Κινηματογράφος | Ταινίες

Σ’ Αυτήν τη Χώρα Κανείς δεν Ήξερε να Κλαίει , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιώργος Πανουσόπουλος
Σενάριο
Γιώργος Πανουσόπουλος
Πρωταγωνιστούν
Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Μπάμπης Χατζηδάκης, Φωτεινή Τσακίρη, Σερζ Ρεκέ-Μπαρβίλ, Γιάννης Χατζηγιάννης, Βαλέρια Χριστοδουλίδου, Σταύρος Μερμίγκης, Ηλίας Γιαννίρης, Κώστας Πλάκας
Διάρκεια
90
Χώρα
Γαλλία, Ελλάδα
Είδος
Κομεντί
Πρεμιέρα
20 Σεπτεμβρίου 2018

Ευρω-αξιωματούχος και νεαρή Αθηναία ξεμυαλίζονται από τον αντικομφορμιστικό, ανεξίκακο και χαλαρό τρόπο ζωής σε επινοημένο ελληνικό νησί, σε αυτή την υπέρμετρα γραφική και αναμενόμενης κλιμάκωσης κομεντί.

Είναι γεγονός ότι στα μάτια πολλών επισκεπτών ο αυτοσχέδιος, χύμα-στο-κύμα ελληνικός ρυθμός ζωής φαντάζει σαγηνευτικός (έξω απ’ τον χορό…). Άλλο τόσο γεγονός, όμως, είναι ότι η απλοποιημένη αυτή θεώρηση του vivere à la grecque είναι λίγο γραφική –με την λιγότερο καλή έννοια του όρου… Κάπου μεταξύ αληθινού καριώτικου ρυθμού ζωής και σκέτης γραφικότητας κινείται η νέα ταινία του Πανουσόπουλου, μετά από 14 χρόνια δημιουργικής σιωπής. Στο μικρό αγαιοπελαγίτικο νησί Αρμενάκι (το ενσαρκώνει η Ικαρία) φτάνουν με καΐκι ο γάλλος ευρωβουλευτής, Φελίξ (Ρεκί Μπαρβίλ), η νεαρή αθηναία οικονομολόγος, Αύρα (Πανουσοπούλου), και κάνα-δυο ακόμη πρωτευουσιάνοι για να διερευνήσουν τις δυνατότητες ανάπτυξης του ιδιότροπου νησιού. Γιατί ιδιότροπου; Επειδή στο νησί δεν υπάρχει τράπεζα, ας πούμε. Δεν κυκλοφορεί καν χρήμα, προϊόντα και υπηρεσίες λειτουργούν βάσει αντιπραγματισμού. Τα χοντρά έσοδα του νησιού προκύπτουν, λέει, από την εκμετάλλευση του θαυματουργού ιαματικού νερού του. Επιπροσθέτως, όλοι είναι φίλοι με όλους, όλοι αλληλοβοηθιούνται και αλληλοπειράζονται, οι γέροι στο καφενείο στρίβουν μπάφους, οι νέοι δουλεύουν πασιχαρείς στα χωράφια, ο έφορος (Μερμήγκης) ρυθμίζει τις οικονομικές δοσοληψίες όλων των κατοίκων με τον «έξω κόσμο», τα δε παιδιά πετάνε τη σκούφια τους για σχολείο, το οποίο λειτουργεί επίσης ιδιοσυγκρασιακά, απροσχεδίαστα κι ολότελα δημιουργικά χάρη στον Βιτόριο (Χατζηδάκης), έναν τρελιάρη ιταλό αρχιτέκτονα που έχει γίνει μόνιμος κάτοικος Αρμενακίου. Α, ο Βιτόριο είναι πρώην γκόμενος της Αύρας… Και φυσικά θα το ξαναπιάσουν το θέμα τους, κάτω από τον ήλιο (ή το φεγγάρι) του ελληνικού καλοκαιριού. Παράλληλα, ο Φελίξ ενθουσιάζεται με την Χρύσα (Τσακίρη), μια ζουμερή, ξύπνια χήρα ναυτικού.    

Ο έμπειρος διευθυντής φωτογραφίας Χρήστος Καραμάνης συλλαμβάνει γωνιές της Ικαρίας που ξεφεύγουν από το τουριστικό φολκλόρ (ωραία η σκηνή με τις βουτιές της πιτσιρικαρίας), ενώ η μουσική του Βαγγέλη Μπάφα δίνει πόντους στην ταινία, επίσης χωρίς γραφικά μπουζούκια κλπ. Πολύ καλός και ο ήχος. Το σενάριο, όμως, παραείναι μονοδιάστατο και αφελές. Η Ικαρία και ο ιδιότυπος τρόπος ζωής της συγκαταλέγονται όντως στις λεγόμενες «μπλε ζώνες μακροζωίας» του πλανήτη, αλλά η εκδοχή του Πανουσόπουλου είναι απλοϊκή και γραφική –ειδικά εκείνη η σκηνή με τους δήθεν παγανιστικούς χορούς αιθέριων θηλυκών στην πλατεία του χωριού στο πλαίσιο ιδιόρρυθμων καλλιστείων… Ωραία η Ικαρία, χάρμα οι Καριώτες (κάμποσοι παίζουν μικρούς ρόλους στην ταινία), αλλά αυτό που παραδίδει ο Πανουσόπουλος δεν είναι ούτε φευγάτο και ονειρικό, ούτε φυσικά ρεαλιστικό. Καλοπροαίρετα αμήχανο είναι –όπως και η πρωταγωνίστρια.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες