Κινηματογράφος | Ταινίες

Έγκλημα στην Αμμοθύελλα , 2017 (Los que aman, odian)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλεχάντρο Μάσι
Σενάριο
Αλεχάντρο Μάσι, Εστέρ Φέλντμαν
Πρωταγωνιστούν
Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Λουισάνα Λοπιλάτο, Χουάν Μινουχίν, Χουστίνα Μπούστος, Κάρλος Πορταλούπι, Μάριο Αλακρόν, Μαριλού Μαρίνι
Διάρκεια
111
Χώρα
Αργεντινή
Είδος
Δράμα μυστηρίου
Πρεμιέρα
09 Αυγούστου 2018

Μια μοιραία γυναίκα που παίζει με δυο (τουλάχιστον) πολύ διαφορετικούς άνδρες βρίσκεται νεκρή σε απομονωμένο παραλιακό ξενοδοχείο, σε αυτή την στυλάτη, υπέροχα φωτογραφημένη, αλλά σεναριακά λειψή ταινία.

Το διήγημα «Αυτοί που αγαπούν, μισούν» των ονομαστών αργεντίνων συγγραφέων, Αντόλφο Μπιόι Κασάρες και Σιλβίνα Οκάμπο, εκδόθηκε το 1946, αλλά διαδραματίζεται στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Η κινηματογραφική μεταφορά που του επιφυλάσσει ο Μάσι, στην δεύτερη μόλις ταινία του, αναβλύζει κομψό άρωμα εποχής, ενώ η στυλάτη, ολόφωτη φωτογραφία του Χουλιάν Απεθτεγκούια αναδεικνύει τα κοστούμια, τους προσεγμένους εσωτερικούς χώρους, και κυρίως την αχανή αμμώδη παραλία του Μπόσκε ντελ Μαρ. Εκεί καταφθάνει με τρένο ο ομοιοπαθητικός γιατρός Ενρίκε Ουμπερμάν (θαυμάσιος ο Φραντσέλα, που απολαύσαμε στη «Φαμίλια»), για να περάσει λίγες μέρες ηρεμίας στο ερημικό παραθαλάσσιο πανδοχείο της ξαδέλφης του (Μαρίνι). Πού να’ ξερε, όμως, ότι στο κατάλυμα βρίσκεται ήδη η Μάρι (Λοπιλάτο), μια φλογερή νέα γυναίκα και καθ’ έξιν ξεμυαλίστρια ανδρών, με την οποία ο γιατρός παραμένει ερωτευμένος μετά από σύντομη περιπέτεια. Μαζί με την Μάρι διακοπάρουν η εσωστρεφής αδελφή της, Εμίλια (Μπούστος) και ο άντρας της, Ατουέλ (Μινουχίν) –με τον οποίον επίσης φλερτάρει ξεδιάντροπα η μοιραία Μάρι. Γενικά, την Μάρι όλα τα αρσενικά την γουστάρουνˑ ακόμα κι ο ανήλικος μικρανεψιός της οικοδέσποινας… Κι όταν τούτη η αρχετυπική femme fatale θα βρεθεί νεκρή στο κρεβάτι της, τα πάθη περισσεύουν χρωματίζοντας την αστυνομική έρευνα για την εξεύρεση του ενόχου.

Μέσα από εντυπωσιακές σκηνές –που εικονογραφούν γοητευτικά είτε ατόφιο νουάρ ερωτικό πάθος, είτε τον εστέτ μεγαλοαστισμό των αρχών του 20ου αιώνα–, ο Μάσι χτίζει μεθοδικά και χωρίς γραμμική αφήγηση τις σχέσεις μεταξύ των ενοίκων του πανδοχείου. Συγχρόνως, με τη βοήθεια και της κλασικίζουσας μουσικής του Νικολάς Σόριν, μια αίσθηση επαπειλούμενου κακού όλο και φορτώνει εγκαθιδρύοντας μια συμπαγή, πολύ προσεγμένη ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, η τελική λύση του μυστηρίου –παρά τον άκρως κινηματογραφικό και «οικονομικό» τρόπο με τον οποίον παρουσιάζεται– έρχεται κάπως ουρανοκατέβατη και βιαστική, επιτείνοντας ακόμη περισσότερο την ομοιότητα του έργου με εκείνα της Άγκαθα Κρίστι. Μια Άγκαθα Κρίστι, λοιπόν, σε πολύ πιο νουάρ λατινοαμερικάνικη εκδοχή…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες