ΤΡΙΤΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο εξαφανισμένος φάκελος , 2018 (Fleuve noir)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ερίκ Ζονκά
Σενάριο
Ερίκ Ζονκά, Λου ντε Φανζέ Σινιολέ
Πρωταγωνιστούν
Βανσέν Κασέλ, Ρομάν Ντουρίς, Σαντρίν Κιμπερλέν, Ελοντί Μπουσέ, Σαρλ Μπερλίνγκ, Λορενά Τελιέ, Ζερόμ Πουλί
Διάρκεια
118
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Νέο νουάρ
Πρεμιέρα
04 Οκτωβρίου 2018

Αλκοολικός αστυνομικός ερευνά την εξαφάνιση ενός 16άρη, η μητέρα κι ένας παλιός καθηγητής του νεαρού τραβούν την προσοχή του, αλλά το (υπαρκτό) σασπένς σαμποτάρεται από την άνιση αφήγηση.

Ο Ντανί, ο 16χρονος γιος της Σολάνζ (Κιμπερλέν, πολύ καλή) και του Ραφαέλ Αρνό (Πουλί) εξαφανίζεται ένα πρωί που πήγαινε στο σχολείο. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο Φρανσουά Βισκοντί (Κασέλ, σίφουνας), αστυνομικός επιθεωρητής με χοντρό πρόβλημα αλκοολισμού, ασταθή προσωπικότητα και μέτριες επιδόσεις στη δουλειά του. Επίσης, σε μια αναιμικά αναπτυγμένη υποπλοκή, ο Βισκοντί έχει χοντρό πρόβλημα και με τον δικό του έφηβο γιό, που επιδεικνύει ήδη παραβατική συμπεριφορά. Το σενάριο, που όλο φυτεύει παραπλανητικά στοιχεία και ανατροπές (ενίοτε τραβηγμένες, ομολογώ) σπρώχνει αρχικά την έρευνα προς ισλαμοτρομοκρατία μεριά –τρεις μαθητές του σχολείου του Ντανί είχαν «αποδράσει» σε τζιχαντιστικό στρατόπεδο… Γρήγορα, όμως, αναδύεται μια άλλη, πιο υποσχόμενη γραμμή, που σχετίζεται με τον Γιάν Μπελαΐλ (Ντουρίς), φιλόλογο που παλιότερα έκανε ιδιαίτερα στον άφαντο Ντανί. Παντρεμένος (τη σύζυγό του ενσαρκώνει η Μπουσέ) με μικρό παιδί, γείτονας των Αρνό, και επίδοξος συγγραφέας (και δη, υπαρξιακών πονημάτων, τύπου Καμί), ο Γιαν αρχίζει να ερευνά αυτοβούλως την εξαφάνιση του άλλοτε μαθητή του, με αποτέλεσμα να κοντραριστεί με τον μπάτσο-μπεκρή. Συγχρόνως, πέφτει ανώνυμο τηλεφώνημα για κάποιο πτώμα, και κάποιος πηδιέται με κάποιαν που δεν θα’ πρεπε…

Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Γάλλου Ζονκά βασίζεται στο ομότιτλο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ισραηλινού Ντρορ Μισάνι. Και, σε αντίθεση με κάμποσες ταινίες του είδους, δεν εστιάζει αποκλειστικά σε μπαμ-μπουμ, δράση ή στη διαλεύκανση της υπόθεσηςˑ έχει χαρακτήρες με ψαχνό (η δόλια η Σολάνζ, ας πούμε, έχει και μια μικρή κόρη με σύνδρομο Ντάουν…). Το πρόβλημα είναι πως αυτοί οι ίδιοι χαρακτήρες καταλήγουν κάποιες στιγμές να σαμποτάρουν το όλον –ειδικά ο Βισκοντί που ερμηνεύεται από τον Κασέλ με τέτοια κυριολεξία στα νουάρ χούγια του, ώστε κάποιες στιγμές γίνεται οριακά camp (κάπως σαν τον Νίκολας Κέιτζ στο φραντσέζικο). Από την άλλη, ακριβώς όπως οι περισσότερες ταινίες του είδους, η τελική λύση του μυστηρίου σερβίρεται ολίγον… ταχύρυθμα και ουρανοκατέβατα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες