ΤΡΙΤΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Διαδοχή , 2018 (Hereditary)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Άρι Άστερ
Σενάριο
Άρι Άστερ
Πρωταγωνιστούν
Τόνι Κολέτ, Τομ Γουλφ, Μίλι Σαπίρο, Γκάμπριελ Μπερν, Αν Ντόουντ, Μόρκγαν Λαντ
Διάρκεια
127
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα τρόμου
Πρεμιέρα
14 Ιουνίου 2018

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Άστερ καταδύεται στους κόλπους μιας (διπλά) πενθούσας τετραμελούς οικογένειας που καταδιώκεται από κληρονομικό μεταφυσικό κακό, σε μια εντυπωσιακά στιβαρή ταινία μεταξύ αρχαιοελληνικής τραγωδίας και καλοδουλεμένου τρόμου.

Η 78χρονη γιαγιά μιας τυπικής αμερικανικής οικογένειας πεθαίνει. Η κόρη της, Άνι (Κολέτ, κα-τα-πλη-κτι-κή), εκλογικεύει την απώλεια. Ο άντρας της (Μπερν) και ο 16άρης γιός (Γουλφ, καλός) δεν δείχνουν κάποιο σαφές συναίσθημα, αλλά η 13χρονη Τσάρλι (φοβερή η Σαπίρο), ένα μοναχικό κορίτσι με αλλόκοτο αγέλαστο πρόσωπο και ταλέντο στο σκίτσο, μοιάζει σοκαρισμένη από τον θάνατο της αγαπημένης της γιαγιάς. Και καλά κάνει. Διότι αυτός ο θάνατος θα οδηγήσει στην αποκάλυψη φοβερών μυστικών (η γιαγιά ήταν στέλεχος αποκρυφιστικής οργάνωσης), και θα φέρει μέσα στο σπίτι άυλα πνεύματα, σεάνς επίκλησης, και κάτι ολόγυμνους γέρους που απλά στέκουν παραπέρα και κοιτάζουν... Πολύ σύντομα, και εντελώς απροειδοποίητα, θα πεθάνει και κάποιος άλλος –με παράδοξο τρόπο, το κομμένο του κεφάλι στην άσφαλτο είναι μια από τις πολλές εικόνες που θα πάρετε μαζί σας από την εντυπωσιακή παρθενική ταινία του Άστερ. Και λίγο μετά, μια γλυκότροπη κυριούλα (Ντάουνς) θα μυήσει, δήθεν τυχαία, την Αν στην επίκληση πνευμάτων…

Έχει κανείς πολλούς λόγους για να θαυμάσει μια ταινία τρόμου, που (μετά το «Τρέξε!» ή το «Σε ακολουθεί»)  στέκεται πολύ πάνω από τα συνήθη στάνταρ του είδους. Εμπνευσμένη σκηνοθεσία, φοβερός ρυθμός και καδράρισμα (δείτε, ας πούμε, την κάμερα να κατεβαίνει εν είδει ασανσέρ στο χώμα ενός ανοιγμένου τάφου), ωραία φωτογραφία (Πάβελ Πογκορζέλσκι), θαυμάσια μουσική (Κόλιν Στέτσον) και μια Κολέτ απλώς συγκλονιστική σε μια ισορροπία τρόμου μεταξύ παράνοιας και μητρικής τσαντίλας. Αλλά, βέβαια, η λυδία λίθος της ταινίας είναι το σενάριό της. Προσεγμένο έως την παραμικρή λεπτομέρεια (τι υπέροχη ιδέα οι μακέτες-μινιατούρες-κατασκευές που φτιάχνει η εικαστικός Αν αναπαράγοντας σε μικρογραφία την οικογενειακή ζωή), το στόρι ακροβατεί μαστόρικα μεταξύ νοσηρής φαντασίας και ρεαλισμού. Ή μεταξύ κληρονομικής τρέλας και μεταφυσικού τρόμου. Διότι, στην πραγματικότητα, εκείνοι που κυρίως βιώνουν ακατανόητα πράματα είναι ο χασικλής έφηβος γιός, και η μπουχτισμένη μάνα, που κάποτε υπνοβατούσε, και ίσως είναι πυρομανής… Λίγο μικρότερη διάρκεια αν είχε η ταινία θα ήταν ακόμη καλύτερη.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες