Κινηματογράφος | Ταινίες

Loro , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάολο Σορεντίνο
Σενάριο
Ουμπέρτο Κονταρέλο, Πάολο Σορεντίνο
Πρωταγωνιστούν
Τόνι Σερβίλο, Έλενα Σοφία Ρίτσι, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Κάζια Σμούτνιακ, Εουρίντιτσε Άξεν, Κιάρα Λέτσι, Μικέλα Τσεσκόν, Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο
Διάρκεια
150
Χώρα
Γαλλία, Ιταλία
Είδος
Βιογραφική ιλαροτραγωδία
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Η ιδιωτική ζωή μα κυρίως ο χυδαίος, γουαναμπίδικος περίγυρος του Σίλβιο Μπερλουσκόνι μεταξύ 2006 και 2010, μέσα από μια ατέεεελειωτη, ναρκισσιστική αφήγηση, όλο σεξουλιάρικα ιντερλούδια και βαρετούς συμβολισμούς.

Αυτό που βγαίνει στις ημεδαπές αίθουσες είναι η συμπτυγμένη βερσιόν δυο «διαδοχικών» ταινιών του Σορεντίνο που είδαν στην Ιταλία και αλλού: των «Loro 1» και «Loro 2», τα οποία διαρκούν 104 και 100 λεπτά αντίστοιχα. Αλλά μη νομίζετε: και τα συμπυκνωμένα 150’ είναι εξίσου απάλευτα. Το φιλμ κουράζει από το πρώτο δεκάλεπτο, δηλαδή… Η ταινία πραγματεύεται το διάστημα 2006-2010, παρακολουθώντας τον τότε 70χρονο Σίλβιο Μπερλουσκόνι από την πτώση της τρίτης του κυβέρνησης, έως τον σεισμό της Λ’ Άκουιλα στις 6 Απριλίου 2009, μεσούσης της τέταρτης πρωθυπουργίας του. Οι πολιτικές εξελίξεις, πάντως, απασχολούν ελάχιστα έως καθόλου το σενάριο –μόνο κάτι ξώφαλτσα παραπολιτικά ντεσού τρυπώνουν στους διαλόγους. Όπως δηλώνει και ο (αμετάφραστος) τίτλος («Loro» = «Αυτοί»), θέμα του φιλμ δεν είναι ο ίδιος ο Σίλβιο-χαμόγελο. Είναι οι θλιβεροί αριβίστες, σερνικά και γύναια, όλοι «Αυτοί» οι μεγαλοπιανόμενοι ουτιδανοί που περιτριγύριζαν (ή ξάτρεχαν) τον εκατομμυριούχο καναλάρχη-που-έγινε-πρωθυπουργός, για να ανέλθουν στην σαπισμένη, μα μες στην παγιέτα και το λαμπιόνι, κοινωνική σκάλα της μπερλουσκονικής Ιταλίας… Εξάλλου, αυτό που θέλει να φωτίσει πάλι ο Σορεντίνο είναι η υλιστική απληστία, η γουορχολική διασημότητα, η πολιτική απάθεια, και ο αυτάρεσκος πανηδονισμός των σημερινών Ιταλών –κάτι που βέβαια είχε κάνει απείρως καλύτερα στην οσκαρική του «Τέλεια ομορφιά».

 Αργούμε, συνεπώς, να δούμε τον Σερβίλο ως Μπερλουσκόνι (και δη, μεταμφιεσμένο σε… ουρί του Παραδείσου). Α προπό, σε πόσες ταινίες ακόμη θα ξελασπώνει ο υπέροχος ηθοποιός για λογαριασμό του νάρκισσευόμενου σκηνοθέτη του; Για πολλή ώρα παρακολουθούμε τον επαρχιώτη προαγωγό-λαμόγιο, Σέρτζιο (Σκαμάρτσιο), την αδίστακτη σύζυγό του, Ταμάρα (Άξεν), την χάι πληρωμένη συνοδό, Κίρα (η Πολωνέζα Σπούτνιακ), έναν πρώην υπουργό (Μπεντιβόλιο), κι έναν αέναο σκασμό από μισόγυμνα, σεξιστικά φιλμαρισμένα, ηδυπαθή και εντελώς «δεύτερα» θηλυκά σε κάτι ατέρμονα κι επαναλαμβανόοοομενα παρακμιακά πάρτι με κόκα, χορό και χύμα σεξ, που διοργάνωνε ο Σέρτζιο επιθυμώντας, λέει, διακαώς να τραβήξει την προσοχή του Μπερλουσκόνι, ο οποίος σα-να-πούμε ξεροστάλιαζε στην διπλανή βιλάρα στην Σαρδηνία, μόνος με την ωραία, κατακερατωμένη σύζυγό του, Βερόνικα Λάριο (εντυπωσιακή η καλλονή Ρίτσι).

Στην πορεία, θα δούμε –μέσα από την ωραία φωτογραφία του Λούκα Μπιγκάτσι– την γέννηση των διαβόητων «μπούνγκα-μπούνγκα» πάρτι, ελάχιστο από πολιτικό μαγείρεμα με βουλευτές της αντιπολίτευσης, τραγουδιστικά ιντερλούδια με παλιά ιταλικά τραγούδια, ξανά αλαφροντυμένα κορίτσια, κώλους και βυζιά, φιλοσοφικίζοντα λογύδρια του Σίλβιο ή (λιγότερο) άλλων χαρακτήρων, φαντεζί συμβολισμούς (ένα σκουπιάρικο ντελαπάρει-πέφτει μέσα σε αρχαιολογικό χώρο στο κέντρο της Ρώμης και… εκρήγνυνται μες στη ρωμαϊκή νύχτα κάθε λογής ιπτάμενα σκουπίδια) –γενικά, μια επιδεικτική αποθέωση της χυδαιότητας και του ρηχού αριβισμού με κάθε τίμημα, που λες και «εξέτρεφε» ο Μπερλουσκόνι. Όσο για τον ίδιο τον κραταιό επιχειρηματία-πολιτικό, αυτός παρουσιάζεται ως ευγενής, αδιόρατα ειρωνικός, εγωκεντρικός λαοπλάνος, που απλά ξελόγιασε τους πρόθυμους Ιταλούς με την νεοπλουτίστικη χλίδα, την αποχαυνωτική τηλεόραση της κλειδαρότρυπας, ή την θεοποίηση της σέξι εξωτερικής εμφάνισης. Στην Ιταλία, στηλίτευσαν την ταινία, επειδή δεν την πέφτει στον Μπερλουσκόνι. Εμένα ποσώς με απασχολεί. Εκείνο, όμως, που δεν μπόρεσα να καταπιώ με τίποτα είναι η ακκιζόμενη, αυτάρεσκη και μονότονη αφήγηση του Σορεντίνο... Όλη αυτή η μακρόσυρτη (αλλά σίγουρα δεξιοτεχνική) δηθενιά (υπάρχουν, βέβαια, και θαυμάσεις πινελιές, όπως το παραβολικό τηλεφώνημα του Σίλβιο προς άγνωστη ψηφοφόρο, για να της πουλήσει διαμέρισμα). Συνολικά, όμως, όχι.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες