Κινηματογράφος | Ταινίες

Το μυστικό της πεταλούδας , 2018 (El Aviso)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντανιέλ Καλπασόρο
Σενάριο
Πατξί Αμεσκούα, Γιόρχε Γκερικαετσεβαρία
Πρωταγωνιστούν
Ραούλ Αρέβαλο, Άουρα Γκαρίντο, Μπελέν Κουέστα, Ούγκο Άρμπουες, Αντόνιο Ντέτσεντ, Αϊτόρ Λούνα, Πατρίσια Βίκο, Σέρχιο Μουρ
Διάρκεια
92
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Θρίλερ
Πρεμιέρα
26 Ιουλίου 2018

Παρά την αναντίρρητη ατμόσφαιρα και τις ερμηνείες, αυτό το θρίλερ που αναμιγνύει μαθηματικές ακολουθίες, σχιζοφρένεια, πηγαινέλα στον χρόνο, (ποικιλόμορφους) φόνους, ένα βενζινάδικο, και μπόλικη βροχή δεν πείθει.

Σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία του («Ποιος κλέβει ποιόν;»), που κατάφερνε να συνδυάσει έξυπνα δυο-τρία (άντε, τρία-τέσσερα) φαινομενικά ασύνδετα αφηγηματικά στοιχεία, τούτη δω πάει να βάλει πάρα πολλά φαντεζί καρπούζια κάτω από την μασχάλη της. Και δεν τα πολυκαταφέρνει, ομολογώ. Παρά το αναντίρρητο στυλ και την ατμοσφαιρική φωτογραφία του Σέρχι Βιλανόβα. Παρακολουθούμε ταυτόχρονα (αργείς λίγο να το πάρεις χαμπάρι) δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους –γύρω, όμως, από το ίδιο πρατήριο βενζίνης σε λαϊκό μαδριλένικο προάστιο. Στη μια, είναι 2008, στη Μαδρίτη μόνο βρέχει (και στην προηγούμενη ταινία του Καλπασόρο είχαμε γίνει… μούσκεμα), και ο Τζον (Αρέβαλο) βλέπει τον κολλητό του, Πάμπλο (Λούνα), να λαβώνεται άσχημα από πυρά ληστή που μπήκε να κλέψει το προαναφερθέν πρατήριο. Κι ενώ ο Πάμπλο πέφτει σε κώμα, ο φευγάτος Τζον –που είναι διάνοια στα μαθηματικά, αλλά και διαγνωσμένος σχιζοφρενής που χαπακώνεται, α, και πρώην της μέλλουσας συζύγου (Κουέστα, καλή) του Πάμπλο– βρίσκει ότι προ 10ετίας είχε γίνει στο ίδιο πρατήριο φονικό με δράστη την ΕΤΑ. Κι ακόμη παλιότερα, άλλο μακελειό στο σπίτι που κάποτε βρισκόταν στη θέση του (έλα, το’ χετε!) πρατηρίου. Συνδυάζοντας (τελείως συνωμοσιολογικά) ημερομηνίες με τις ηλικίες και τον αριθμό των ατόμων που με οποιαδήποτε ιδιότητα βρέθηκαν στη σκηνή των φονικών, ο Τζον συμπεραίνει ότι σε 10 χρόνια, την ίδια μέρα, ένα 10χρονο παιδί θα σκοτωθεί στο πρατήριο (βέβαια).

Φτάσαμε, λοιπόν, στο έτερο χρονικό νήμα της πλοκής. Είναι 2018 (όντως), στη Μαδρίτη έχει καλύτερο καιρό, και ο μικρός Νίκο (Άρμπουες), που ζει με την (επεισοδιακά) χωρισμένη μάνα του (Γκαρίντο) και υφίσταται μπούλινγκ στο σχολείο (διότι, ναι, έχει και μπούλινγκ το μενού), βρίσκει τυχαία μέσα σε περιοδικό που αγόρασε από το… πρατήριο χειρόγραφο σημείωμα σε φάκελο που προειδοποιεί να μην τύχει και πάει στο πρατήριο τη μέρα τον γενεθλίων του (που είναι η ίδια, η γνωστή, των φονικών και της μαθηματικής ακολουθίας). Ποιος το έγραψε, άραγε; Οπότε, σε μια απομίμηση του φινάλε των «12 πιθήκων», θα αρχίσει το 2008 του Αρέβαλο να σμίγει και να επηρεάζει τεθλασμένα το 2018 του Άρμπουες, και να’σου οι συμπτώσεις και οι λογικοφανείς χαζαμάρες. Κρίμα, είχε ξεκινήσει καλά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες