ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Βασικός ύποπτος , 2018 (Spinning Man)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σίμον Κάιζερ
Σενάριο
Μάθιου Όλντριτς
Πρωταγωνιστούν
Γκάι Πιερς, Πιρς Μπρόσναν, Μίνι Ντράιβερ, Οντέγια Ρας, Αλεξάντρα Σιπ, Τζέιμι Κένεντι, Κλαρκ Γκρεγκ
Διάρκεια
100
Χώρα
Ιρλανδία, Ηνωμένες Πολιτείες, Σουηδία
Είδος
Ψυχολογικό θρίλερ
Πρεμιέρα
07 Ιουνίου 2018

Οικογενειάρχης καθηγητής φιλοσοφίας, με παρελθόν «ανάρμοστων» σχέσεων με φοιτήτριές του, είναι βασικός ύποπτος για την εξαφάνιση μιας κοπέλας, σε αυτό το θεωρητικά ενδιαφέρον θρίλερ, που δυστυχώς αποδεικνύεται ολίγον φτενό.

Είναι θαυμάσιος, εσωτερικός και πολυσχιδής ηθοποιός ο Αυστραλός Πίερς. Και ουσιαστικά, χάρη στην μεστή ερμηνεία του (και σε εκείνες του ωραίου Μπρόσναν και της χαμηλότονα εύστοχης Ντράιβερ) διασώζεται αυτή η σινεμεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζορτζ Χάραρ. Ο Πίερς υποδύεται τον Έβαν Μπερτς, καθηγητή φιλοσοφίας σε κολλέγιο μικρής καλιφορνέζικης πόλης. Καίτοι παντρεμένος με την Έλεν (Ντράιβερ) και πατέρας δυο ανήλικων παιδιών, ο τύπος είχε στο παρελθόν πάνω από μια ανάρμοστες σχέσεις με φοιτήτριές του. Του την πέφτουν, βέβαια, κι εκείνες –να, όπως η γλυκιά, φιλομαθής Άνα (η ανερχόμενη Σιπ, θαυμάσια) που όλο του ζητάει να βγουν για καφέ… Η εξαφάνιση της φοιτήτριας Τζόις Μπόνερ (Ρας) θα χρίσει αίφνης τον Μπερτς «Βασικό ύποπτο». Διότι το γκρι Volvo του θεάθηκε δίπλα στη λίμνη, όπου βρισκόταν η Τζόις όταν χάθηκε. Και διότι την επίμαχη ημέρα, ο κυρ-καθηγητής άργησε 40 λεπτά να πάρει την κόρη του από την κατασκήνωση. Κι αργότερα, καθώς ο αστυνομικός επιθεωρητής, Μαλόι (Μπρόσναν), ερευνά την υπόθεση μαρκάροντας στενά μα κόσμια τον Μπερτς, θα βρεθεί μια τρίχα και το λιπγκλός της εξαφανισμένης μέσα στο Volvo του… Κι ενώ ούτως ή άλλως τα πράματα εξωτερικά δείχνουν δυσοίωνα για τον καθηγητή, είναι και ο εσωτερικός του κόσμος που μπάζει μεγαλοπρεπώς: έχει (ή νομίζει ότι έχει) κενά μνήμης, κάθε τρεις και λίγο ορέγεται νεαρές υπάρξεις (τις βλέπουμε real time τις φαντασιώσεις του), ενώ απαντάει στις επίμονες ερωτήσεις του Μαλόι (της γυναίκας του, ή των φοιτητών του) με φιλοσοφικίζουσες σοφιστείες που διατρανώνουν την υποκειμενική φύση κάθε αλήθειας.

Ε, εδώ ακριβώς είναι που τα σκατώνει η ταινία. Διότι το ενδιαφέρον, εικάζω, δίπορτο του βιβλίου, με την αμιγώς αστυνομική υπόθεση να διαπλέκεται με τον φιλοσοφικό προβληματισμό περί αλήθειας, επιλεκτικής μνήμης, και ενοχικής φύσης, δεν δικαιώνεται στο πανί. Ούτε το ντετεκτιβικό σκέλος τηρεί τις υποσχέσεις που δίνει αρχικά (η ταινία ξεκινάει με την αυθόρμητη ομολογία του Μπερτς, μα μην το δέσετε κιόλας…), αλλά ούτε και το στοχαστικό-ψυχολογικό κομμάτι αναπτύσσεται ικανοποιητικά. Τι μένει; Η «ομιχλώδης» διεύθυνση φωτογραφίας του Πόλι Μόργκαν, και οι προαναφερθείσες ερμηνείες –οι σκηνές του Πίερς με τον Μπρόσναν, ή με την δικαίως έξαλλη σύζυγο της Ντράιβερ είναι μακράν οι καλύτερες του φιλμ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες