ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο πρώτος άνθρωπος , 2018 (First Man)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάμιεν Σαζέλ
Σενάριο
Τζος Σίνγκερ
Πρωταγωνιστούν
Ράιαν Γκόσλινγκ, Κλερ Φόι, Τζέισον Κλαρκ, Κρίστοφερ Άμποτ, Κάιλ Τσάντλερ, Κόρι Στολ, Σιάραν Χάιντς, Ολίβια Χάμιλτον
Διάρκεια
141
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Η ιδιωτική ζωή και η «διαστημική» προετοιμασία του Νιλ Άρμστρονγκ για την ιστορική προσελήνωση του 1969, δοσμένες με καλλιτεχνική διάθεση και ανθρωποκεντρική εστίαση που αφήνουν, μολαταύτα, μια αίσθηση «ε, και;».

Περίμενα, και δεν περίμενα, κάτι περισσότερο από τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη του οσκαρικού «Lala Land». Φοβάμαι, ότι στην πρώτη του ταινία που δεν συγγενεύει με το σύμπαν της μουσικής, ο Σαζέλ δεν συντονίζει το ίδιο καλά τις συνιστώσες της αληθινής ιστορίας του. Βασισμένη στο βιβλίο του Τζέιμς Χάνσεν, «First Man: The Life of Neil A. Armstrong», και σε σενάριο του ικανότατου Σίνγκερ (Όσκαρ σεναρίου για το «Spotlight»), η ταινία φωτίζει περισσότερο την ιδιωτική πλευρά, ει μη και την ψυχή του πρώτου ανθρώπου που πάτησε στο φεγγάρι, παρά την ιστορική αποστολή. Επίσης, δεν βλέπουμε τίποτα από το πριν και το μετά στη ζωή του Άρμστρονγκ. Όλα ανάγονται στο τώρα, όπου ο ολιγόλογος και απάνθρωπα ψύχραιμος αστροναύτης προετοιμάζεται, οκτώ ολόκληρα χρόνια, μαζί με τον (αντιπαθή, στην ταινία) Μπαζ Όλντριν (Στολ), ή τον μηχανικό Εντ Ουάιτ (Κλαρκ) για το μεγάλο ταξίδι. Όλα τώρα, όπου η ένταση της συζύγου Άρμστρονγκ (Φόι, καλή) ξεχειλίζει –θα κληθεί να παρηγορήσει/ αναλάβει μονάχη τα δυο μικρά παιδιά τους, αν ο Νιλ δεν γυρίσει ποτέ… Όμως ακόμη περισσότερο, λέει ο Σαζέλ, όλα ανάγονται στο τραύμα του Άρμστρονγκ από το παρελθόν (το βλέπουμε σε ταχυμονταρισμένο φλασμπάκ), όταν το 1962 είχε χάσει την δίχρονη μικρή του κόρη από όγκο στον εγκέφαλο. Σαν να ψάχνει ο Νιλ να ενωθεί με την μικρή νεκρή, εκεί στην αραιή, απέραντη ησυχία του σύμπαντος…  

Ο Γκόσλινγκ, μια χαρά στον ρόλο αυτού του δυσανάγνωστου κλειστού διαστημανθρώπου, η μουσική του Τζάστιν Χέργουιτζ εντός κλίματος, η δε παραγωγή, παίζοντας το χαρτί του μοντάζ (Τομ Κρος) και της κάμερας στο χέρι, αποφεύγει τις ψηφιακές εκπτώσεις στα διαστημικά κομμάτια της αφήγησης. Εκεί όπου σίγουρα σκοράρει η ταινία είναι στην ανασύσταση της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην ψυχροπολεμική Αμερική του ’60. Διάλογοι, ντυσίματα και, πάνω απ’ όλα, η… διαγωγή των ανθρώπων (καμία σχέση με την σημερινή βιαστική αγένεια…) αποπνέουν μιαν άλλη, μακρινή εποχή. Σημειώστε, πως σούσουρο έγινε στις ΗΠΑ, επειδή, λέει, η ταινία δεν περιλαμβάνει αναπαράσταση του θρυλικού μπηξίματος της αστερόεσσας στην σεληνιακή άμμο. Δυστυχώς, η αίσθηση που σου μένει μετά από 141 λεπτά (τι παίζει με τις σχοινοτενείς διάρκειες αυτή τη βδομάδα;) είναι πως κι άλλα πράματα δεν περιλαμβάνει η ταινία. Καθαρό συναίσθημα, π.χ…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες