Κινηματογράφος | Ταινίες

Ενα αστέρι γεννιέται , 2018 (A Star Is Born)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπράντλι Κούπερ
Σενάριο
Έρικ Ροθ, Μπράντλι Κούπερ, Ουίλ Φέτερς
Πρωταγωνιστούν
Lady Gaga, Μπράντλι Κούπερ, Σαμ Έλιοτ, Ράφι Γκάβρον, Άντριου Ντάις Κλέι, Ντέιβ Τσαπέλ, Άντονι Ράμος
Διάρκεια
135
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Μουσικό αισθηματικό δράμα
Πρεμιέρα
04 Οκτωβρίου 2018

Στο ριμέικ, όπου ροκ-σταρ ερωτεύεται και προωθεί άσημη-άσχημη ταλαντούχα τραγουδοποιό που ανατέλλει ενώ εκείνος δύει, η Gaga πείθει, ο Κούπερ καλύτερος από ποτέ, αλλά είναι η σκηνοθεσία που σαρώνει.

Δεν το περίμενα κα-θό-λου. Ο (μέχρι τούδε υπερεκτιμημένος, θεωρούσα) Κούπερ σκοράρει θεαματικά σε αυτήν την πρώτη του σκηνοθεσία, φιγουράροντας επίσης ως παραγωγός, συν-σεναριογράφος, πρωταγωνιστής, και συν-δημιουργός κάποιων τραγουδιών της ταινίας. Το αισίως τρίτο ριμέικ της ομότιτλης ταινίας του 1937, βαδίζει στα χνάρια της πασίγνωστης εκδοχής του 1976 με την Μπάρμπρα Στράιζαντ και τον Κρις Κριστόφερσον. Είναι, όμως, πιο αληθινή… Ο Τζάκσον «Τζακ» Μέιν (Κούπερ), φτασμένος ροκάς, με μούσι, ατημέλητο λουκ και κιθάρα, γεμίζει στάδια, είναι σταρ –αλλά και χοντρά εξαρτημένος από αλκοόλ και χάπια. Χώρια που έχει πρόβλημα ακοής που χειροτερεύει και πάει… Ένα βράδυ, ψιλολιώμα μετά από συναυλία (γαμάτη, αυτή η εναρκτήρια σκηνή του γκιγκ), τρυπώνει αθέατος σε καταγώγιο-λαϊβάδικο με ντραγκ-σόου. Κι εκεί, ανάμεσα στις ξυρισμένες, μυώδεις ντίβες του πλέι-μπάκ, να’ σου μια γυναίκα κανονική, μισοριξιά αλλά φωνάρα. Είναι η Άλι (Lady Gaga) σε μια θαυμάσια ερμηνεία του «La vie en rose» της Πιαφ. Γνωρίζονται, περνάνε μαζί το βράδυ –κουβεντιάζοντας για μουσική, ζωή, επιλογές… Ο σταρ την ερωτεύεται –χώρια που εκτιμάει κάργα το συνθετικο-ερμηνευτικό της τάλαντο. Μην μακρυγορώ, θα την κυνηγήσει, θα την βγάλει απροειδοποίητα να τραγουδήσει μαζί του στη σκηνή (άλλη εξαιρετική σκηνή), και καθώς εκείνη αρχίζει να λάμπει, να ανεβαίνει, και να μεταλλάσσεται σε γκράντε σταρ του συρμού υπό την άτεγκτη καθοδήγηση βρετανού μάνατζερ (Γκάβρον), ο Τζακ, με τον οποίον έχουν πια παντρευτεί, βουλιάζει αμετάκλητα, νικημένος από τους προσωπικούς του δαίμονες…

Ναι, προκύπτει μια μικροκοιλίτσα λίγο μετά τη μέση, ναι, υπάρχουν κάποιες αδύναμες σκηνές (όπως ο καυγάς-χωρισμός με τον Μπόμπι [Έλιοτ], τον ετεροθαλή αδελφό-μάνατζερ του Τζακ), αλλά συνολικά το φιλμ λειτουργεί σούπερ. Η Γκάγκα, την περισσότερη ώρα χωρίς μακιγιάζ και τα εξωφρενικά στιλιστικά τρικ της συνήθους εικόνας της, είναι φυσικότατη, ζεστή και πείθει απόλυτα ως Άλι. Μοναδικό μείον –για το οποίο δεν ευθύνεται εκείνη, βέβαια– το ελλιπές σχόλιο του σεναρίου για την μαρκετινίστικη «αναδόμηση» της ανερχόμενης τραγουδοποιού, με βάψιμο μαλλιού, σέξι φωτογραφίες, χαζά άσματα συνοδεία χορευτών… Στον αντίποδα, η πτώση του Τζακ αποδίδεται με εύστοχες, ανθρώπινες πινελιές –υπέροχα τραγική, ας πούμε, η σκηνή στην βραδιά των Γκράμι, όπου η Άλι παραλαμβάνει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου και ο Τζακ κατουριέται δίπλα της, λιάδα και ατιμασμένος σε κοινή θέα… Εξαιρετική η διεύθυνση φωτογραφίας του Μάθιου Λιμπατίκ, συλλαμβάνει την πεμπτουσία των συναυλιών από την οπτική γωνία των μουσικών (όλα τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν ζωντανά), αλλά και την γέννηση του έρωτα Τζακ-Άλι μέσα από υπνωτιστικά γκρο-πλαν. Τέλος, με τα εύσημα όλα για πάρτη του, ο Κούπερ δίνει την πιο μεστή, μετρημένη και αληθινή ερμηνεία του έως σήμερα, παραδίδοντας έναν Τζακ αυτοκαταστροφικό μα γλυκό, με δυνατά τραγούδια (έξι μήνες έκανε, λέει, μαθήματα πιάνου, κιθάρας και φωνητικής), συμπαγή ψυχολογία –και τόσο, μα τόσο ανιδιοτελώς ερωτευμένο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες