Κινηματογράφος | Ταινίες

Πόθος , 2017 (Ga’agua)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σάβι Γκάμπιζον
Σενάριο
Σάβι Γκάμπιζον
Πρωταγωνιστούν
Άσι Λέβι, Σάι Αβίβι, Σμιλ Μπεν Αρί, Άνταμ Γκαμπάι, Έλα Αρμόνι, Νέτα Ρίσκιν, Σίρι Γκολάν, Γιφτάχ Κάμινερ
Διάρκεια
103
Χώρα
Ισραήλ
Είδος
Μαύρη ιλαροτραγωδία
Πρεμιέρα
18 Οκτωβρίου 2018

Σερβίροντας διαρκώς νέες αποκαλύψεις, η αταξινόμητη ταινία παρακολουθεί μεσήλικα που μαθαίνει ότι είναι πατέρας, αλλά ο γιός του έχει μόλις πεθάνει, σε μια ενδιαφέρουσα μίξη μαύρης κωμωδίας και σπαρακτικού ψυχογραφήματος.

Στο σημερινό Τελ-α-βιβ, ο Άριελ (Αβίβι, καλός), ευκατάστατος μεσήλικας εργοστασιάρχης χωρίς γυναίκα και παιδιά, συναντιέται σε εστιατόριο, μετά από 20 χρόνια, με την Ρονίτ (Λέβι, εξαιρετική), την σύντροφο των φοιτητικών του χρόνων. Η οποία του λέει πως όταν χώρισαν ήταν έγκυος. Σοκ, ο Άριελ. Και πού να δείτε τρίδιπλο σοκ, όταν η Ρονίτ του λέει κλαίγοντας πως ο Άνταμ (Γκαμπάι), ο γιός τους, σκοτώθηκε πριν από λίγες μέρες με το αυτοκίνητό της. Καταφέρνοντας να διατηρήσει τον τόνο σκωπτικά κωμικοτραγικό σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ταινίας, ο Γκάμπιζον ρίχνει τον Άριελ στο μονοπάτι της ετεροχρονισμένης πατρότητας. Πηγαίνει ο νεόκοπος χαροκαμένος πατέρας στην Άκρα για την κηδεία του Άνταμ. Και μετά, αρχίζει να γνωρίζει ποιος ήταν ο γιος που δεν γνώρισε ποτέ. Μαθαίνει για την γαλλικού του σχολείου (Ρίσκιν), με την οποία ήταν εμμονικά ερωτευμένος ο Άνταμ. Μαθαίνει για το μουσικό του τάλαντο, αλλά και για διάφορες πιο σκοτεινές δραστηριότητες του. Ο Άριελ τις δικαιολογεί όλες –πιά… Γνωρίζει και την Λίλια (Αρμόνι), την πάντα διαθέσιμη ανήλικη φίλη του νεκρού –που, ουπς! κρύβει μια αποκάλυψη-βόμβα για τον όψιμο πατέρα. Κι είναι κι εκείνη η εξαιρετική πινελιά, με έτερο γονιό που επίσης έχασε την όμορφη κοκκινομάλλα μοναχοκόρη του (αυτή αυτοκτόνησε, καταθλιπτική γαρ), και αποφασίζουν οι δυο πατεράδες να παντρέψουν τα παιδιά τους μετά θάνατον, σύμφωνα με ταοϊστικό έθιμο… Αυτή η γαμήλια δεξίωση είναι μακράν η πιο σουρεάλ σκηνή του φιλμ.

Εν μέρει αυτοβιογραφική, η ταινία, που ο ίδιος ο δημιουργός της ονομάζει «κωμωδία που γεννά μεγάλη θλίψη», προσεγγίζει με ωραίο, διαφορετικό τρόπο το ζήτημα της σύγχρονης πατρότητας. Ένα άλλο που προσωπικά απόλαυσα στην ταινία του Γκάμπιζον είναι ο υποδόριος μα πολύ αποκαλυπτικός τρόπος που συλλαμβάνεται η πεμπτουσία της αστικής ζωής στο σημερινό Ισραήλ. Χούγια, μοντερνιές, χιλιόχρονες παραδόσεις, σφηνωμένες νοοτροπίες, και συθέμελα συναισθήματα συνθέτουν ένα γοητευτικό ψυχοπορτρέτο της χώρας. Ωραία η διεύθυνση φωτογραφίας (Ασάφ Σάντρι), ακόμη καλύτερη η πιανιστική μουσική του Γιοράμ Χαζάν, πολύ καλές οι ερμηνείες όλων.  

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες