Κινηματογράφος | Ταινίες

Το τρίτο έγκλημα , 2018 (Sandome no satsujin)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Χιροκάζου Κορέεντα
Σενάριο
Χιροκάζου Κορέεντα
Πρωταγωνιστούν
Μασαχάρου Φουκουγιάμα, Κότζι Γιακούσο, Σούζου Χιρόσε, Σινοσούκε Μιτσουσίμα, Μικάκο Ιτσικάουα, Ιζούμι Ματσουόκα
Διάρκεια
124
Χώρα
Ιαπωνία
Είδος
Δράμα μυστηρίου
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Ο άγριος φόνος του ιδιοκτήτη ενός εργοστασίου κονσερβοποιΐας και ο δικαστικός αγώνας του συνηγόρου υπεράσπισης του καθ’ ομολογίαν δράστη γίνονται μια υπέροχα αινιγματική πραγματεία περί αλήθειας και τιμωρίας.

Ο μοντέρνος, πετυχημένος δικηγόρος, Σιγκεμόρι (Φουκουγιάμα, καλός) αναλαμβάνει την υπεράσπιση του Μισούμι (Γιακούσο, πολύ καλός), ενός άρτι αποφυλακισμένου (μα πολύ πράου και φίνου) άντρα, τον οποίον έχουμε δει στην πρώτη νυχτερινή σκηνή να σκοτώνει έναν άντρα, χτυπώντας τον βίαια στο κεφάλι σε αστική ερημιά. Ή μπας και αυτό που είδαμε δεν είναι καν η αλήθεια; Η αλήθεια, λέει ο μάστορας Κορέεντα με «ρασομονική» διάθεση, εκτός από υποκειμενική, αλλάζει και συνέχεια… Διότι, ενώ, ας πούμε, ο Μισούμι ομολογεί ασμένως το φονικό (το θύμα ήταν πρώην αφεντικό του σε κονσερβοποιΐα, που πιθανόν εκβιαζόταν από τον κατηγορούμενο για ατασθαλίες στις ετικέτες των προϊόντων) οδεύοντας προς την εκτέλεση, αρχίζουν να αναδύονται εναλλακτικά σενάρια. Και κυρίως, εναλλακτικές εκδοχές της αλήθειας από τον ίδιο τον φερόμενο ως δράστη. Μήπως, ξερωγώ, υπάρχει αλήθεια σε «συνέντευξη» του Μισούμι σε κουτσομπολίστικη φυλλάδα, όπου καταγγέλλεται πως η χήρα του θύματος τον είχε πληρώσει για τον φόνο με δέλεαρ ποσοστό από ασφαλιστήριο ζωής; Και τι ρόλο βαράει η 14χρονη κόρη (Ιτσικάουα) του δολοφονημένου, που κουτσαίνει αλλόκοτα και λέει απερίφραστα στον Σιγκεμόρι, «Εγώ θα έπρεπε κανονικά να δικάζομαι»;

Το πολύ όμορφο με την ταινία του Κορέεντα είναι πως όλα τα παραπάνω (μαζί με άλλα) αστυνομικά κόλπα στην πραγματικότητα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Προέχει η αναζήτηση της αλήθειας –έτσι, όπως την αντιλαμβάνεται, την ορίζει, και την προφυλάσσει η δικαιοσύνη. Η ιαπωνική δικαιοσύνη, εν προκειμένω, αλλά και πολύ γενικότερα. Ένα υπέροχα δομημένο δαιδαλώδες παζλ, όπου εκείνο που έχει σημασία δεν είναι η εύρεση της αλήθειας τόσο, όσο η τυπολατρική ευόδωση της δικαστικής διαδικασίας. Ένας ενδιαφέρων στοχασμός είναι η ταινία, ντυμένος το ένδυμα ενός αγωνιώδους αστυνομικο-δικαστικού δράματος. Μια κομψή, σκεπτόμενη ταινία με θαυμάσια, αναπάντεχα μελωδική μουσική (Λουντοβίκο Εϊνάουντι) και κα-πλη-κτι-κή φωτογραφία του Τακιμότο Μικίγια –η σκηνή στο επισκεπτήριο, με τα δυο μισά πρόσωπα κατηγορούμενου και δικηγόρου να κοιτάνε προς την ίδια μεριά χάρη στην αντανάκλαση του ενός πάνω στο διαχωριστικό τζάμι, είναι σκηνή ανθολογίας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες