ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

The Equalizer 2 , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αντουάν Φουκουά
Σενάριο
Ρίτσαρντ Ουένκ
Πρωταγωνιστούν
Ντένζελ Ουάσινγκτον, Μελίσα Λίο, Άστον Σάντερς, Πέδρο Πασκάλ, Μπιλ Πούλμαν, Τζόναθαν Σκαρφ
Διάρκεια
121
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κατασκοπική περιπέτεια
Πρεμιέρα
13 Σεπτεμβρίου 2018

Χήρος, διανοούμενος τέως πράκτορας της CIA, που έχει ως σκοπό της ζωής του να προστατεύει τους αδυνάτους, εξαναγκάζεται ξανά σε μαχητική δράση, σε τούτο το ατμοσφαιρικό μα πάλι άνισο σίκουελ.

Είναι, λέει, η πρώτη φορά που Φουκουά τε και Ουάσινγκτον ενέδωσαν στις σειρήνες του σίκουελ. Καλά έκαναν; Μάλλον ναι. Διότι ο Ρόμπερτ ΜακΚόλ, ο ζεν και βιβλιόφιλος αποσυρμένος πράκτορας της CIA, που δρα πλέον ως αυτόκλητος τιμωρός της κοινωνικής αδικίας, είναι ένας διαφορετικός ήρως δράσης. Κι ο Ντένζελ, πάντα πρωτοκλασάτος ηθοποιός. Συγχρόνως, το σίκουελ, τέσσερα χρόνια μετά τον πρώτο «Equalizer», καθυστερεί ακόμη περισσότερο την μαξιμαλιστική, ό,τι-να’ναι ανατροπή (που έρχεται, αλίμονο, εν μέσω τυφώνα, και τα ξεσκίζει όλα…), κι έτσι απολαμβάνουμε περισσότερη ώρα την μαστόρικη, όλο αποχρώσεις σκηνοθεσία του Φουκουά. Ο ΜακΚόλ, λοιπόν, έχει μετακομίσει σε κάπως πιο αεράτο διαμέρισμα σε πολυφυλετική συνοικία της Βοστόνης, παραμένει σπαρτιάτικος και τυπολατρικός, διαβάζει Προυστ, ενώ δουλεύει ως σοφέρ στην Lyft (ωραίες μικροσκηνές μες στο αυτοκίνητο με διάφορους πελάτες). Κι ενώ, όπως συνηθίζει, εκδικείται αιματηρά για λογαριασμό αγνώστων αναξιοπαθούντων/ θυμάτων, έχει αναλάβει αυτοβούλως και τον νεαρό γείτονα Μάιλς (καλός ο Σάντερς του «Moonlight»), που ξυέται στην γκλίτσα των γκάνγκστα, ενώ έχει ταλέντο στη ζωγραφική. Ο φόνος, όμως, της καρδιακής φίλης και πρώην προϊσταμένης του (Λίο, καλή) στις Βρυξέλλες, όπου διερευνούσε τον φόνο-μασκαρεμένο-ως-οικογενειακή-τραγωδία άλλου κρυπτο-πράκτορα, θα ρίξει τον ΜακΚολ στην πλήρη κατασκοπική δράση. Εξάλλου, μάλλον είναι το επόμενο θύμα. Ο δε κακός είναι κάποιος που γνωρίζει καλά…

Εννοείται πως η ταινία βρίθει ξύλου, πυροβολισμών και κασκαντερικών μονομαχιών (εδώ θα μάθετε, ας πούμε, πώς αντιμετωπίζεται επίθεση από το πίσω κάθισμα ενώ εσείς οδηγάτε). Αλλά η ωραία φωτογραφία του Όλιβερ Γουντ, και η στιλάτη σκηνοθεσία του Φουκουά τα εξωραΐζουν κάπως ρίχνοντας κάτι ωραία ζουμ-ιν στο μάτι του Ντένζελ, ξερωγώ, ή ανοίγοντας το πλάνο στο τοπίο –μετά το μακελειό. Υπάρχει, βέβαια, η εκνευριστικά παρούσα μουσική, και εκείνη η οριακά ανεκδιήγητη (και μακριά) σκηνή του φινάλε με την μονομαχία εν μέσω τυφώνα, αλλά, εντάξει, χαλάλι του μαύρου Βούδα του άστεως.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες