός), μια κωφάλαλη 12χρονη από το Ντουλούθ της Μινεσότα, που ζει με τον ευκατάστατο αυστηρό πατέρα της (Έρμπανιακ), χωρίς μαμά, αλλά με ίνδαλμα την Λίλιαν Μέιχιου (Μουρ), σταρ του βωβού σινεμά. Όπως ο Μπεν, έτσι και η Ρόουζ φεύγει σκαστή για Νέα Υόρκη (η άφιξη των δυο παιδιών στο Μεγάλο Μήλο, με πολύ διαφορετικά μέσα, συνυφαίνεται όμορφα από τον Χέινς), για να δει την Μέιχιου στο θέατρο. Το στόρι του 1927 κινηματογραφείται χωρίς ομιλία, σε μια προσπάθεια να αναπαραχθεί η κωφαλαλία της μικρής και ο βωβός κινηματογράφος. Τελικώς, τα δυο παιδιά «συναντιούνται» σε μια μεταφυσικοπαραμυθένια νυχτερινή περιήγηση-κρυφτό στο εμβληματικό Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας –κάπως σαν αρτιστίκ (αλλά λιγότερο φαν) εκδοχή του «Μια νύχτα στο μουσείο». Έχει αναμφίβολα ενδιαφέρουσες, καλαίσθητες νύξεις-πινελιές η ταινία: για την γονική απουσία, για τον κόσμο της σιωπής, για καταιγίδες, μπλακάουτ και αστέρια, για συλλέκτες, μουσεία και μακέτες, και, κυρίως, για την Νέα Υόρκη. Αλλά όλη αυτή η καλαισθησία και σινεματική επιδεξιότητα του Χέινς φαντάζει κάπως αλαζονική και άψυχηˑ η δε πλοκή, είτε παραείναι φτενή, είτε υπολείπεται πολύ του βιβλίου...

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες