Κινηματογράφος | Ταινίες

Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ , 2018 (Bad Times at the El Royale)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντρου Γκόνταρντ
Σενάριο
Ντρου Γκόνταρντ
Πρωταγωνιστούν
Τζεφ Μπρίτζες, Σίνθια Ερίβο, Ντακότα Τζόνσον, Τζον Χαμ, Κρις Χέμζγουερθ, Κάιλι Σπίνι, Λούις Πούλμαν, Νικ Όφερμαν
Διάρκεια
141
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Αλληγορικό θρίλερ μυστηρίου
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Το 1969, οι τύχες επτά αγνώστων ανταμώνουν μια νύχτα σε ερημικό μοτέλ μεταξύ Νεβάδας και Καλιφόρνιας, σε αυτή την αισθητικά εντυπωσιακή, στιλάτη και αρκετά έξυπνη ταινία ανατροπών –και κοινωνικών διαπιστώσεων…

Η δεύτερη ταινία του Γκόνταρντ –οσκαροϋποψήφιου για το διασκευασμένο σενάριο της «Διάσωσης»  μου φάνηκε πιο στιλάτη και στιβαρή από το τελικά ξενερωτικό «Μικρό σπίτι στο δάσος» του ντεμπούτου του. Όχι πως δεν τα’χει κι αυτή τα θεματάκια της. Είναι, ας πούμε, ερωτευμένη με την ομολογουμένως άψογη εικόνα της (η φωτογραφία του Σέιμους ΜακΓκάρβι και ο σχεδιασμός παραγωγής του Μάρτιν Ουίστ φυσάνε). Κουσούρι που αποβαίνει, βέβαια, εις βάρος του ρυθμού και του στόρι. Έχει, από την άλλη, βαρβάτη ατμόσφαιρα. Επιστροφή στο 1969, στο παρηκμασμένο μοτέλ «Ελ Ροαγιάλ» στη λίμνη Τάχο στα σύνορα Καλιφόρνιας και Νεβάδας. Μια νύχτα βροχερή, επτά άγνωστοι θα πέσουν πάνω σε αλλήλους σε αυτό το άλλοτε χάι κατάλυμα. Είναι η μαύρη Νταρλίν Σουίτ (θαυμάσιο κινηματογραφικό ντεμπούτο για την Ερίβο), τραγουδίστρια σόουλ που θέλει να κάνει «αυτοπροσδιοριζόμενη» σόλο καριέρα. Ο πάστορας Ντάνιελ Φλιν (υπέροχος Μπρίτζες), που δεν κρύβει την αγάπη του για το αλκοόλ, αλλά κρύβει το ότι δεν είναι καθόλου πάστορας. Η Έμιλι Σάμερσπρινγκ (Τζόνσον, χάρμα), μια ζόρικη, οπλοφορούσα χίπισσα-καουμπόισσα, που ταξιδεύει μαζί με την Ρόουζ (Σπίνι), μια νεότερη κοπελίτσα την οποία η Έμιλι έχει είτε απαγάγει, είτε σώσει. Ο Μπίλι Λι (Χέμζγουερθ, σε κέφια), γητευτής-γκουρού, τύπου Τσάρλι Μάνσον. Είναι επίσης, ο ενοχικός μοναδικός υπάλληλος του μοτέλ (Πούλμαν, πολύ καλός), και ένας πλασιέ ηλεκτρικών σκουπών (Χαμ, καλός), που δεν είναι καθόλου πλασιέ ηλεκτρικών σκουπών –εξού και θα είναι ο πρώτος που θα πέσει χάμω με τα σκάγια μιας ημιαυτόματης καραμπίνας στην κοιλιά…

Γίνονται σκοτωμοί, ανοίγονται τρύπες στο πάτωμα σε αναζήτηση κρυμμένου μπαγιόκου από παλιότερη ληστεία, αποκαλύπτονται διάδρομοι παρακολούθησης των δωματίων του μοτέλ με διπλούς καθρέφτες και κάμερα –και κάθε τόσο, πέφτει μετρίως σχετικό μουσικό ιντερλούδιο. Είτε από το υπέροχο vintage πλήρως λειτουργικό Wurlitzer στο σαλόνι του μοτέλ, είτε ζωντανά (αλήθεια, ολοζώντανα και a capella) δια στόματος της φοβερής Ερίβο (η οποία, λέει, δεν είχε καταλάβει ότι έκανε ακρόαση για πρωταγωνιστικό ρόλο). Αυτά τα μουσικά είναι από τα μόνο σημεία όπου η μεγάλη της ταινίας διάρκεια κλωτσάει… Γυρισμένη σε φιλμ και αναμορφικά, σε ένα επί τούτου φτιαγμένο σκηνικό 930 τ.μ., το «Ελ Ροαγιάλ» έχει στιλ, ωραίες ατάκες Shit happensGet the whiskey!», λέει ατάραχα ο πάστορας στον ρεσεψιονίστ), και κάνα-δυο σούπερ αναφορές σε πρόσωπα και γεγονότα των πολυτάραχων σίξτις (ειδικά, η συνοπτική περιγραφή του μη κατονομαζόμενου μακαρίτη Κένεντι, είναι άπαιχτη). Την χάρηκα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες