Κινηματογράφος | Ταινίες

Τα μυστήρια της Σικελίας , 2017 (Sicilian Ghost Story)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φάμπιο Γκρασαντόνια, Αντόνιο Πιάτσα
Σενάριο
Φάμπιο Γκρασαντόνια, Αντόνιο Πιάτσα
Πρωταγωνιστούν
Τζούλια Τζεντλικόβσκα, Γκαετάνο Φερνάντεζ, Κορίνε Μουζαλάρι, Αντρέα Φαλτζόνε, Φεντερίκο Φινοτσιάρο, Λορέντζο Κούρτσιο, Σαμπίνε Τιμότεο
Διάρκεια
Χώρα
Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία
Είδος
Αστυνομικό δράμα φαντασίας
Πρεμιέρα
15 Μαρτίου 2018

Η διαβόητη αληθινή απαγωγή ενός 13χρονου από την σικελική μαφία συνδυάζεται με μια επινοημένη ιστορία εφηβικής αγάπης και με μεταφυσική φαντασία, σε αυτή την καινούρια θαυμάσια σκηνοθεσία του ιταλικού διδύμου.

Στις 23 Νοεμβρίου του 1993 μέλη της σικελικής μαφίας απήγαγαν τον 11χρονο Τζουζέπε Ντι Ματέο, για να αποτρέψουν τον μαφιόζο πατέρα του να καταθέσει κατά της Κόζα Νόστρα ως προστατευόμενος μάρτυρας. Μετά από 779 μέρες ομηρίας, άπειρες κακουχίες και βασανισμούς, ο μικρός Τζουζέπε στραγγαλίστηκε και το σώμα του αποσυντέθηκε με οξύ μέσα σε ένα βαρέλι… Αυτήν την πασίγνωστη στους Ιταλούς ιστορία ανασυνθέτουν με μοναδικό τρόπο οι Γκρασαντόνια και Πιάτσα, αποδεικνύοντας ότι το εντυπωσιακό ντεμπούτο τους («Salvo», 2013) δεν ήταν τυχαίο. Το μοναδικό του πράγματος έγκειται στο ότι κεντρικός αφηγηματικός μοχλός της ταινίας δεν είναι η απαγωγή, η μαφία, ή ο ίδιος ο Τζουζέπε (Φερνάντεζ), αλλά ο επινοημένος χαρακτήρας της Λούνα (δυνατή η πρωτοεμφανιζόμενη Τζεντλικόβσκα), μιας συμμαθήτριας που είναι ερωτευμένη με τον όμορφο Τζουζέπε. Η δύναμη αυτής της εφηβικής αγάπης ανοίγει διάπλατα έναν κόσμο φανταστικό/ μεταφυσικό (στην πρώτη σκηνή, η Λούνα ακολουθεί τον Τζουζέπε σε ένα μαγεμένο δάσος), ο οποίος ξεδιπλώνεται δίπλα σε όσα ρεαλιστικά κι απάνθρωπα συμβαίνουν στον αληθινό κόσμο. Ταυτόχρονα, σε ένα εύστοχο υποδόριο σχόλιο, η Λούνα είναι ο μοναδικός άνθρωπος στο χωριό που ψάχνει, αναρωτιέται και κάνει σαματά για το τι απέγινε ο εξαφανισμένος Τζουζέπε. Όλοι οι άλλοι –οι γονείς της, οι συμμαθητές, οι δάσκαλοι, οι συγχωριανοί, οι αστυνομικές αρχές– κάνουν σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ο φόβος κρατάει τα στόματα κλειστά –οι άνθρωποι αυτοί έχουν συνηθίσει να ζουν σε μια κατάσταση τρομοκρατημένης απάθειας. Κι η Λούνα, μόνη της, ως άλλη Ιουλιέτα, θα συνεχίσει να ψάχνει τον καλό της, μέχρι το μεταρσιωμένο, ζοφερό μα αδιόρατα ελπιδοφόρο φινάλε.

Εκτός από το πολύ ενδιαφέρον σενάριο –που συνυφαίνει, όπως είπαμε, την ρεαλιστική βία του σικελικού μικρόκοσμου με την παραμυθένια φαντασία του άγουρου έρωτα– είναι και η διεύθυνση φωτογραφίας του Λούκα Μπιγκάτσι που υπηρετεί υποδειγματικά το όραμα των δυο σκηνοθετών. Διότι βέβαια, το μείζον ατού της ταινίας είναι η σκηνοθεσία: μια υπνωτιστικά καθηλωτική αφήγηση, πολυεπίπεδη, χωρίς αγκυλώσεις και δεσμευτικά κολλήματα, αλλά με έναν περίτεχνο εσωτερικό ρυθμό που καταγγέλλει (τον φόβο, τις μαφιόζικες πρακτικές) και ταυτόχρονα εξυμνεί (το αγνό συναίσθημα).

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες